Sermo

Et propterea volūt om̄es te frui. at nonita ⁊ imitari. conregnare cupiūt ſed nō cōpati. Ex his erat ille qui dicebat. Moriatur anima mea morte iuſtoꝝ. ⁊ fiant nouiſſima mea horuꝫ ſimilia. Optabat ſibiextrema iuſtorum. ſed nō ita ⁊ principia.Mortē ſpiritualiū optant ſibi etiā carnales. quorū tamen vitā abhorrēt. ſcientesprecioſam mortē eſſe ſanctorū. quoniamcū dederit dilectis ſuis ſomnū: ecce hereditas domini. ⁊ quia beati mortui qui indn̄o moriūtur. cū econtrario iuxta ꝓphete ſentētiam: mors peccatorū peſſima ſit.Non curāt querere: quē tamen deſiderātinuenire. cupientes cōſequi. ſed non ⁊ ſeqͥNō ſic illi quibꝰ aiebat: Uos eſtis qui ꝑmanſiſtis mecū in temptatōnibus meisBeati qͥ digni habiti ſūt teſtimonio tuobenigne Ieſu. Ipſi reuera ibant poſt te ⁊pedibus ⁊ affectibꝰ. Notas eis feciſti vias vite. vocans eos poſt te. qui via ⁊ vitaes. ⁊ dicens. Uenite poſt me: faciam vosfieri piſcatores hominū. Item. Qui mihi miniſtrat: me ſequatur. ⁊ vbi ſum ego:illic ⁊ miniſter meꝰ erit. Dicebāt ergo gloriantes. Ecce nos reliquimus om̄ia ⁊ ſecuti ſumus te. Sic itaqꝫ ⁊ dilecta tua relictis omnibꝰ ꝓpter te. concupiſcit ſemꝑire poſt te. ſemꝑ tuis inherere veſtigijs: acſequi te quocūqꝫ ieris. ſciens quoniā vietue vie pulcre. ⁊ omnes ſemite tue pacifice. Et quia qui ſequit̉ te: non ambulat intenebris. Precat̉ autē ſe trahi. quoniā iuſticia tua ſicut montes dei. Nec ſuffic̄ adillam ſuis viribꝰ. Precat̉ ſe trahi (vt aſſolet) quia nemo venit ad te: niſi pater tuustraxerit eū. Porro quos pater trahit: trahis ⁊ tu. Opera quippe que pater facit. hͨ⁊ filius ſimiliter facit. Sed familiarius afilio poſtulat trahi tanqͣꝫ a ſponſo ꝓprio.quem pater miſit obuiā ei ducem ac p̄ceptorem. qui ſibi preiret in via morū. ⁊ prepararet iter virtutū. ⁊ erudiret eaꝫ ſicut ſemetipſum. ⁊ viā prudentie doceret. et traderet ei legem vite ⁊ diſcipline. ⁊ ſic merito ipſe concupiſceret decorē eius. Traheme poſt te in odore vngentorum tuorumcurremus. Propterea opus habeo trahiquoniā refriguit pauliſper in nobis igniſamoris tui. nec valemus a facie frigorishuius currere modo. ſicut heri ⁊ nudiuſtertius. Curremus autē poſtea: cum red

dideris leticiam ſalutaris tui. cuꝫ redierit.melior temperies gratie. cū ſol iuſticie iterum incaluerit. ⁊ pertrāſierit temptatōisnubes. que hūc operire ad horam cernit̉.atqꝫ ad leuem flatū aure blandioris: ſolito ceperint vnguēta liqueſcere: ⁊ aromatafluere: ⁊ dare odorem ſuū. Tunc curremꝰin odore illo curremus. Spirātibꝰ (inqͣꝫ)vnguentis curremus. quoniaꝫ abſcedettorpor qui nunc eſt. ⁊ reuertetur deuotio.⁊ iam nō erit opus nobis vt trahamur.quippe odore excitatis. vt ſponte curramus. Nunc vero iuterim trahe me poſtte. Uides ne illum qui in ſpiritu ambulat: nequaqͣꝫ permanere in vno ſtatu. neceadem ſemꝑ facilitate ꝓficere. ⁊ ꝙ non ſitin homine via eius. ſed quemadmodū eiſpiritus moderator prout vult diſpenſatnunc ſegnius. nunc alacriꝰ. que retro ſūtobliuiſci ⁊ ad anteriora ſeſe extēdere? Puto ꝙ hocipſum ſi attenditis veſtra vobisexperientia intus reſpondet quod ego foris loquor. Ergo cum te torpore accidiavel tedio affici ſentis. noli propterea diffidere aut deſiſtere a ſtudio ſpirituali. ſed iuuantis require manum. trahi te obſecrāsſponſe exemplo. donec denuo ſuſcitantegratia: factus promptior: alacriorqꝫ curras: ⁊ dicas. Uiam mandatorū tuorumcucurri: cum dilataſti cor meū: Sic autēqͣꝫdiu adeſt gratia: delectare in ea. vt nonte exiſtimes donūdei iure hereditario poſſidere. ita videlicet ſecurus de eo quaſi nūqͣꝫ perdere poſſis. ne ſubito cum forte retraxerit manum ⁊ ſubtraxerit donum: tuanimo concidas. ⁊ triſtior qͣꝫ oportet fias. Deniqꝫ ne dixeris. in abundantia tuanon mouebor in eternum. ne etiā illud qd̓ſequitur dicere cum gemitu quideꝫ cogaris. Auertiſti faciem tuā a me: ⁊ factꝰ ſumconturbatus. Curabis potius ſi ſapis ꝓconſilio ſapientis in die malorum nō immemor eſſe bonorū. atqꝫ in die bonorumnon immemor eſſe maloꝝ. Ergo ī die virtut is tue noli eſſe ſecurꝰ. ſed clama ad deūcū ꝓpheta ⁊ dic. Cū defecerit v̓tꝰ mea. nederelinquas me. Porro in tꝑe tēptatōniſconſolare. ⁊ dic cū ſpōſa. Trahe me poſtᵐte. in odore vngētoꝝ tuoꝝ curremꝰ. Sicte nō deſeret ſpes ī tꝑe malo. nec ī bono ꝓuidētia d̓erit. erꝭqꝫ int̓ aduerſa ⁊ ꝓſꝑa mutabiliū tꝑm tenēs qͣndā et̓nitatꝭ imaginē