XXVII.

ctam hieruſalem: nouam: deſcendentē decelo. a deo paratam tanqͣꝫ ſponſam ornatam viro ſuo. ⁊ addidit. Et audiui voceꝫmagnam de throno dicenteꝫ. Ecce tabernaculum dei cum hominibꝰ. et habitabitcum eis. Ad quid? Credo vt ſibi acquirat ſponſam de hominibꝰ. Mira res. Adſponſam veniebat: ⁊ abſqꝫ ſponſa non veniebat. Querebat ſponſam ⁊ ſponſa cumipſo erat. An due erant? Abſit. Una eſtenim ait: columba mea. Sed ſicut de diuerſis ouium gregibus vnum facere voluit. vt ſit vnum ouile ⁊ vnus paſtor. Itacum haberet ſponſam inherentē ſibi a pͥncipio multitudinem angelorum: placuitei ⁊ de hominibus conuocare eccleſiam.atqꝫ vnire illi que d̓ celo eſt. vt ſit vna ſpōſa ⁊ ſponſus vnus. Ergo adiuncta iſta:perfecta eſt illa: non duplicata. ⁊ agnoſcitde ſe dictum. Una eſt perfecta mea. Porro vnā conformitas facit: nunc quidemin ſimili deuotione: poſtea vero ⁊ in parigloria. Habes itaqꝫ vtrūqꝫ de celo: ⁊ ſpōſum ſcilicet Ieſum: ⁊ ſponſam hieruſaleꝫEt ille quidem vt videretur: ſemetipſumexinaniuit formam ſerui accipiens. ⁊ in ſimilitudinem hominū factus: ⁊ habitu īuentus vt homo. At illam in qua naꝫ putamus forma ſeu ſpecie. aut in quo habitu videlicet deſcendentem vidit ille qͥ vidit. An forte in frequentia angeloruꝫ: qͦsvidit deſcendentes ⁊ aſcendentes ſuper filiuꝫ hominis? Sed melius dicimus ꝙſponſam tunc viderit: cum verbum ī carne vidit: agnoſcens duos in carne vna.Dum enim ſanctus ille Emanuel terrisintulit magiſterium diſcipline celeſtiſ. dūſuperne illius hieruſalem que eſt mat̓ noſtra: viſibilis quedam imago ⁊ ſpecies decoris eius per ipſum nobis ⁊ in ipſo expreſſa innotuit: quid niſi in ſponſo ſponſam perſpeximus. vnuꝫ eundemqꝫ dominum glorie admirantes ⁊ ſponſum decoratum corona ⁊ ſponſam ornatam monilibus ſuis. Ipſe igitur qui deſcendit. ip̄eeſt ⁊ qui aſcēdit. vt nemo aſcendat in celūniſi qui de celo deſcendit: vnus idēqꝫ dominus. ⁊ ſponſus in capite ⁊ ſponſa ī corpore. Nec fruſtra in terris viſus eſt homoceleſtis: cum de terrenis celeſtes qͣꝫ plurimos fecerit ſibi ſimiles. vt ſit quod legit̉qualis celeſtis: tales ⁊ celeſtes. Extūc igi

tur in terra viuitur more celeſtium. dū inſtar ſuperne illius beateqꝫ creature. hec qͦqꝫ que a finibus terre venit audire ſapientiam Salomonis. celeſti viro nihilominus caſto inheret amore. ⁊ ſi necdum quomodo illa iuncta per ſpeciē. tamen ſponſata per fidē. iuxta promiſſum dei dicētisper prophetā. Sponſabo te mihi in miſericordia ⁊ miſerationibꝰ. ⁊ ſponſabo temihi in fide. Unde magis magiſqꝫ cōformari ſatagit forme que d̓ celo venit. diſcēſab ea verecunda eſſe ⁊ ſobria. diſcens pudica ⁊ ſancta. diſcens patiens atqꝫ cōꝑatiens. poſtremo diſcens mitis ⁊ humil̓ corde. Et ideo moribus huiuſcemodi cōtendit ⁊ abſens placere ei in quē angeli proſpicere concupiſcunt. vt duꝫ deſiderio feruet angelico. probet ſe perinde ciuem ſanctorum ⁊ domeſticā dei. probet dilectamprobet ſponſam. ¶ Ego puto omneꝫ ani­ Rmam talē non modo celeſteꝫ eſſe propteroriginē. ſed ⁊ celū ipſum poſſe non immerito appellari propter imitationē. Et tūcliquido oſtendit quia vere origo ipſius d̓celis eſt. cum conuerſatio eius in celis eſtEſt ergo celū ſancta aliqua anima. habēſſolem intellectū. lunaꝫ fidem. aſtra virtutes. Uel certe ſol iuſticie zelus aut feruēscharitas. ⁊ luna continentia. Quomodoenim claritas (vt aiunt) lune. non niſi a ſole eſt. ſic abſqꝫ charitate ſeu iuſticia. continentie meritū nullū eſt. Hinc deniqꝫ ſapiens. O qͣꝫ pulcra eſt (inquit) caſta generatio cū charitate. Porro ſtellas dixiſſe virtutes. non me penitet. conſiderantē ꝯgruentiā ſimilitudinis. Quo mō nēpe ſtelle īnocte lucent. in die latent. ſic vera virtusque ſepe in proſperis non apparet. emīetin aduerſis. Illud ſane cautele eſt. hoc neceſſitatis. Sidus eſt gͦ virtus. ⁊ hō virtutū celū. Niſi quis forte cū deū perꝓphetam dixiſſe legit. celū mihi ſedes eſt. celuꝫhoc volubile viſibileqꝫ intelligenduꝫ exiſtimet. ⁊ non potius illud de quo alibi aꝑtius ſcriptura ꝯmemorat. anima (inqͥenſ)iuſti ſedes eſt ſapiētie. Qui aūt ex doctrīaſapit ſaluatoris ſpm̄ eſſe deū atqꝫ ī ſpirituadorādū. etiā ſedē ei n̄ ambigit aſſignareſpiritualē. Ego v̓o fident̓ id fecerim. nonminꝰ in hoīs iuſti qͣꝫ ī angl̓ico ſpū. Cōfirmat me ī hͦ ſenſu maxīe illa fidel̓ ꝓmiſſio.Ego (ait filiꝰ) ⁊ pr̄ ad eū .i. ad ſcm̄ hoīem