Sermo

que noua ſunt ip̄c renouat. Puta caminꝰeſt: aurū admoue. Si purū eſt purgatiusreddit: ⁊ rutilās metallū recentē de fornacę fulgorē educit. An nō caminꝰ chriſtꝰ?Ignitū (inquit pſalmꝰ) eloquiū tuū vehementer. Hoc camino decocta non poteſtniſi noua ⁊ velut altera ꝓdire creatura inxp̄o. Deniqꝫ ⁊ ipſiꝰ dū oraret ſpēs facta ēaltera: ſꝫ tibi altera cū oras eiꝰ fit ſpēs. naꝫin ſe manēs vnꝰ innouat om̄ia. Altera facta ē corꝑalis dn̄i ſpēs quom oraret: ⁊ voluit ꝑ hoc in mente tua orationis cōmendare virtutē ꝙ illa ſit que te in intimis alterum faciat ⁊ nouū cōmutet in homineꝫet meditatio innouet. Nos (inqͥt apl̓us).reuelata facie gl̓iam dn̄i ſpeculātes/ ī eandem imaginē trāſformamur. hoc eſt. ī eanS dem quā intuemur/ trāſformamur. Forte ⁊ ſpōſa de ſpeculatōis archano ea quaꝫintuebat̉ ſpōſi imagine veſtita ꝓdijt. Noua plane: nā ſodaliū circa ip̄am admiratōnouitatē ꝓteſtat̉. Que eſt iſta que aſcēdit:ac ſi dicat. nō eſt cū illa ſicut heri ⁊ nudiuſtertiꝰ. Nō iam ampliꝰ circuit ciuitatē.nō diſcurrit ꝑ vicos / ꝑ plateas / ꝑ vigilesNō errabunda vagat̉: ſed itinere directoaſcendit. Que eſt in hacipſa hec tā ſubitanouitas? Que eſt iſta que aſcēdit/ ⁊ aſcendit ꝑ deſertū? Deſertū vere ⁊ aridū ⁊ ſterile reputat ſeculū om̄e hoc ꝑ quod aſcēdit.⁊ quanā ratiōe nobis factus deſerti huiꝰodor ſicut odor agri pleni: ⁊ quaſi ei benedixerit dn̄s? Quantos trahit ad ſe deſertihuiꝰ odor mortis ad mortē. Inanitas ēquā putatis vbertateꝫ. Deniqꝫ terra ſitiseſt/ ⁊ imago mortis/ ſicut dicit Hieremias ꝓpheta. Terra (inqͥt) ſitis. Cupiditates enī mundanas magis irritat qͣꝫ ſatiatInfructuoſa ē iſta quā putas plenitudo⁊ ſi qͥd eſt fructꝰ id fluxū eſt: ⁊ mutabilitate ſua mortis p̄fert imaginē. Quomō vbimortis vides imaginē odorē vite ſentirete reputas? Odorē vite chriſti ſpirat vbertas. Ipſe enī eſt ager vere plenꝰ/ ager fertilis/ ager cui bn̄dixit deus pater. Aliū preter iſtū agrū ſponſa neſcit: ſed deſertum reputat ⁊ terrā ſalſuginiſ. Que eſt iſta q̄ aſcēdit ꝑ deſertū? Sed nō fuerit cor tuum inculcatū inimici vomere: ſed nō fuerit eiuſirriguū ſtillicidijſ: impinguatū rore. Sꝫnon que ſuꝑſeminat zizania in te leta luxurient: immo ne naſcātur quidē quaſi fecū-

do in ſolo. Sterile ſit cor tuum netale vl̓germen proferat/ vel ſemen ſuſcipiat. Anima (inquit) mea ſicut terra ſine aqua tibi.Bonum deſertū talis anima. bonū etiaꝫdeſertum caro integra: caro intacta: caro īmundis non exarata cōcupiſcentijs. carocarnalis voluptatis neſciens ſemīa. Quienim ſeminat in carne/ de carne metet corruptiōem. Bonū deniqꝫ deſertū aluus ꝟ 4ginalis. Talis erat beate illius ⁊ ſpecialisvirginitatis vterus quē nullius impudici motꝰ affectionis īmunde temerauit leſio. Caro ipſiꝰ ſicut terra deſerta ⁊ inuia ⁊inaquoſa in qua chriſtꝰ apparuit. Non tamen deſerta penitꝰ q̄ xp̄m parturiuit: irrigua eſt: ſed fluētis virtutū. Iō quaſi puteus dicit̉ aquaꝝ viuentiū q̄ fluūt impetude libano: qͥ virginal̓ mūdicie candor ſpeciales refundat gratias. Ortꝰ ꝯcluſus vēter eius: caſtimonie virginalis diſciplinaeo ꝙ integritatis ſepē carnalis deſiderij n̄diſſipauerit ardor. ꝓpterea vitalibꝰ irriguus aquis fructū dedit in temꝑe ſuo. Uisaudire qualem hec terra deſerta dedit fructum? O ſee te docꝫ qui dicit. Adducꝫ dominus ventū de deſerto vrentē/ ⁊ deſiccabit venas mortis. Quis aliꝰ mortis deſiccauit venas niſi xp̄s ieſus quē nobis ītemerati ventris deſertū refudit? Et bn̄ vētus: quia ſpūs an̄ faciē nr̄am chriſtꝰ dn̄sDeniqꝫ dictus ſecūdus Adā: in ſpirituꝫviuificantē. Huiꝰ flatu apoſtolice nubesvolant: quas Iſaias mirat̉. Quid miruꝫſi ventꝰ d̓r quem ⁊ nubē legis? Aſcēdet (īquit) deꝰ ſuꝑ nubē leuem. Nec hic leuē qͣſivagā ⁊ inſtabilē accipias: ſꝫ leuitatꝭ intelligentiā ad ſpūalē aptitudinē trahe ꝙ corpus incorruptibile nullā aīme grauitattulerit nec depreſſit terrena comoraſenſum multa īmo cuncta cogitantē. Innō qͣſi venti facti ſunt om̄es qͥ ſpūali leuitate a terrenis elapſi: cōuerſatōem ſibi ī celo collocāt? Sed ip̄e ſpeciali rōne vētiqͥ reliquoꝝ ambulat ſuꝑ pennas vente⁊ ſpirituū omniū v̓tutes excedit. Iure ergo ventū eū vocat: nomīat ⁊ ventu vrentem. ꝙ eius flatu peccati ſint in nobis frigora reſoluta: ⁊ captiuitas noſtra cōuerſatanqͣꝫ torrens in auſtro. Huiꝰ ſe eſtū exuſtos diſcipuli ſenſerūt quom dicerēt. Nōne cor noſtrū ardens erat in nob̓/ dū loq̄retur? Et neſcio ſi vſpiā libentius ſpirat qꝫ ī