XXVI
ſcientes incōmodū: planctū humaniuseſtiment. dulciꝰ ꝯſolent̉. Scitis o filij qͣꝫiuſtus ſit dolor meꝰ qͣꝫ dolēda plaga meaCernitis nēpe qͣꝫ fidꝰ comes deſeruit mein via hac qua ambulabā. qͣꝫ vigil ad curam. qͣꝫ n̄ ſegnis ad opꝰ. qͣꝫ ſuauis ad mores. Quis ita mihi ꝑneceſſariuſ. cui equedilectꝰ egoꝝ Frater erat genere: ſꝫ religiōegermanior. Dolete queſo vicē meā vos qͥbus hec nota ſunt. Infirmꝰ corꝑe eram ⁊ille portabat me. Puſillꝰ corde erā ⁊ ꝯfortabat me. Piger ⁊ negligens: ⁊ excitabatme. Improuidꝰ ⁊ obliuioſus ⁊ cōmonebat me. Quo mihi auulſus. qͦ mihi raptꝰe manibꝰ homo vnanimis. hō ẜm cor meum? Amauimꝰ nos in vita. quō in morte ſumꝰ ſeꝑati. Amariſſima ſeꝑatio ⁊ quānō poſſet om̄ino efficere niſi mors. Qn̄enī me viuꝰ viuū deſereres. Om̄ino opmortis horrendū hoc diuortiū Quis enītā ſuaui vinculo mutui noſtri nō peꝑciſſꝫamoris niſi totiꝰ ſuauitatꝭ īimica mors?Bene mors q̄ vnū rapiēdo: duos furioſa peremit. An nō mors etiā mihi; immoplꝰ mihi cui vtiqꝫ om̄i morte infelicior vita ſeruata eſt. Uiuo vt viuēs moriar. ⁊ hͦdixerim vitā? qͣꝫ mitiꝰ me pͥuares o auſtera mors vite vſu qͣꝫ fructu. Naꝫ vita ſinefructu grauior qͣꝫ mors. ¶ Deniqꝫ duplexmalū ligno parat̉ infructuoſo: ſecuris etignis. Ergo meis laboribꝰ inuidēs: elongaſti a me amicū ⁊ ꝓximuꝫ. ꝑ cuiꝰ maxīeſtudiū erāt: ſi quādo erāt fructuoſi. Satius proinde mihi fuiſſet ꝑiclitari vita qͣꝫtua gerarde p̄ſentia. qͥ meoꝝ in dn̄o ſtudiorum eras ſollicitꝰ incitator. fidelis adiutor. cautꝰ examinator. Cur q̄ſo aut amauimus aut amiſimꝰ nos? Dura cōditio:ſed mea miſerāda fortuna: nō ⁊ illiꝰ. Naꝫtu chare frater ſi charos amiſiſti: chariores vtiqꝫ recepiſti. Me ꝟo que nā iā miſeꝝ cōſolatio manet poſt te vnicū ſolatiūmeū? Placita fuit pariter vtriqꝫ ſocietascorpoꝝ ꝓ moꝝ ꝯcordia. ſꝫ ſolum me diuiſio vulnerauit. Cōmune qd̓ libuit. quodtriſte ⁊ lugubre meū in me tranſierūt ire. īme ꝯfirmatꝰ furor eſt. Erat ambobꝰ alterutrū grata p̄ſentia. dulce cōſortiū. ſuauecolloquiū. ſꝫ tantas vtriuſqꝫ delicias egoꝑdidi. tu mutaſti. Et qͥdē immutatꝭ illisretributio multa. Quato fenore gaudiorum ac bn̄dictionū cumulo cares hodie
nobis frater chariſſime: tāto habes certeꝓ me tātillo repoſitā tibi xp̄i p̄ſentiā. Necdiſpendiū ſentis abſentie a nobis tue: angeloꝝ admixtꝰ choris. Nō eſt igit̉ quodcauſeris tu de nr̄a quaſi ſubtracta tibi pn̄tia: cui affatim ſui ſuoꝝqꝫ copiā dn̄s maieſtatis indulſit. At ego ꝓ te qͥd? qͣꝫ velleꝫ Aſcire qͥd nā ſentias nunc de me illo vnicotuo: medijs nudāte curis ⁊ penis: deſtituto te baculo imbecillitatis mee. Si tn̄ licet adhuc cogitare d̓ miſeris: ingreſſo abyſſum luminis atqꝫ illo pelago eterne felicitatis abſorpto: forte eniꝫ ⁊ ſi noſti nos.ẜm carnē: ſꝫ nūc iam nō noſti. ⁊ qm̄ ītroiſti in potētias dn̄i: memoraris iuſticie eiꝰſolius: immemor noſtri. Ceteꝝ qͥ adheretdeo: vnus ſpūs eſt. ⁊ in diuinū quendamtotꝰ immutat̉ affectū: nec poteſt iā ſentireaut ſaꝑe niſi deū. ⁊ qd̓ ſentit ⁊ ſapit deumplenꝰ deo. Deꝰ aūt charitas eſt. ⁊ quantoqͥs ꝯiunctior deo. tāto plenior charitate.Porro impaſſibilis eſt deꝰ. ſꝫ nō incompaſſibilis: cui ꝓpriū eſt miſereri ſꝑ ⁊ parcere. Ergo ⁊ te neceſſe eſt miſericordē eſſeqͥ inheres miſericordi. qͣꝫuis iā mīme miſer ſis. ⁊ qͥ nō pateris: compateris tn̄. affectus ꝓinde tuꝰ nō eſt imminutꝰ. ſꝫ immutatꝰ. nec qm̄ deū induiſti: noſtri cura te exuiſti. ⁊ ip̄i enī cura eſt de nobis. Qd̓ infirmū eſt abieciſti. ſꝫ non qd̓ piū. Charitasdeniqꝫ nūqͣꝫ excidet. Nō obliuiſceris me īfinē. Uideor mihi qͣſi audire frēm meumdicentē. Nunqͥd mater obliuiſci poteritfilij vteri ſui? Et ſi illa oblita fuerit ego tn̄n̄ obliuiſcar tui. Nō expedit ꝓrſuſ. Scisvbi verſer. vbi iaceā. vbi reliq̄ris me. Nōeſt qͥ porrigat manū. Ad om̄e qd̓ emerſerit reſpicio ad gerardū vt ꝯſueuerā: ⁊ noneſt. Heu tūc ingemiſco miſer: ſicut homoſine adiutorio. Quē cōſulā in ambiguis.cui in aduerſis fidam. qͥs portabit oneraquis ꝑicula ꝓpulſabit? Nōne vbiqꝫ greſſus meos Gerardi oculi anteibāt? Nōnetuū gerardi pectus cure mee notiꝰ qͣꝫ meum ipſiꝰ habebāt. familiariꝰ incurſabantacrius vrgebāt? Nōne in lingua tua illaplacabili ⁊ potēti: meā a ſermonibꝰ ſeculifreq̄ntiſſime vēdicabas: amico reddebasſilentio? Dn̄s dederat illi linguā eruditā.vt ſciret quādo deberet ꝓferre ſermonemIta deniqꝫ in prudētia reſponſoꝝ ſuoꝝ ⁊in gratia data ſibi deſuꝑ ⁊ domeſticis ſa g