¶ LXXI.

Et iō beatꝰ cui nō imputabit dn̄s pctm̄nec eſt in ſpū eius dolꝰ. Pulcre dn̄s paucis vtrāqꝫ notauit maculā. dolū triſticiāqꝫ nolite (inquiēs) fieri ſicut hypocrite triſtes. Spōſus itaqꝫ ⁊ cū ſit ꝟtus: in v̓tutibꝰ cōplacet ſibi. ⁊ cū ſit liliū libēter interlilia cōmorat̉. ⁊ cū ſit candor: de lectat̉ cāFdidis. Et fortaſſis hoc eſt quod d̓r paſciinter lilia: candore ⁊ odore virtutum delectari. Et qͥdē paſcebat̉ oliꝫ corꝑaliter apd̓maria ⁊ marthā. ⁊ recumbēs etiā corꝑe īter lilia (illas loquor) nā lilia erāt: nihilominus ſpm̄ refocillabat deuotione ⁊ v̓tutibus mulieꝝ. Ꝙ ſi illa hora intraſſet ꝓpheta ⁊ angelꝰ ſeu alius qͥuis ſpirital̓: tm̄nō ignorans que maieſtas recūberet. nōne ſtupēs dignationē ⁊ familiaritatē quāilli eſſe cōſpiceret cū puris animis pudiciſqꝫ corporibꝰ: tn̄ terrenis: ⁊ ſexꝰ infirmioris. merito teſtaret̉. quia vidi illū nō modo cōmorantē: ſed ⁊ paſcentem inter liliaIta ergo ẜm vtrūqꝫ. carnē dico ⁊ ſpiritū.paſci inter lilia ſpōſus inciētus eſt. Putoaūt ꝙ ⁊ ip̄e viciſſim paſcerēt ſed in ſpirituHoc ipſo quo paſcebat̉ quomodo paſcebat? Quō (inquā) cōfortabat timiditateꝫfeminaꝝ. iocundabat humilit tē. impinguabat deuotōnē? Sed ſi vidiſti ꝙ paſciilli ſit paſcere. vide etiā nunc ne forte ⁊ ecōuerſo: paſcere ſit ei paſci. Domine qͥ paſciſme a iuuētute mea. ait ſanctus patriarchaiacob. Bonus pater familias qui ſuoruꝫdomeſticoꝝ curā gerit. maxime in diebusmaliſ. vt alat eos in fame: cibans illos pane vite ⁊ intellectꝰ: ⁊ ſic nutriēs ad vitameternā. At paſcens ita puto nihilominuspaſcit̉ ip̄e: ⁊ quidē eſcis quibꝰ libenter veſcitur ꝓfectibꝰ noſtris. Etenī gaudiū dn̄ifortitudo noſtra. Ita gͦ ⁊ cū paſcit paſcit̉.⁊ paſcit̉ cuꝫ paſcit. ſimul nos ſuo gaudioſpūali reficiens: ⁊ de noſtro eque ſpirituali ꝓfectu gaudēſ. Cibꝰ eius penitētia mea⁊ cibꝰ eiꝰ ſalꝰ mea. cibꝰ eius ego ip̄e. An nōcinerē tāqͣꝫ panē māducat? Ego aūt quiapeccator ſum cinis ſum. vt manducer abeo. Mandor cū arguor. glutior cū inſtituor. decoquor cū immutor. digeror cū trāſformor. vnior cū ꝯformor. Nolite mirarihoc. ⁊ māducat nos. ⁊ māducat̉ a nobis.qͥ artius illi aſtringamur. Nō ſane aliasꝑfecte vnimur illi. Nā ſi māduco ⁊ n̄ māducor: videbit̉ in me eſſe ille. ſꝫ nōdum ī il

lo ego. Ꝙ ſi māducor quidē nec manduco. me in ſe hr̄e ille: ſed nō etiā in me eē videbitur. Nec em̄ ꝑfecta vnitio in vno qͦuis horum. Si enī māducet me vt habeat me in ſe. ⁊ a me viciſſim manducetur vtſit in me quatinꝰ integra firmaqꝫ ſit cōnexio: cum ego in eo ⁊ nihilominꝰ in me ip̄eerit. ¶ Uis tibi ꝑ ſimile oſtendā quod d̓r?. GAttollite oculos nūc in quandā ſublimiorem quidē reꝝ ꝯuenientiā: ſimilē tn̄ huicSi ip̄e ſpōſus in patre ita eſſet vt non tn̄in ipſo pater. aut ita pater in ipſo eſſet. vtnon eſſet ip̄e in patre. audeo dicere ⁊ ip̄oꝝcitra ꝑfectum vnitas remaneret: ſi tn̄ iamvnitas eſſet. Nunc ꝟo cū ⁊ ipſe in patre. ⁊pater in ipſo ſit. nō eſt quo claudicet vnitas. ſed vere ꝑfecteqꝫ vnū ſunt ipſe et pat̓.Sic igit̉ anima. cui adherere deo bonū ēnō ante ſe exiſtimet ipſi ꝑfecte vnitam: niſi cū ⁊ illū in ſe ⁊ ſe in illo manentem ꝑſpexerit. Non qꝛ vel tūc vnum dicat̉ cuꝫ deoſicut vnū pater ⁊ filius. qͣꝫuis qui adherꝫdeo vnus ſpūs eſt. Legi hoc. ſed illud nōlegi. Nō dico de me qui nihil ſum. ſꝫ plane nemo niſi demens: ſiue de terra ſiue decelo vſurpabit ſibi illā vnigeniti vocem.ego ⁊ pater vnū ſumus. Et tamē ego licetpuluis ⁊ cinis. Fretus quidē ſcripture auctoritate mīme iſtud dicere verear. qꝛ vnꝰcū deo ſpūs ſum. ſi vnqͣꝫ cū certis fuero ꝑſuaſus experimētis deo me adherere īſtarvnius illoꝝ qui in charitate manēt ac ꝑ hͦin deo manēt ⁊ deꝰ in eis. manducātes qd̓ammodo deū: ⁊ māducati a deo. Nam d̓tali adheſione puto dictū. qui adheret d̓ovnus ſpūs eſt. Quid ergo? Dicit filiꝰ egoin patre ⁊ pater in me eſt. ⁊ vnū ſumꝰ. Dic̄homo. ego in deo. ⁊ deus in me eſt. ⁊ vnuſſpūs ſumus. Sed nūqͥd pater ⁊ filius vtſint in inuicē: ⁊ quaſi ꝑinde vnū. inuicem Pſe māducāt: ſicut deꝰ ⁊ hō mutua ſe qͣdaꝫin ſeſe māducatōe traijciūt: vtiqꝫ ꝑ hͦ ⁊ ſi n̄vnū: vnꝰ certe ſpūs exiſtētes? Abſit. Neceī vno mō inſūt ſibi hi atqꝫ illi ſꝫ neqꝫ vnavnitas vtroꝝqꝫ. Sūt ī ſeſe pr̄ ⁊ filiꝰ n̄ ſolum īeffabili: ſꝫ etiā incōp̄hēſibili mō ſuiip̄oꝝ capabiles parit̓ ⁊ capaces. ſꝫ ſane itacapabiles vt nō partibiles. ita capaces vtnō participes. Nā vt in hymno eccl̓ia canit. In pr̄e totꝰ filiꝰ. ⁊ totꝰ in v̓bo pr̄. Eſtpr̄ ī filio ī qͦ ſibi ſꝑ bn̄ ꝯplacuit. ⁊ ē filiꝰ inpr̄e a quo vt nunqͣꝫ non natus: ita nunqͣꝫ