XXXII

mutui. Ecce enim qͣꝫ bonum ⁊ qͣꝫ iocundum habitare fratres in vnum. Sic̄ vnguentū in capite quod ⁊c̄. Atqꝫ vtinā decapite noſtro quod ſurſum eſt/ quedā vnguenti iſtius in nos v̓mbra deſcendat vt⁊ ip̄i audire inueniamur: quoniā odor vnguentorū tuorum ſuper omnia aromata.Precurre animo virtutes reliquas vſum⁊ opera ſingularū recenſe Nihil in illis tāſuauiter redolet: quantū pura de corde caritas. Quem odorem tibi ſpirent ieiuniaquē odorē elemoſyne: ſi in illis charitas n̄pollet? Caſtitas ipſa ⁊ tolerantia paſſionum: ſi nō fuerint charitate condita: qͥd tibi ſuauis odoris refundent? Si tradidero (inquit Paulus) corpus meū ita vt ardeam/ ⁊ quaſi aroma incenſum liqueſcaꝫtotus in igne: charitatē autem nō habeaꝫnihil mihi prodeſt. Non poteſt gratis ſuſcipi quod nō cum gratia offertur. Charitas radix eſt: quaſi rami virtutes ceterede illa pullulant. ⁊ ideo pinguedinis illiꝰparticipes eſſe debent. Quid ꝓdeſt ramꝰin bona oliua ſi non in eo ſentitur radicispinguedo ⁊ gratia? Ita quidē nec v̓tutesnec opera virtutū: ſi non in eis charitatis⁊ dilectionis virtus redoleat. Maria cuius etiaꝫ modo tibi nomen de euangelioſonuit. quid in ea aliud qͣꝫ dilectio redolebat? Dimiſſa ſunt ei (inquit) peccata multa/ quoniā dilexit multum. Bonus huiꝰvnguenti odor: cuiꝰ gratie veteris corruptele fetorē deleuit omnino: ⁊ totā eccleſiedomū ſuauitate grata perfudit. Dū eſſetrex in accubitu meo: nardi piſtici alabaſtrum confregit/ ⁊ effudit ſuper caput recumbentis. Et nardus illa dedit ⁊ adhucdat ⁊ in finem ſeculi dabit odorē ſuū. Bonum in ara pectoris ſui chriſto domino īcendit aroma: ac ſi vnguētum exinanituꝫcor eius liquefactum flamma charitatisSepulto domino vide qͣꝫ officioſa qͣꝫ ſedula monumentū frequentat ⁊ redit. Uidet angelos/ apoſtolos inuitat: abeuntibus illis/ non abijt illa. Ardens eſt (inqͥt.cor meum/ deſidero videre deum meum/quero ⁊ nō inuenio eū. Nonne tibi anxietas iſta querentis/ eximie quoqꝫ dilectionis videtur odorem ſpirare? Hec verbadum in eius memoria cantant̉: nōne quicantant ⁊ ipſi quoqꝫ inflammant̉? Deniqͣꝫ ⁊ ipſe Ieſus qui deſideratur/ vnguenti

illius fragrantiā odorat/ ⁊ quaſi currit adillam in odore vehemētis amoris. Quidni ad cognata libenter recurrit vnguenta.Quaſi in matutino feſtinat ad illam ⁊ ſurgens mane prima ſabbati/ primo apparꝫMarie. ⁊ vnxit eam oleo leticie pre cōſortibus ſuis. dum ſe iam reſurrexiſſe manifeſtat in gloria. Iam aromata illius ī vnguenta conuertit ⁊ deſideria eius in delectatiōem commutat. Aroma mihi videtur offerre/ qui orat ⁊ optat. Tunc autemvnguento perfundit̉: cum eius quē amatpotitur copia/ cū preſentia d̓lectatur. Bonum quidē orare ⁊ deſiderare dominumſꝫ amare ⁊ habere ⁊ frui melius. Et (vt itadicam) cum nō habes: bonū eſt mendicare: ſed melius manducare. Si potes abſentem amare: quanto magis cumadeſt.cū copiam ſui indulget: cum experientiadulcis alimenta miniſtrat amori. Tuncenim ⁊ ſpiritualius ⁊ perfuſius vngit̉ anima: cum illi qui vnctus eſt ſpiritu ⁊ virtute artius iūgitur. Tunc precipue dilectoplacet: tunc ſuauius redolet cum tota fuerit in ipſum tranſfuſa. cum adherens illivni/ oris fragrat vnguento. vnguento illoquod de ſponſo redundat in ſponſaꝫ. Iocunde omnino ⁊ ſuauiter redolet cohabitatio iſta in vnum: ſicut vnguentū in capite quod ⁊c̄. Ideo odor vnguentoruꝫ eiusſuper omnia aromata. Et ſi vnguenta etiam ipſi ſponſe alia ſunt: nulla talia ſunt qͣle illud quod deſcendit ī ipſam. hora hacmaxime qua dilecto coheret: quando inter eius vbera moratur: quando cubat inſecretario cordis. Deniqꝫ quando rex eſt īaccubitu ſuo: tunc nardus ſponſe ſpargitodorem ſuū: odorē bonū ſuper om̄ia aromata. odorem ſponſi/ magis vero odoreꝫſponſum. Ipſe eſt enim dilecte ſue vnguētum: ipſe eſt odor. nā ipſe in dilecta ſua cōplacet ſibi. ipſe redolet. Atqꝫ vtinam vnguentū hoc de capite noſtro non diſcedat⁊ odoris eius fumus aſcendat de cordibꝰnoſtris in ſecula ſeculorū Amen.Sermo. xxxiij.Ies iſta domi ⁊nice reſurrectionis/ annua celebritate ſolennis. de vnguentisrepetito tractatu/ me compellit inſtaurare