Sermo

prorſus pigebit me intermiſſe qͥetis ꝓ cura ſermonis. cū video in vobis germinare ſemē meū: atqꝫ ex eo augeri incrementafrugū iuſticie veſtre. Charitas enī que nōquerit q̄ ſua ſunt id mihi iā dudū facile ꝑſuaſit. nil .ſ. deſiderabiliū meoꝝ veſtris p̄ferre vtilitatibꝰ. Orare. legere. ſcribere. meditari. ⁊ ſi qua ſunt alia ſpiritalis ſtudij licra. Hec arbitratꝰ ſum ꝓpter vos detrim̄H. ta. Fulcite me floribꝰ. ſtipate me maliſ: qꝛamore langueo. Hoc itaqꝫ locuta eſt ſpōſa adoleſcētulis in ſponſi abſentia: monēſeas in fide ꝓficere ⁊ operibꝰ bonis. donecveniat: ſentiēs in eo fore ⁊ beneplacitumſponſi ⁊ filiaꝝ ſalutē ⁊ ſuā ipſius cōſolationem. Scio me hūc locū in libro de dilectione dei plenius explicuiſſe ⁊ ſub alio ītellectu potiori ne an deteriori lector iudicet: ſi cui vtrūqꝫ videre placuerit. Non ſane a prudēte de diuerſitate ſenſuū iudicabor. dūmodo veritas vtrobiqꝫ nobis patrocinetur: ⁊ charitas cui ſcripturas ẜuire oportꝫ eo edificet plures quo plures exeis in opus ſuū veros eruerit intellectusCur enī hoc diſpliceat in ſenſibꝰ ſcripturarū qd̓ ī vſibꝰ reꝝ aſſidue experimur. Inquātos (verbi cauſa) ſola aqua noſtroꝝ aſſumitur corporū vſus. Ita vnꝰ quilibetdiuinꝰ ſermo nō erit ab re: ſi diuerſos pariat intellectus: diuerſis aīaꝝ neceſſitatibꝰ⁊ vſibꝰ accōmodatos ¶ Sequitur. Leuaeius ſub capite meo: ⁊ dextra eiꝰ amplexabitur me. Et ſuꝑ hͦ quoqꝫ ī p̄fato opuſculo memini vberiꝰ diſputatū. ſꝫ ſignemusẜmoniſ ordinē. Liquet de nuo adeſſe ſpōſum. credo vt ſua pn̄tia languētem erigatQuō enī nō in pn̄tia eiꝰ ꝯualeſceret quaꝫabſentia ꝯſternarat? Ergo nō ſuſtinet dilecte moleſtiā. adeſt. neqꝫ enī moraꝫ facerepoteſt tātis deſiderijs euocatꝰ. Et qꝛ illāꝯpererat donec abſens fuit fidelē ad opera ⁊ ſollicitā ad lucra. in eo nimiꝝ ꝙ floreſſibi ⁊ fructus p̄ceꝑat adunari: etiā cuꝫ ꝓpenſiori hac vice remuneratōe gr̄e ē reuerſus. Deniqꝫ vno brachiorū ſuoꝝ ſuſtētatcaput iacētis: alteꝝ ad amplexādū parāsvt ſinu foueat. Felix aīa q̄ in xp̄i recūbitpectore. ⁊ inter v̓bi brachia reqͥeſcit. Leua eiꝰ ſub capite meo: ⁊ dextra eiꝰ amplexabit̉ me. Nō ait amplexat̉: ſꝫ amplexabit̉me: vt noueris pͥori gr̄e adeo nō ingrataꝫvt ſcd̓am gratiaꝝ actiōe p̄uenerit. Diſce ī

referēdo gr̄am nō eſſe tardus aut ſegnis.diſce ad ſingula dona gr̄as agere. Diligēter (inqͥt) ꝯſidera q̄ tibi apponunt̉. vt nulla videlicet dei dona debita gr̄aꝝactionefruſtrent̉. nō grandia. nō mediocria. nonpuſilla. Deniqꝫ iubemur colligere fragm̄ta ne pereāt .i. nec mīma bn̄ficia obliuiſciNūqͥd nō perit qd̓ donat̉ ingrato? Ingͣ­ Ititudo inimica eſt aīe. exinanitio meritoꝝvirtutū diſperſio. bn̄ficioꝝ ꝑditō. Ingratitudo ventꝰ vrens ficcās ſibi fontē pietatis. rorē miſcd̓ie. fluēta gr̄e. Propter hͦ deniqꝫ ſpōſa mox vt gr̄am de leua ſenſit. gͣtias egit nō expectās plenitudinē que ī dextra eſt. Neqꝫ enī vbi memorata eſt leuaꝫiā eſſe ſub capite ſuo. etiā ſecuta eſt a dextera ſe ſimiliter amplexatā. ſꝫ amplexabiturme. inquit. Ceteꝝ qͥd putamus v̓bo ſpōſo leuā eſſe ſiue dexterā? Nū id qd̓ d̓r hominis verbū iſtiuſmodi corporeas parteſhabet in ſe diuiſas ⁊ liniamēta diſtincta.ac diſtinguentia inter ſiniſtrā ⁊ dextram:Quāto magis is qͥ dei ⁊ deus eſt ſermovarietatē ꝓrſus aliquā nō admittit. ſꝫ eſtqui eſt: in ſua nimiꝝ natura tā ſimplex: vtnō habeat ꝑtes. tam vnꝰ vt nō habeat numeros. Eſt enī dei ſapīa de qͣ ſcriptuꝫ eſt.Et ſapīe eiꝰ nō eſt numerꝰ. At ſi qd̓ inuariabile eſt: id incōp̄henſibile. ac ꝑ hoc etiāineffabile eſſe neceſſe eſt. vbi q̄ſo inueniasverba quibꝰ illaꝫ maieſtatē vel digne aſſignes vel ꝓprie ꝓloquaris: vel cōpetenterdiffinias. Tn̄ vtcūqꝫ loquamur qd̓ vtcūqꝫ d̓ ea ſpūſctō reuelāte ſentimꝰ: docemurauctoritate patꝝ ⁊ ꝯſuetudine ſcripturarū ꝯgruētes de rebꝰ notis licere ſil̓itudīesvſurpare. ſꝫ ⁊ v̓ba nō noua inuenire. ſꝫ nota mutuari vel trāſferre. quibꝰ digne ⁊ cōpetēter eedē ſil̓itudines veſtiant̉. Alioqͥnridicule ignota ꝑ ignota docere conaberꝭErgo qꝛ ꝑ dextꝝ ⁊ ſiniſtrū aduerſa ſolentatqꝫ ꝓſpera d̓ſignari: videt̉ mihi hoc locointelligi poſſe leuā quidē verbi. cōminationē ſupplicij: dextrā ꝟo regni ꝓmiſſioneꝫEſt aūt cū mēs nr̄a formidine pene ſeruiliter p̄mit̉. ⁊ tūc nequaqͣꝫ ſub capite ſꝫ ſuꝑcaput leua eſſe dicēda ē. nec pōt ſic affectaaīa oīno dicere. qꝛ leua eiꝰ ſub capite meoAt v̓o ſi ꝓficiēs ex hͦ ſpū ſeruitutꝭ trāſieritin quendā ſpōtanei obſequij digniorē affectū: qͣtinꝰ videlicet p̄mijs potiꝰ ꝓuocetqͣꝫ artet̉ ſupplicijs. magꝭ aūt ſi amore bo-