Sermo

dum eſtuantis voti nimietate conficiturCarnis languor eſt motus eius vt nullus perexiguus. Anime languor eſt motus eius nimius. Nonne eo ipſo caro cōficitur quo mens abſtracto amore ī aliaquedam auertitur? Carnis motus nonſentitur: dum animus ſentitur vehementior factus. Uix ſuſtinetur aliquotiensquidem nec ſuſtineri poteſt: quando nimius exeſtuans amor: patientis animivires exhaurit. Que eſt enim humanementis fortitudo vt ſuſtineat: cum eamille celeſtis amor ſponſi impatienter exagitat. Liquefactus in hac exercitationeſe fugit animus: amoris violentiam ferre non valens. Sic enim in conſumptamateria etiam ſufficienter: languidioraredduntur ignis incendia. Et deus noſter ignis conſumens eſt. Sentit omnino vim ſermonis huius qui vehementiori languet affectu: in meditatōne dei ſuiA delectatus ⁊ exercitatus ⁊ deficiens. ¶ Opotens ⁊ prepotens paſſio charitatis. ſinon temperatur non tolleratur. Iure potens que animum quem poſſederit: ſuiipſius efficit impotem. Cum ſemel fuerit accenſa in mente: attingit a fine vſqꝫad finem fortiter. facit ad quod venit etproſperatur ⁊ creſcit. nec deficit: donecdeficientem reddiderit animam. Sicutenim hic corporalis languor non eſt ſemper equalis vehementie: ſed eſt aliquotiens eius intenſior paſſio. ſic et amorisaffectio: ⁊ ſi iugi deſiderio ſe tendit in dilectum: aliquando quidem intenſioribꝰvotis exeſtuat: hora orationis maxime.Tunc quidem languet amans: quia ſpiritus vehemens pertranſit in illo et nonſubſiſtit. In exitu hore illius dicere poteſt. Filie Hieruſalem nunciate dilectoquia amore liqueſco. Ante hanc horamlanguor eſt: ſed in exitu eius in liquefactionem vertitur languor. Ideo cum tuoras: non ſinas animum fluctutare: nondeclinare ad alia: vt cum felici fuerit hacpaſſione tactus: ad illam ſe ſtringat donec plenius inficiatur ⁊ percurratur ⁊ cōſummatur. Non enim deſinet quouſqꝫtotum percurrat/ et ebibat hominis ſpi-

ritum. Sic vir deſideriorum elanguitDaniel ex viſione celeſti/ vt nihil virium remaneret in ipſo. Cum pertranſierit illa vehemens paſſio: ad tollerabiliorem quendam ⁊ humanum malanguorem ſponſa redit: qui ei contius eſt: qui tam concitatus non eſt. huic plane: ⁊ ſi non deficit: tabeſcit tamenabſentis amore dilecti. Bonus hic languor per quem carnalis affectus ſe languide mouet. Aliud eſt ſi impetus carnis fortiter ſurgens: fortiore ſuperueniente reprimitur. Aliud ſi languens etquaſi expirans: moribundo pulſu molliter tentat. ¶ Sentio adhuc alios quoſ ꝟdam languores moleſtos: omnes vtiles tamen. languorem timoris. languorem tedij. languorem triſticie. Quid niconſummar timore ⁊ merore pre conſcientia nequiter trāſacte vite. tedio in imagine tranſeuntis vite. Uniuerſa enimvanitas omnis homo viuens. Utinaꝫtibi domine alique filie Hieruſalem nūcient languores meos: ſi qui ſunt in mequi commendari tibi digni ſunt. Nammulti ſunt in me indigentes curari. Ome felicem ſi aliquis centurio dicat tibiDomine puer meus iacet paralyticusin domo: ⁊ male torquetur. Utinamdomine ſtatim reſpondeas. Ego veniam ⁊ curabo eum. Dic domine verbo⁊ ſanabor. Uerbo enim ades/ quia verbum es. Magna curationis virtus inverbo. ⁊ quod tu es domine ⁊ quod ate per tuos eſt. Senſit hoc Centurioqui dixit. Domine dic tantum verboet ſanabitur puer meus. Sed vacuuseſt tamen omnis ſermo docentis: ſi tudomine intus non loqueris. Dic verbo ⁊ ſanabitur languor meus. forte ⁊ generabitur in me languor/ ſiue vehemenſet concitatus/ ſiue hic continuus ⁊ temperatus/ niſi ꝙ in eo iſte continuus noneſt: ꝙ frequenter non reuertitur ad ipſūpropter incontinentiam ardentis deſiderij exercens ⁊ non ſe compeſcens.Non conuertitur donec deficiat iterumSi ad horam diligis: ⁊ poſt horam deſiſtis: non eſt amor. Si diligis: et ex