Sermo

ad donationes ⁊ promiſſiones ſpectat.Quanto maior es: humilia te in omnibꝰ.Quod ex eius reſpōſione melius vtrūqꝫpatebit. Sed ipſa ſi placet diſcuſſio ī aliud ſermonis principium differat̉. Et dehis que dicta ſunt glorificemus ſponſuꝫeccleſie dominū noſtrū Ieſum chriſtū. qͥeſt ſuꝑ omnia benedictus deus in ſeculaAmen.Sermo. xlij.Vn eſſet rexaccubitu ſuo: nardus mea deᶜodorem ſuuꝫ. Hec ſunt verbaſponſe que in hodiernuꝫ diē diſtulimus.hoc reſpōſum quod dedit. vbi increpataeſt a ſponſo: non tamē ſponſo ſed eius ſodalibus. Quod facile eſt aduertere ex vebis ipſis. Cū enim nō dicit quaſi ad ſecidam perſonā: cū eſſes rex in accubitu tuoſed cuꝫ eſſet in accubitu ſuo. patet ꝙ nonad ipſum loquit̉. ſed de ipſo. Puta ꝓindeſponſum vbi eā (quatinꝰ viſum fuit) autcorripuit aut repreſſit. cōperta ex ſuffuſione genarū verecundia ceſſiſſe loco. vt illaſe abſente loqueret̉ liberius que ſentiret. ſꝫ⁊ ſi pauidior (vt aſſolet) qͣꝫ oportuerit: ⁊ d̓iectior animo facta eſſet: ſodaliū eam ꝯſolationes erigerent. Quod tamē ⁊ ꝑ ſeip̄mfacere nō neglexit. quantū iudicauit ꝓ tēpore oportere. Nam vt clarū relinqueret:quantū ſibi in illa correptione complacuit. quippe quā ſenſit digne: ⁊ ꝓut oportuit acceptari. non ſane ante ſe abſentauit qͣꝫex abundantia (quod nō eſt dubiū) cordiſprorumperet in laudes eius. ⁊ genaꝝ colliqꝫ ipſius pulcritudinē cōmendaret. propterea ⁊ qui cū ipſa remanēt. blāde loquūtur illi. ⁊ munera offerūt ſcientes dominivoluntatē. Ad ipſos ergo reſponſio eiusEt litteralis quidē contextio ſcematis itaſe habet. Sed priuſqͣꝫ ex hac teſta nucleūſpūs elicere inchoemus: dico vnū breuiter. Felix cui ſua obiurgatō ſic reſpondetquēadmodū habemus formā p̄ſentis loci. Utinā magis neminē ob iurgare neceſſe ſit. hoc enī melius. Sed quoniā ī multis offendimus om̄es. mihi tacere non licet cui ex officio incūbit peccātes argueremagis aūt vrget charitas. Ꝙ ſi arguero⁊ fecero qd̓ meū eſt. illa autē increpatio ꝓcedens minime quod ſuū eſt faciat. neqꝫ

id ad quod miſi illam. ſed reuertat̉ ad mevacua tanqͣꝫ iaculū feriens ⁊ reſiliens. qͥdme animi tunc habere putatis frēs? Nonne angor? nōne torq̄or? Et vt mihi vſurpem aliquid ex verbis magiſtri (quia d̓ ſapientia nō poſſum) prorſus coartor eduobus. ⁊ quid eligam neſcio. placere ne mihi in eo quod locutus ſum. quoniā quoddebui feci. an pnīaꝫ agere ſuper v̓bo meoquia quod volui non recepi. volui nimirum perimere hoſtē. ⁊ eripere fratrē. ⁊ nōfeci ſic. magis autē contrariū accidit. Nāleſi animā. ⁊ culpā auxi. Siquideꝫ acceſſit ⁊ cōtemptus. Nolūt audire te (inquit)quia nolunt audire me. Uides que maieſtas ꝯtemnit̉? Non te putes me ſolū ſpreuiſſe. dominꝰ locutꝰ eſt. Et quod dixit ꝓphete. dixit ⁊ apoſtolis. Qui vos ſpernitait. me ſpernit. Non ſum propheta. nō ſūapoſtolus. ⁊ ꝓphete tamē ⁊ apoſtoli (audeo dicere) vice fungor. ⁊ quibꝰ nō equormeritis. eoꝝ implicor curis. Et ſi ad meāmultā ꝯfuſionē. ⁊ ſi ad grande periculummihi ſuꝑ cathedrā Moyſi ſedeo. cuiꝰ tamen nō vendico mihi vitā: nec experior gͦtiam. Quid tn̄? Nō ideo cathedre non deferetur. quoniā occupata eſt ab indigno?Etiā ſi ſcribe ⁊ phariſei in ea ſedeāt (inqͥt.que dicūt facite. Pleꝝqꝫ etiā impatientiaꝯtemptui iūgit̉. ita vt aliqͥs non ſolū noncuret corrigi obiurgatꝰ. ſed inſuꝑ obiurganti indignet̉. more frenetici manū medici repellētis. Mira ꝑuerſitas. Medicāti iraſcit̉ qͥ nō iraſcit̉ ſagittāti. Eſt eniꝫqͥ ſagittat in obſcuro rectos corde. qͥ et teip̄m nūc ſagittauit ad mortē. ⁊ ī illū nō cōmouerꝭ. Mihi īdignarꝭ qͥ ſanū te fieri cupio? Iraſcimī (inqͥt) ⁊ nolite peccare. Sipctō iraſcerꝭ. nō ſolū mīme peccaſ. ſꝫ ⁊ qd̓peccaras extermīas. Nūc v̓o ⁊ pctm̄ retines medicamētū reſpuēdo. ⁊ peccare apponis irrōnabilit̓ iraſcēdo. ⁊ eſt ſupra modū peccās pctm̄. Aliquotiēs addit̉ ⁊ impudētia. vt nō mō īpatiēter ferat ꝙ corripit̉. ſꝫ etiā id vn̄ rep̄hēdit̉ impudēt̓ defendat Hoc plane deſperatio. Frōs (inquit)mulierꝭ meretricꝭ facta ē tibi. noluiſti erubeſcere. Et ait. Receſſit zelꝰ meꝰ a te. vltranō iraſcar tibi. Solo auditu cōtremiſcoSentꝭ ne qͣꝫti ꝑiculi qͣꝫti horrorꝭ ⁊ tremoris res ſit peccati defenſio. Dicit iterum.Ego quos amo arguo ⁊ caſtigo. Si er-