LXXX.

Hodie (ait huic domui ſalꝰ fctā ē. Quidni ſit domeſticis ſalꝰ ſaluatore īgreſſo doC mū? Sꝫ qui ī cubiculū meret̉ recipi: ſeorſum habꝫ ſecretū ſuū ſibi. Salus domuifit. thalamo delicie recōdunt̉. In domuꝫmatris mee introducā eū. inqͥt. In quamdomū niſi de qua olim p̄nūciarat iudeis.Ecce relinquet̉ vob̓ domꝰ veſtra deſerta?Fecit qd̓ dixit. ſic̄ habes ⁊ de hͦ teſtimonium eiꝰ in ꝓph̓a. Reliqͥ (ait) domū meā. dimiſi hereditatē meā. ⁊ nūc iſta pollicet̉ reducere illū. ⁊ domui matris ſue ꝑditaꝫ ſalutē reſtituere. Et ſi hͦ paꝝ videt̉. audi qͥdboni adijciat. Et ī cubiculū genitricꝭ meeQui ingredit̉ thalamū. ſpōſus. Magnaamoris potētia. Saluator indignabudꝰexierat de domo ⁊ hereditate ſua. ⁊ nūc adhuiꝰ gr̄am mitigatꝰ inflectit̉: ita vt redeatnō mō ſaluator: ſꝫ ⁊ ſpōſus. Bn̄dicta tua dn̄o filia: q̄ ⁊ indignatōꝫ cōpeſcis ⁊ hereditatē reſtituis. Bn̄dicta tu matri tue:cuiꝰ bn̄ficio auertit̉ ira. reuertit̉ falꝰ. reuertitur qͥ dicat illi. ſalus tua ego ſuꝫ. Nō ſufficit hͦ. addat ⁊ dicat. Deſpōſabo te mihiin fide. deſpōſabo te mihi ī iudicio ⁊ iuſticia. deſpōſabo te mihi ī miſcd̓ia ⁊ miſerationibꝰ. Sꝫ memēto qꝛ q̄ has ꝯciliat amicicias ſpōſa ē. Quō gͦ ſpōſum ⁊ hūc ſponſum alteri cedit: ne dicā cupit? Nō eſt ita.Cupit qͥdē illū mr̄i filia bona: nō tn̄ vt cedat illi. ſꝫ vt cōmunicet. Sufficit vnꝰ duabꝰ. niſi ꝙ iā n̄ erūt due: ſꝫ vna ī ip̄o. Ip̄oeſt eī pax nr̄a qͥ facit vtrāqꝫ vnā. vt ſit vnaſpōſa ⁊ ſpōſus vnꝰ Ih̓s xp̄s dn̄s nr̄: quieſt ſuꝑ oīa deus bn̄dictus in ſecula Amēermo. lxxx.Uida Vrm Vtcōꝑimꝰ non eqͦ aīo ferūt: ꝙ ecceiā ꝑ aliqͦt dies dū ſtupori ⁊ admiratōi ſacroꝝ inherere d̓lectat: ẜmo quēmīſtramꝰ: aut nullo fuerit: aut exiguo admodū ſale ꝯditꝰ. Id qͥdē p̄ter ſolitū. Sꝫnū q̄ dicta ſunt: reuiſere licet? Nō ꝓcedoniſi pͥus reuoluā oīa. Eya dicite (ſi recordamī) a qͦnā ſcpͥture loco cepit defraudatio hec. vt rurſum īde adorari?̉ meū eſt reſartire dāna. īmo dn̄i de qͦ totū p̄ſumimꝰQuo itaqꝫ repetēdū pͥncipio An īde. Inlectulo meo q̄ſiui ꝑ noctes quē diligit aīamea? Ni fallor. inde. Abhinc tm̄ ⁊ deinceps cura vna fuit mihi haꝝ allegoriarū

denſa diſcuſſa caligine ponere in lucē xp̄i⁊ eccl̓ie ſecretas delicias. Igit̉ redeamusad indagāda moralia. Nec enī mihi poterit eſſe pigrū: qd̓ vobis cōmodum fuerit.Atqꝫ hͦ ita ꝯgrue fiat ſi q̄ dicta ſunt ī xp̄o⁊ in eccl̓ia. v̓bo aīeqꝫ eadē nihilominꝰ aſſignemus. Sꝫ dicit mihi aliquis. Quidtu duo iſta cōiungis? Quid enī aīme ⁊ verbo? Multū ꝑ omnē modū. Primo qͥdeꝫꝙ naturaꝝ tāta cognatio eſt vt hec imagoilla ad imaginē ſit. deinde ꝙ cognatiōemſimilitudo teſtet̉. Nempe nō ad imaginētm̄ ſꝫ ad ſimilitudinē facta eſt. In quo ſimilis ſit queris? Audi de imagine prius.Uerbū eſt veritas. eſt ſapiētia. eſt iuſticia⁊ hec imago. Cuiꝰ? iuſticie ſapīe ⁊ ꝟitatisEſt eī imago hec iuſticia de iuſticia. ſapiētia de ſapiētia. veritas de veritate. quaſi d̓lumīe lumē. de deo deꝰ. Haꝝ reꝝ nihil eſtaīa. qm̄ nō eſt imago. Eſt tn̄ earundē capax appetēſqꝫ ⁊ inde fortaſſis ad imaginēCelſa creatura in capacitate quidem maieſtatis. in appetētia aūt rectitudinis inſigne p̄ferens. ¶ Legimꝰ qꝛ deꝰ hominē re­ Nctum fecit. ꝙ ⁊ magnū: capacitaſ. vt dictūeſt. ꝓbat. Oportet nāqꝫ id qd̓ ad imaginēeſt cū imagine cōuenire. ⁊ nō in vacuū ꝑticipare nomē imaginis: quēadmoduꝫ necimago ip̄a ſolo vel vacuo noīme vocitat̉imago. Habes vero de eo qui imago eſt.quia cū in forma dei eſſet: non rapinā arbitratus eſt eſſe ſe equalē d̓o. Ubi tibi vtiqꝫ eius ⁊ in forma dei innuit̉ rectitudo. etin equalitate maieſtas. vt duꝫ rectitudinirectitudo ⁊ magnitudo magnitudini cōparatur cōſonāter ſibi altrinſecus reſpondere appareat ꝙ ad imaginē eſt et imaginē. ſicut imago quoqꝫ nihilominꝰ in vtroqꝫ reſpōdet illi cuius imago eſt. Nēpe ip̄eeſt de quo ſctm̄ dauid audiſtis in pſalmiſcanentē. nunc quidē. magnus dominꝰ noſter ⁊ magna virtus eius. nunc vero. rectꝰdominꝰ deꝰ noſter. ⁊ nō eſt iniquitas ī eoAb iſto recto ⁊ magno deo habet imagoeius vt ⁊ ip̄a recta ⁊ magna ſit. habet anima que ad imaginē eſt. Sꝫ dico nihil neergo ampliꝰ habꝫ imago ab aīa q̄ ad imaginē eſt. quia ⁊ huic magnuꝫ rectūqꝫ aſſignamus? Et plurimū hec ad menſuramaccepit. illa ad equaliatē. An nō pluſ hec?Aduerte ⁊ aliud. Huic vtrūqꝫ aut creatōaut dignatio contulit. illi generatio. Atqꝫ