Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XXIII.

ſiti nōne tibi vident̉ dētes quidā qͥ redargutiōis beniuole velut morſibꝰ ſubiectoſquincūt. dijudicāt. manifeſtāt. ⁊ ad meliorem emolliūt ſtatū? Ꝙ ſi tu p̄durꝰ es etemolliri non potes/ qͥd remordere paraſ?An nō te remordes qͥ vel in occulto detrahis vel palā ꝯtradicis? Quid dentē ꝯͣ dētem paras? dentē improbū ꝯͣ dentē piumMordere potes/ ſꝫ ꝯſumere nō poteſ. Dētes enī ſunt: ⁊ duri ſunt ⁊ firmi: ⁊ detrahētes nō metuūt: memores ſe cū ꝓpheta inter ſcorꝑiones ⁊ incredulos cōmorari/ etſicut oues miſſos inter lupos vt ip̄os lupos ī oues rōnabili tolerātia ⁊ exhortatione cōmutēt. Et bn̄ detonſaꝝ dicūt̉ ꝙ illoꝝ nō ſint morſus fugiēdi qͥ bonoꝝ operū exēpla ſic̄ vellera quedā ſubiectꝭ miniſtrāt. Nō tn̄ vſus dentiū in alienis tm̄ remordēdis ⁊ ꝯuincēdis erroribꝰ extimat̉.Eſt ⁊ potior quidā eoꝝ vſus. Si qͥ idonei ſunt ſolidū celeſtis edulij madere panē⁊ ſublimioris doctrine ſecretos dijudicare ⁊ diſſerere intellectꝰ/ qͥbꝰ nō iā lacte opeſt: ſꝫ ſolido cibo ip̄mqꝫ qd̓ammō attenuare ⁊ infirmare pn̄t: ⁊ quodā tēperamētodiſpēſationis vl̓ ſobriū reddere qͥ ad ſolidum ꝑ ſe inſufficiētes erāt. ſꝫ tm̄ modo lactis ꝑticipes. Quoddā enī ſolidioris inſtrumēti ad madendū vtunt̉ miniſterio qͥexercitatos hn̄t ſenſus ad diſcretōem boni ⁊ mali¬ſimo etiā boni ⁊ boni: nō tm̄ iudicātes inter noctē ⁊ diē: ſꝫ oēm iudicāteſdiē. Et iure de lauacro aſcēdere dic̄ vt mūdando cordi ſtudioſos ꝓbet/ eo ꝙ mūdiscorde diuina ſit repromiſſa cognitio. Uides quō lotos ⁊ irrep̄henſibiles eſſe oportet eos qͥ alioꝝ exceſſus debēt remordere⁊ corriꝑe? Quō lotos ⁊ mūdos corde quidiuini ẜmonis diſpēſare debēt alimoniā⁊ archanos ſecretioris ꝟbi diſcutere ſenſus? ſapiētie intima rimari ⁊ ruminare inſancta? Dētes tui qͣſi grex detonſaꝝ. Quaregͦ quaſi grex? Utiqꝫ ꝙ ſeſe n̄ impugnēt⁊ aduerſent̉ ſibi. ſꝫ in ſimplicitate ⁊ vnitate ſenſus ſui ꝯcinūt ⁊ ꝯcordāt eccl̓ie dētesQuaſi grex detonſaꝝ q̄ aſcēderūt de lauacro. Ueterē enī deponētes hoīem/ ⁊ onere ſuꝑuacuo leuati ac loti alacriꝰ ad ſuperiora ꝯſcendūt. Siquidē ip̄i pili veteresoneri iā eſſe īcipiūt quom pͥmo noua vellera germināt: quom hyems trāſijt: quomimber abijt ⁊ receſſit. Ideoqꝫ ſi veteri ⁊ ſu

peruacuo leuiū ⁊ inaniū reꝝ vellere te inuolui adhuc neceſſariū ducis. nondū tibihyemalia cōgelate mētis frigora trāſierūtBn̄ enī detonſi ⁊ de lauacro aſcēdunt qͣſinihil veteris vel ſarcine vel ſordis hn̄tes.Attēdis ꝙ nō tibi ſufficit detōderi. nō ſufficit exonerari. nō ſufficit lotū ⁊ nouū fieriniſi ſtatim aſcēdas ⁊ ſpū incedas: qͥ renouaueris in ſpū. Si ſpū (inqͥt) viuimꝰ/ ſpiritu ⁊ ābulemꝰ. Tu igit̉ ſi aſcēdere diſponis/ aſcēde ſꝑ de lauacro ſꝑ nouꝰ ⁊ mūdꝰLaua ꝑ ſingulas noctes lectū tuū lachrymis. Aut ſi te pctm̄ nō quaſi nox īuoluit.ſꝫ ſicut nubes p̄teruolat. tu tamē lauare ꝑſingulas nubes etiā leuiū veſtigia delictorum lachrymis dele. Hic eī ꝯualle lachrymaꝝ locꝰ eſt lauacri. Quid ē ꝙ ſordes: cōgeſta ⁊ peccati purgamēta futuri reſeruaslauacro ſeculi? Quid ſcis ſi nō erit illic cōflatoriū magis qͣꝫ lauacrū? Nā q̄ hic facile poterāt ablui: ibi nō tā miſericordie qͣꝫ īſpū iudicij ⁊ ardoris purgant̉. Et felix qͥde ſeculo nō quaſi d̓ ſceno ſꝫ qͣſi d̓ lauacroaſcēdit: nō habēs neceſſe/ vt aliqͥd in ſe lauet/ ſꝫ eſt mūdus totꝰ. Iſte plane dignushabet̉ dealbatis dētibꝰ l. aīe ſenſibꝰ paneꝫangeloꝝ māducare nō iā panē doloris/ ſꝫpanē qͥ letificat cor hoīs. Illū vtiqꝫ panēquē ſignificauit ꝓpheta dicēſ. Satiaborcū apparuerit gloria tua. ſic enim illa nosgl̓ia/ dū apparet/ paſcit: reficit: dū reuelat̉huiꝰ ſiquidē glorie reuelatio plena qͥd eſt/niſi ſapiētia vera? Que nos ad ſeip̄am edēdum inuitās nō alias a nobis manditurniſi cū illā meditamur/ velut vitales pure mētis delicias ⁊ indeficientē refectōeꝫ.Hic gͦ purgatos ⁊ exercitatos animi ſenſus habeamꝰ: nō iā ad diſcretōem boni ⁊mali: ſꝫ tm̄ ad ꝑceptōem tāti boni. Actitemus hic crebro qd̓ ibi ꝯtinue agemꝰ: preoccupemꝰ frequēter in qͦ indeſinēter occupandi erimus. Summū nobis hic negocium ſit: qd̓ ſolū ibi erit. Cōtemplatio nāqꝫ ſapīe eterna refectio eſt. Nihil omninoſpiritualibꝰ aīme dentibꝰ dulciꝰ ruminat̉qͣꝫ ille panis viuus qͥ patri ait. Hec ē vitaeterna vt cognoſcāt te veꝝ deū ⁊ quē miſiſti ieſum chriſtū. Qui viuit ⁊ regnat deꝰ ꝑoͥmīa ſecula ſeculoꝝ Amen. Sermo. xxiiij.Udiſtis preceꝓ