Sermo

diuerſitate meritoꝝ. Et nūc quidē qd̓ ſolum interim pōt. ſola in his memoria reqͥeſcit celeſte habitacl̓m qd̓ deſurſū ē iā aīoinducēs. Erit aūt cū implebit ruinas: cūcauernas ⁊ corꝑe īhabitabit ⁊ mēte: cū vacua domicilia q̄ antiqͥ reliq̄rūt habitatores: ip̄a ſue vniuerſitatis illuſtrabit pn̄tianec vlla vltra apparebit cauerna penitusin celeſti maceria. felici de cetero ꝑfectōneU ſui atqꝫ integritate gaudēte. Aut ſi id magis ꝓbas. dicemꝰ has cauernas a ſtudioſis ⁊ pijs mētibꝰ nō inueniri ſꝫ fieri. Quonā mō inquiſ? Cogitatōe ⁊ auiditate. Cedit nēpe in modū macerie mollioris piamaceries deſiderio aīe. cedit pure ꝯtēplationi. cedit crebre orōni. Deniqꝫ oratio iuſti penetrabit celos. Non vtiqꝫ aeris huiuſ corporei ſpacioſas altitudines velutiquodā remigio alaꝝ ſuaꝝ inſtar volucriſvolātis ſcindet: aut quaſi gladiꝰ acutꝰ ip̄ius firmamēti ſolidū celſumqꝫ verticē ꝑforabit. Sꝫ ſunt celi ſancti. viui. rationalesqͥ enarrat gl̓iam dei. qͥ fauorabili quadaꝫpietate nris ſe votis libēter inclināt: ⁊ ſinuatis ad tactū nr̄e deuotōis affectibꝰ inſua nos recipiūt viſcera quotiens dignaad eos intētiōe pulſamꝰ. Pulſanti eī aperietur. Licebit itaqꝫ vnicuiqꝫ nr̄m etiā h̓tꝑe nr̄e mortalitatꝭ cauare ſibi quacūqꝫ ꝑte volet ſuꝑne macerie: nūc qͥdē pr̄iarchaſreuiſere. nūc ꝟ̓o ſalutare ꝓph̓as. nūc ſenatui īmiſceri apl̓oꝝ. nūc martyꝝ inſeri choris. ſed ⁊ beataꝝ v̓tutū ſtatꝰ ⁊ māſiones aminimo angelo vſqꝫ ad cherubin ⁊ ſeraphin tota mētis alacritate ꝑcurrendo luſtrare. ꝓut quēqꝫ ſua deuotio feret. Apudqͦs magꝭ afficiet̉ immittēte ſibi ſpū proutvult: ſi ſteterit ⁊ pulſauerit: ꝯfeſtim aꝑiet̉ei. ⁊ facta qͣſi cauerna in mōtibꝰ vl̓ potiusmētibꝰ ſanctꝭ. dū ſe vltro inflectūt ad pietatē: reqͥeſcet vl̓ paululū apd̓ illos. Om̄isaīe ſic faciētis ⁊ facies ⁊ vox deo grata exiſtit. facies ꝓpter puritatē. vox ꝓpter ꝯfeſſionē. Etenī ꝯfeſſio ⁊ pulcritudo in ꝯſpectu eiꝰ. Un̄ ⁊ d̓r illi qͥ eiuſmodi eſt. On̄demihi faciē tuā: ſonet vox tua in auribꝰ meis. Uox admiratio in aīo ꝯtēplātis. voxgr̄aꝝactō eſt. Delectat̉ admodū iſtiuſmodi cauernis deꝰ. e qͥbꝰ ſibi vox reſonat gratiarūactionis. vox admiratiōis ⁊ laudis.Felix mens q̄ ſibi in hac maceria frequēter cauare ſtuduit. ſed q̄ in petra felicior.

Licet quidē cauare ⁊ in petra. ſꝫ ad hͦ puriore mētis acie opꝰ eſt: ⁊ vehemētiori oīno intētione. etiā ⁊ meritis potioribꝰ ſanctitatiſ. Et ad hec qͥs idoneꝰ? Nēpe ille qͥdixit. In pͥncipio erat v̓bū: ⁊ v̓bum eratapud deū. ⁊ deꝰ erat v̓bū. hͦ erat in principio apud deū. Nōne tibi videt̉ ip̄is ſe verbi penetralibꝰ īmerſiſſe ⁊ de abditꝭ pectoris eiꝰ quandā intime ſapīe ſacroſanctameruiſſe medullā? Quid ille qͥ ſapīam loq̄bat̉ inter ꝑfectos. ſapīam in myſterio abſconditā: quā nemo pͥncipū mūdi huiuscognouit. Nonne vno ⁊ altero celo: acutaſꝫ pia curioſitate terebratꝭ e tertio tandeꝫhac pius ſcrutator euexit? At ip̄am nō ſiluit nobis v̓bis qͥbꝰ potuit fidelibꝰ fidel̓rintimans. Audiuit aūt v̓ba ineffabilia: q̄nō licuit illi loqͥ. Nō vtiqꝫ hoī. nā ſibi illaloquebat̉ ⁊ deo. Puta gͦ deū quaſi ſollicitam Pauli charitatē hͦ mō ꝯſolari ⁊ dicere. Quid anxiaris ꝙ ꝯceptū tuū auditusnō capit humanꝰ? Sonet vox tua in auribꝰ meis. hͦ eſt. Si qd̓ ſentꝭ nō licet reuelare mortalibꝰ: ꝯſolare tn̄ ꝙ vox tua diuinas queat mulcere aures. Uides ſanctaꝫanimā nūc quidē charitate ſobriā nobisnūc ꝟo puritate excedentē deo? Uide etiam de ſancto Dauid ne forte ip̄e ille ſit hōde quo cū deo qͣſi de alio loquit̉. quoniaꝫcogitatio hoīs cōfitebit̉ tibi: ⁊ reliquie cogitationis diē feſtū agēt tibi. Ergo qd̓ decogitatiōe ꝓphetica v̓bo ⁊ exēplo ꝓphetevenire ad mediū poterat: id ꝓpheta ī publicā mox ferebat ꝯfeſſionē. ⁊ ex eo cōfitebatur inpopulis dn̄o reliquū ſibi ⁊ d̓o ẜuans. vnaqꝫ feſtiuū ducēs in leticia et exultatione. Hoc ergo eſt qd̓ nobis intimare memorato verſiculo voluit. quicqͥd videlicet ſua illa ſcrutabunda ⁊ auida cogitatione ex archano ſapientie eruere preualebat: partem quam poterat in ſalutē populorum ſollicita predicatōne impartiebatur. reliquū quod capere plebes nō poterant feſtiua iubilatione in dei laudibusexpendebat. Uides ſancte contemplationi deperire nihil. dum quod expēdi ī plebium edificatōnē non poteſt: id vel maxime deo ſit iocunda decoraqꝫ laudatior¶ Que cuꝫ ita ſint duo liquet̉ contemplationis genera eſſe. vnū de ſtatu ⁊ felicitate⁊ gl̓ia ciuitatis ſuperne. quo vel actu velocio ingēs illa celeſtiū ciuiū occupata ſit