VIII

pr̄is filijqꝫ imperturbabilis pax ſit. glutēfirmum indiuiduꝰ amor. indiuiſibil vnitas. De ip̄o igit̉ audet ſponſa: ipſumqꝫ īfundi ſibi fidenter ſub oſculi nomīe petitTenet quippe aliqͥd vnde nō deſit occaſio p̄ſumēdi. Dicēs enī filius. Nemo nouit fillū niſi pater. ⁊ nemo nouit patrē niſifilius. adiecit. aut cui voluerit filiꝰ reuelare. Non aūt diffidit ſponſa qͥn ſibi velit:ſi cui voluerit. Petit ergo audēter dari ſibi oſculū. hoc eſt. ſpiritu illū in quo ſibi ⁊filius reuelet̉ ⁊ pater. Alter enī ſine alteronequaqͣꝫ innoteſcit. Unde eſt illud. Quividet me videt ⁊ patrē meū. Et illud Iohānis. Om̄is qͥ negat filiū: nec patrē habet. Qui autē confitet̉ filiū: ⁊ patrē habetEx quibꝰ liquido cōſtat. quia nec pater ſine filio. nec filiꝰ ſine patre agnoſcit̉. Merito ꝓinde nō in alterius tm̄ ſed in vtriuſqꝫ cognitione cōſtituit ſummā beatitudinem qͥ dicit. Hec eſt vita eterna vt cognoſcant te verū deū ⁊ quē miſiſti Ih̓m chriſtum. Deniqꝫ ⁊ qui ſequunt̉ agnū referūtur habere nomē eius ⁊ nomē patris eiuſſcriptuꝫ in frontibꝰ ſuis. quod eſt de vtriS uſqꝫ noticia gloriari Sed dicit aliquisErgo ⁊ ſpirituſſancti agnitio non eſt neceſſaria. vt cū dixerit eſſe vitam eternā noſſe ⁊ patrē ⁊ filiū de ſpirituſancto tacueritEſt vtiqꝫ. ſed vbi pr̄ ⁊ filiꝰ perfecte agnoſcitur: vtriuſqꝫ bonitas que ſpirituſſanctus eſt quomō ignorat̉? Neqꝫ enim integre homo homini innoteſcit qͣꝫdiu latet:vtrū nā bone an male ſit volūtatis. qͣꝫqͣꝫ⁊ cum dictuꝫ eſt. hec eſt vita eterna vt cognoſcant te verū deum: ⁊ quem miſiſti ieſum chriſtū. Profecto ſi miſſio illa beneplacitū tam patris benigne mittentis: qͣꝫfilij voluntarie obedientis demōſtrat. nōomnino tacitū eſt d̓ ſpirituſancto. vbi tāte vtriuſqꝫ gratie mentio facta eſt. Utriuqꝫ ſiquidem amor ⁊ benignitas ſpirituſſanctus eſt. Trine ergo huiꝰ agnitionisinfundi ſibi gratiā quantū quidem capiin carne mortali poteſt ſponſa petit: cumoſculum petit. Petit autē a filio. quia filijeſt cui voluerit reuelare. Reuelat ergo filius ſeipſum cui vult. reuelat et patre. Reuelat autē ſine dubio per oſculuꝫ. hoc eſt.per ſpiritūſanctum: apoſtolo teſte qui aitNobis autē reuelauit deus per ſpiritumſuū. At vero dando ſpiritū per quē reue-

lat: etiā ipſum reuelat dando reuelat: ⁊ reuelando dat. Porro reuelatio que per ſpiritumſanctū fit: nō ſolū illuſtrat ad agnitionē: ſed etiā accendit ad amorē: dicentePaulo. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus noſtris per ſpiritūſanctū qui datuseſt nobis. Et ideo forſan de his qui cognoſcentes deū: non tanqͣꝫ deū glorificauerunt. nō legit̉ ꝙ ſpirituſancto reuelante cognoſcerent. quia cū cognoſcerēt nonamauerūt. Sic quippe habes. Deus enīillis reuelauit. Nec adiunctū eſt per ſpiritum ſuū: ne ſibi ſponſe oſculū mentes impie vſurparent que cōtente ea que inflat:eam que edificat neſcierunt. Deniqꝫ ipſeapoſtolus dicat ꝑ quid cognouerūt Perea (inquit) que facta ſunt intellecta cōſpiciuntur. Unde ⁊ cōſtat quia nec perfectecognouerūt quem minime dilexerūt Sienim integre cognouiſſent: bonitatē quapro eorū redemptōne in carne naſci ⁊ mori voluit nō ignoraſſent. Audi deniqꝫ qͥdeis de deo reuelatuꝫ fuerit. Sempiterna(ait) virtus eius ⁊ diuinitas. Uides quiaquod ſublimitatis qͦd maieſtatis eſt: in p̄ſumptione ſpirituſ non dei ſed ſui rimatiſint. ꝙ autē mitis ſit ⁊ humilis corde nōintellexerunt. Nec mirū. quia et caput eorum behemoth nihil humile. ſed (ſicut deeo legitur) omne ſublime videt. Quo contra Dauid nō ambulabat in magnis: neqꝫ in mirabilibꝰ ſuper ſe. ne ſcrutator maieſtatis opprimeret̉ a gloria. Uos quoqꝫvt caute in archanis ſenſibus pedeꝫ figatis memētote ſemꝑ quod ſapiens ammonet. Altiora (inquit) te ne queſieriſ: ⁊ fortiora te ne ſcrutatus fueris. In ſpiritu ambulate in illiſ: ⁊ non in ſenſu proprio. Doctrina ſpiritus nō curioſitatē acuit. ſꝫ caritatem accēdit. Merito proinde ſponſaquē diligit anima ſua inquirens: nō ſe ſuecarnis ſenſibus credit. non curioſitatꝭ humane inanibus ratiocinijs acquieſcit. ſꝫpetit o ſculum. id eſt. ſpiritumſanctū inuocat. per quē accipiat ſimul et ſcientie guſtum ⁊ gratie condimentū. Et bene ſcientia que in oſculo datur: cum amore recipitur. quia amoris indiciū oſculum ē. Scientia ergo que inflat (cum ſine charitateſit) nō procedit ex oſculo. Sed nec qͥ zelūdei habēt ⁊ nō ẜm ſcīaꝫ ſibi vllatenꝰ arrogent illud. Utrūqꝫ enī munus ſimul fert