MPe. bx

ſtudio; At in noſtre actoribus prophetie⁊ velox ⁊ vehemens ſapientie ꝓrupit abyſſus. Uultis velocitatē audire? Cuꝫ ſteteritis ante reges ⁊ preſides nolite premeditari: dabitur vobis in illa hora quid loquamini. Uultis vehementiā? Ego (inquit) dabo vobis os ⁊ ſapientiaꝫ cui nonpoterūt reſiſtere aduerſarij veſtri. Quādohec tam ſubita ⁊ tam ſerena profluerēt niſi hoc auſtro afflante? Audiuiſtis iam vnde venerūt aromata veritatis tam ꝓflua⁊ parata tempore ſuo. Charitas nonne ⁊ip̄a diffuſa eſt in cordibus noſtris per ſpiritumſanctū qui datus eſt nobiſ? Multaſunt aromata que ꝓfluunt per ſpiritū: necniſi per ſpiritū: gaudiū/ pax/ patientia/ lōganimitaſ boītas benignitas/ fides/ māſuetudo/ modeſtia/ continentia/ caſtitas/Hec nō modo prouenerūt ſed etiā ꝓflux/erunt. Ꝙ ꝓfluunt: copia deſignatur. ꝙ acflatum auſtri: coactio tollitur. Charitasnō poteſt cogi/ gratis fluit. nō neceſſitate/ſed arbitrio fertur: auſtro tamen flāte. Arbitrij enim quid conferret libertas: ſi nonaſpiraret auſter gratie? Nam ⁊ ſi arbitriuꝫvbi eſt ſemꝑ liberum eſt. Non tamen liberum ad omnia id eſſe damus. nec electionem nec executiōem omniū liberaꝫ habetIn eligendo ſemꝑ eſt libertas: ſed non eſtſemꝑ ad eligendū. Eligere namqꝫ niſi libere nō poteſt: ſed eſt aliquid quod nō eligere per ſe poteſt. Sui iuris voluntas eſtlibera eſt cū adeſt: ſed nō eſt animꝰ ad omnem quā oportꝫ adeſſe voluntatē liber cūabeſt Nec magis ſui iuris eſt qͣꝫ intenſamhabeat voluntatē quā habet. nec qͣꝫ habeat voluntatē bonam. ſed quantū poſt lapſum in libertate conſiſtit arbitrij. Quodvult animus/ ſemꝑ libere vult. Sed noneſt liberū ei quodlibet etiaꝫ quod oportetB velle. Eſt enim libertas que ſine voluntate non eſt. ⁊ ſine qua nō eſt voluntas. Illa eſt in voluntate. hec eſt in quadā volendi facultate. Illa eſt in ipſa. hec quaſi adipſam. Iſtā poſſumus. ⁊ illam cogimusEt viſus quedā eſt videndi virtus ī oculo. ⁊ viſus nihilominus quedā paſſio ī videndo. Sic ⁊ in animo dicitur intellectꝰet potentia naturalis ad intelligendū: etvſus potentie in arbitrio. Similiter hecoccurrit diſtinctio vt vno ſub nomīe ⁊ actitudo intelligat̉ ⁊ actus. Utrobiqꝫ arbi-

trij libertas eſt ⁊ ad arbitrandū ⁊ in arbitrando. ⁊ cū in malo eſt/ ſemꝑ ſerua eſt. Illa quidē eo ipſo ꝙ voluntas. ſed ſeruit eoipſo ꝙ mala. Omnis enim qui facit peccatum/ ſeruus eſt peccati. Peccatū enī cūoccupat: ſtringit ⁊ ligat. captiuat dum cogit. Sed tu domine cōuerte captiuitateꝫnoſtram / ſicut torrens in auſtro. Emitteſpirituꝫ tuum/ ⁊ renouabit̉ antiqua libertas. renouabitur (inqͣꝫ) nō recreabit̉. Naꝫſi oblitterata eſt: ablata tamen nō eſt Manet que creata eſt: ſed mouere ſe nequit adquod eſt data. viuit tamen ⁊ viget. Sed ⁊in freneticis nō minuitur innata rationalitas. Sed in ſic affectis nullus eius motus exiſtere valet. Cum fuerit curata grauis paſſio nō reddit̉: ſed reſuſcitatur ꝯſopita ratio. Sic ⁊ concreata homini libertas arbitrij nō eſt penitus vel ex parte ablata. ſed peccato ligata. eadē eſt que factaeſt. ſed eſt aliter affecta. Et (vt ſic dicam) ē Clibertas cōditionis. eſt libertas diſpoſitionis. eſt libertas affectiōis. Prima nature eſt. ⁊ ideo ſemꝑ bona eſt. ſed niſi ſanatafuerit: nō ſecunda erit ad bonum: nec tertia in bono. Prima in naturali aptitudine conſiſtit. Secunda in habitu bene velmale cōſtitute mentis. Tertia in vſu. Iōniſi fuerit aptitudo naturalis ad vitam ꝑgratiam: nec habitus nec actus voluntatis ad virtutē ſpectabit. Inualida eſt arbitrij libertas. ꝓpterea vbi arbitriū ſuccūbit: afflet auſter / ⁊ ſtatim aromata fluent.Nō habet generoſam hanc libertatē ⁊ v̓eliberam que eſt ad bonū ⁊ in bono niſi ſpiritus liberauerit. Idcirco domine emitteſpūm tuum/ vt cōferat ⁊ poſſe ⁊ velle pergratiam qui primo poſſibilitatē ad vtrūqꝫ contulit dum vere homines condiditTres ſupra enumerauimꝰ libertates. Intertia velle quidē adeſt: In ſecūda ſubeſt.In prima cōſideratur ad duas reliqͣs potentia naturalis. Ergo prima vocetur potentia. ſecunda poteſtas. tertia voluntas.Nō videt̉ idem naturalē potentiā ad aliquid habere ⁊ illud poſſe. Multa ſiqͥdemad que naturaliter potentes ſumus/ nonſtatim illa poſſumꝰ vbi connata facultasaut infirmitate p̄peditur: aut arte vſuqꝫ deſtituitur. Frequēter ad horā oculus videre non poteſt: cū tamē naturali non defic̄potentia viſus. ad eſt habitꝰ ⁊ abeſt vſus