Sermo

actum quid deprehendas. nec ſic iudicesproximū. magis autē excuſa. Excuſa intentionē: ſi opus nō potes. puta ignorātiam. puta ſubreptioneꝫ. puta caſum. Ꝙſi omnē omnino diſſimulationē rei certitudo recuſat. ſuade nihilominus ip̄e tibi:⁊ dicito apud temetip̄m. Uehemens fuit nimis temptatio. Quid de me illa feciſſet ſi accepiſſet in me ſimiliter poteſtateꝫ?Et memēto me modo alloqui ſponſam ⁊non amicum ſpōſi inſtruere. cui alia ratōeſt diligentius obſtruēdi ne quis peccet.⁊ explorandi an peccet. ⁊ emēdādi ſi peccatum fuerit. A qua ſane neceſſitate ſponſa libera eſt: ſoli viuens ſibi ⁊ ipſi quē diligit ſponſo pariter ⁊ domino ſuo. q̄ eſt ſuper omnia deꝰ bn̄dictꝰ in ſecula Amen.¶ Sermo. xli.Ollum tuū ſicut monilia. Solet ornari collum monilibus: nō ipſis comparari. Sed hoc ille faciant quibꝰ quia d̓proprio nō eſt dec̄or. aliunde neceſſe eſt vtmendicēt vnde ſe ſpecioſas mentiantur.Nā ſponſe collū ita in ſeipſo formoſum ⁊tam decēter quaſi natura formatuꝫ eſt: vtextrinſecus nō requirat ornatū. Quid eīopus eſt peregrinorū fucos adhibere colorum: cui ꝓpria ⁊ tanqͣꝫ īnata ſufficit pulcritudo. intm̄ vt ip̄oꝝ quoqꝫ que ad ornādum querunt̉ moniliuꝫ poſſit adequarenitorem? Hoc nempe intelligi voluit quiminime quidē a collo (vt aſſolet) penderemonilia: ſed ip̄m potius eſſe ſicut monilia dixit. Nūc iam inuocandus eſt nobisſpirituſſanctꝰ vt ſicut ſpirituales ſpōſe genas ſua dignatōne tribuit inuenire: ita etiam ipſius ſpirituale collū demōſtrare dignetur. Et meo quidē intellectui (quia mihi incumbit loqui que ſentio) nihil interim veriſimilius probabilius ve elucet qͣꝫip̄m anime intellectū colli nomīe deſignari. Tu quoqꝫ idem (vt arbitror) approbabis: ſi aduertas ſimilitudinis ratiōꝫ. Annon ſiquidē tibi videt̉ colli quodammodo vice fungi intellectꝰ: per quē tua aīmatraijcit in ſe ſpiritꝰ vitalia alimenta: atqꝫ īquedam trāſfundit viſcera morū affectuumqꝫ ſuoꝝ? Hoc ergo ſpōſe collū. id ē purus ⁊ ſimplex intellectus: cum nuda ⁊ aꝑ

ta veritate ſatis per ſeip̄m reniteat: non indiget ornamento. ſed ipſum magis tanqͣꝫprecioſum monile animaꝫ decenter exornat: ac perinde ſimile monilibus ip̄is deſcribitur. Bonū monile veritas. bonumpuritas ſiue ſimplicitas. bonū plane monile ſapere ad ſobrietatē. Philoſophoruꝫvel hereticoꝝ intellectus non habet huncin ſe puritatis veritatiſqꝫ nitorē. ⁊ iō multam curā gerunt ip̄m colorare ⁊ fucare faleris verboꝝ ⁊ verſutijs ſyllogiſmoruꝫ. neſi nudus appareat: falſi etiā appareat turpitudo. ¶ Sequitur. Murenulas aure­ Pas faciemus tibi: vermiculatas argento.Si faciam ſingulariter: ⁊ non pluraliterfaciemus dixiſſet: abſolute ⁊ indubitāteretiā hoc loqͥ ſponſum ꝓnunciaſſem. Nūcautem vide ne forte magis ſodalibꝰ eiuscongruentiꝰ aſſignemus: ſpōſam qͣſi conſolantibus tali ꝓmiſſione ꝙ donec perueniat ad viſioneꝫ cuiꝰ ſic flagrat deſiderio:facturi ſint illi murenulas pulcras ⁊ precioſas. que ſunt auriuꝫ ornamenta. Atqꝫhoc propterea (vt oppinor) quia fides exauditu. ⁊ qͣꝫdiu per fidē ambulatur ⁊ nonper ſpeciē. dando opera potius inſtruendo auditui qͣꝫ viſui exercēdo. Fruſtra nāqꝫ intenditur oculus qui nō ſit fide mundatuſ. cū ſolis qui mūdo corde ſunt: vidēdi copia promittat̉. Scriptū vero eſt. fide mundans corda eoꝝ. Quia ergo fideſex auditu. ⁊ ex illa viſus purgatio eſt: merito illi ornandiſ auribus intendebāt. dūauditus ſicut ratio docuit: viſus ſit p̄paratio. Tu (inquiūt) o ſponſa intuende dilecti inhias claritati. ſed hoc alterius temporis eſt. Damus aūt impreſentiarū ornamentū auribꝰ tuis. quod erit tibi interim conſolatio: erit ⁊ p̄paratio ad hͦ ipſumquod poſtulas. Ac ſi illud prophete ei dicant. Audi filia ⁊ vide. Uidere deſiderasſed audi priuſ. Gradus eſt auditus ad viſum. proinde audi ⁊ inclina aurē tuam ornamentis que tibi facimus. vt per auditus obedientiā ad gloriā peruenias viſionis. Nos auditui tuo damus gaudiuꝫ etleticiam. nā viſui non eſt noſtrū dare (in qͦgaudij plenitudo ⁊ tui deſiderij adimpletio eſt) ſed illius quē diligit aīma tua. Ipevt gaudium tuū plenū ſit: oſtendet ſeip̄mtibi. Ip̄e adīplebit te leticia cū vultu ſuoTu interim accipe ad conſolatōnem mu