XI.

dn̄s nouit: ſed auſu deſtituor. Quid ni?Nō eſt ortus mihi qualē ſupra chriſtꝰ deninxit: nō poma quibꝰ auide veſcitur. nōfructus aromatici. nō fons irrigans. nonaltus puteus aquarū viuentiū: magꝭ aūtin ortū meū aſcendit horror ſpinarum etvepriū. Non audeo te bone Ieſu in taleꝫortū vocare/ niſi forte vt euellas ⁊ diſꝑdaſ⁊ diſſipes primo: ⁊ plantes poſtea. ⁊ ſic tēpore cōgruo de plantatione comedes dextre tue. Felix aīma que te inuitare dignaeſt ad fructus iam maturos: ad fructꝰ paratos ⁊ acerbitatis nihil habentes. Atqꝫvtinā acerbitas ſola noſtris accuſet̉ ī fructibus. Utinā immaturi ſint dummodomali nō ſint. Frequēter poma que generebona ſunt: temꝑe nondū grata ſunt: ſꝫ immaturitate ſola diſplicēt. Felix ortus cuius omnes fructꝰ ⁊ natura boni ſunt ⁊ tēpore congrui. Neutrū deeſſe nouit pomiſſuis ſponſa. ad quorū comeſatōnem dilectum ꝓuocat. Ueniat dilectus meus ī ortum ſuū vt comedat fructū pomoꝝ ſuoꝝUide qͣꝫ moroſe ⁊ modeſte ⁊ poſt multa p̄conia: facta ſit hec inuitatio. Non enim p̄ſumit hec dilectum inuitare. nō ſitit delicias donec ſatis ſe nouit deſcriptā. Quidenim? putatis ne Ieſum delectabilē illuꝫaduentū preſentie ſue illis indulgere qͥ p̄dictis nō ſunt prediti dotibus nec laudibus digni? Temerarie p̄ſumptionis putaſi prius qͣꝫ aptus ſis ad cōtemplatiōisvſum Ieſum inuitas. Tu illum ad deliciandū tecū ſollicitas qui forte ſordes adhuc delictis. Ortus tuus ſentibꝰ horret ⁊ſterileſcit: ⁊ illuc Ieſum inuitas. Inuitaillum nō vt iam delectetur: ſꝫ vt deleat qd̓nō plantauit dextera ſua. Inuita illum vtpurget primo/ poſtea plantet. In vtraqꝫabor eſt/ ſed cū delectatione decerpere veniet fructus maturos. Ueniat (inquit) dilectus meus. Nō tm̄ planditur ⁊ applaudit preſenti: ſed etiā in abſentē inardeſcūtvota ipſius. Falſus amor ⁊ ſimulatoriꝰ.abſentē obliuiſcitur: p̄ſenti blandit̉. Nonſic ſponſa non ſic. ſed abſentē deſiderat: p̄ſente letatur. Ueniat (inquit) dilectus meus in ortum ſuū. Ad me quid auſtrum inuitat? Ipſe veniat ⁊ ſufficit mihi. Ip̄e auſter eſt meus. Deus ab auſtro venit ⁊ auſter venit cum eo. Deniqꝫ ip̄e plenꝰ eſt gratie ⁊ veritatis. Bene auſter meus: qui ſere

nus illuſtrat ⁊ ſuauis illabitur. Auſter meus eſt chriſtꝰ meus. ipſe ortū perflat. ipſecomedit poma. Ueniat dilectus meus īortū ſuū vt comedat fructū pomoꝝ ſuoꝝPutationis tempꝰ iam tranſijt. flores pepererunt fructus quos parturierunt. hyems abijt. receſſit ver. eſtatē iam inclinatam maturior autumnus impellit. Ueniat iam dilectus meꝰ in ortum ſuū vt comedat fructus pomorū ſuorū. Ecce iam venit plenitudo temꝑis. ideo veniat dilectꝰmeus in ortuꝫ meū. Poma p̄matura ſūt.ideo comedat fructum pomorū ſuoꝝ. Ficulnee prima poma deſiderat. Cum nondum tempꝰ eſſet ficorū acceſſit ad ficū ſecus viam. vertit folia: ⁊ nihil fructus īuenit. Ante tempꝰ comedendi: ⁊ ante tēpusfructuū acceſſit ad eam mane eſuriēſ. Noui ego ficulneam matutinos a prima puericia fructus ferentē. fructus primitiarūfructus gratie virginalis. Nec erat hec ficus plantata ſecus viam. ſed in orto: et inorto concluſo: in orto quē circundat diſcipline maceria ⁊ arte cuſtodie ſepes. Fecūda plane ficus ⁊ pulcerrima īter alias ſpecies. frequenter declinauit ad eam dominus Ieſus. illud forte dicens. Sub vmbra eius quē deſiderauerā ſedi: ⁊ fructuseius dulcis gutturi meo. Sed vtinā fructus quos ꝑtulit ſeruaſſet. Utinā improba furis manus nō depredaſſet eā. Nuncaūt optimos fructus tulit: ⁊ eos qui renaſci nō poſſunt. Alij ſuccreuerūt in locumeoꝝ. id eſt. ꝓ virginali continentia. amarapenitētia. qͣꝫ dulcius illo natiuo fructu qͣꝫhoc ſubſtituto ⁊ te ⁊ dilectū cibabas. Uemiſere tibi quando veniet dilectus tuus/que tibi mens/ que facies/ quis vultꝰ eritquo te vertes p̄ pudore que pudicicie fructus perdidiſti? quo te vertes? Cum accedet cōuertet folia tua. ⁊ ſolitos fructus nōinueniet. pudebit illū pre cōfuſione. Tuarecole verba voti virginalis. conſecrationis tue verba recenſe. Sub his folijs attende. quia iam nō eſt ꝓmptus fructꝰ. fructus integritatis. Tales ꝯſecrati ſunt: ſediam ablati ſunt. Nō bene cōueniunt cōſecratio ⁊ corruptio. Leſa virginitas ꝯdonari ſolet. ſꝫ redonari non valet. Glorioſadicta ſunt de te ciuitas dei. ſed ignominioſa facta ſunt in te. Cū cōfuſione duplici ⁊rubore de cetero in plantu agnoſce puteū