XXXVIII

ci domine vt ſurgat ⁊ diſcedat. voca ⁊ dicauſtro. veni perfla ortū meum ⁊ fluēt aromata illius. Nō dico auſtrū felicitatis etſecuritatis terrene (Nam hic auſter freq̄nter aromata ſtringit ⁊ exiccat) ſed auſtrumvoca gratie tue. Et ſi ita neceſſe eſt ⁊ aquilonem in illū ſterilē ortū mitte. nō obſtinationis ſed vexationis aquilonē. vt ip̄a veratio det intellectū auditui ad obediēdū.Iquilonis rigore flagella ortū tuuꝫ: hocquaſi verbere excita torporē eius: vt auidius ad auſtri ſe lenia ſpiramina conferat.Tā partibꝰ qͣꝫ temporibꝰ auſter ⁊ aquilocirca ortū noſtrū vices alternāt. Sicut eīnunc flat auſter: nūc aquilo. ita hic auſter⁊ illic aquilo. Aliquotiēs autē ⁊ ſiml̓ flātſed alter foris ⁊ alter intus. Foris aquilo⁊ intus auſter. Ille furens. ⁊ iſte fouens.Fremat aquilo ⁊ tumultuetur foris: tantūmodo ortos intus nō perflet. intro nōpenetret. intimā que eſt in chriſto nō conſtringat cordis leticiā. Quādo domīe exintegro gelidus ille ſpiritꝰ quieſcet? quando erit vt iam nō timeat̉ a facie frigorꝭ eiꝰFundata eſt ciuitas tua: ortus plātatusin lateribus aquilonis. Hic ventus ī ſcripturis dexter vocat̉. Ideo Iob talē ſuꝑeo deponit querelā. Ad dextrā (inquit) orientis calamitatꝭ mee ilico ſurrexerūt. Iure ventū illū dextruꝫ vocauit/ qui nihil eiquiuit ſiniſtrū inferre: quin etiam coroneglorie viro iuſtu cōportauit augmentumquādo virtus ꝓbata enituit. ⁊ quādo prouocata excreuit. De vicino in ortū tuū impingit. ſitꝰ eſt enim in lateribꝰ aquilonis.Effice illū nobis domine dextꝝ. temperaillum flatibꝰ auſtri. Cooperat̉ enim nobiſetiā aquilo in bonū tue dilectionis: etiamauſtro afflante Siue iuſſus ſiue p̄miſſusſurgere aquilo tribulationis: nō nos terreat. Modicū enī ⁊ cōſolationis auſter ſuccedet: ⁊ ſi nō interim intercidat. Ubi eniꝫabundauit afflictio: abundabit et gratia.¶ Sed quid vobis fratres de exteriori diſputo tribulatione? Alius ſolet vos aquilo perurgere. Ab hoc vobis deus aquilone parcit: alios interponēs qui ſecularꝭ tumultus ⁊ turbatiōis impulſus frequētesexcipiāt. Exterior nos cura grauis nullaꝑſtringit. quia de iure nulla cōtingit. nectamē immunes nos ſinit. Quos exteriorcura nō valet. interior afficit tedio. Bene

cum illis agit̉ in hac parte ꝙ exterioribuſnon patent. ſed nihilominus aquilonemnō effugiūt dū ſibi in interioribus nō placent. Feſtiua prius gaudia vertunt̉ in faſtidium/ ⁊ hilareꝫ mentis faciem triſticiacōmutat. Felix cui nō eſt hec cōmutatio.Sed quis tamen eſt? quis enim eſt/ quēnō aliquotiēs ⁊ tediū cōficiat/ ⁊ exulet triſticia? Deniqꝫ vbi ꝓſpero ferebamur nauigio: ibi paulo poſt vadoſa incurrimus⁊ ſecunda fluentibꝰ aura: turbo aduerſuserupit. Etiā vbi non erat ratio: inſtat turbatio. Cauſa nō eminet ⁊ ira īminet. Iraſcitur homo ire quā irrationabiliter patitur. ⁊ cuius deteſtat̉ motū: neſcit exortumSpiritus hic durꝰ. vbi vult ſpirat: ⁊ neſcis vnde veniat ⁊ forte qͦ vadat. An magis quo euadat? Nā ſepe ad malum talisaffectio vadit: ſed frequēter vadit ad bonum. Nō pertingit quo ꝑgit: ſed facit deus etiā de tentatiōe ꝓuentū. Quādo vultipſe inducit aquilonē. quando vult dicitaquilo ſurge. Et ſi interim de eius moleſtia queris: ſcito te tali magiſterio ⁊ cōmemorari ⁊ cōmoneri. Cōmemoraris vt aqͥlonis viciniā attendas: cōmoneris vt rigorem eius effugias. Non ſubeſt tibi dūin lateribus aquilonis ſitus es: eius viciniam fugere: ſed tamen violentiaꝫ euadere potes. Dū hic ſumus ſemper vicinꝰ eſtnō eſt ſemꝑ violētus. ſed poſtqͣꝫ girauimꝰper aquilonē: ſepe reflectimꝰ per meridieꝫEtiā cū impulſum nō ſentis: habe ſuſpectam viciniā eius. Quando tamen eius vturbines euades niſi lenis auſter vocatꝰadueniat? ⁊ ſic exꝑandas ad auſtruꝫ alastuas: vt in celeſtē plumeſcas volatū: ſi tamen ſe intermiſcere nititur aquilo: ⁊ naſcētes in nouitate pennas: gelido reſtringereſpiritu. Pēnas a volatu: ⁊ aromata reſtrīgit a fluxū. Stringit (inqͣꝫ) nō tollit. Uehemens enī tediū ⁊ amaritudo cordis: vtutes ipſas exercet: nō euertit. Hic turbopropoſitū ſanctū impellit quidem: nō tollit. Stringit leticiā: non tollit cōſtantiaꝫTedio afficitur animꝰ: ſed non conficit̉.Triſtatur: ſed obluctat̉ triſticie ſue. Noneſt minus fortis ſic affecta virtus: ſed minus felix. qui illi cōuicio cum quo rixaturbellum indicit. Quaſi ſuū non eſt faſtidium cū quo fedus nō contrahit. Moleſtūpatitur/ non propiciatur illi. Deniqꝫ non