¶LIII

domine Ih̓u tibi merito dixit cor meumexquiſiuit te facies mea: faciē tuaꝫ dn̄e requiram. Nempe auditā feciſti mihi māemiſericordiā tuā. cū iacenti primū in puluere. tuaqꝫ deoſculāti reuerenda veſtigiaꝙ male vixerā remiſiſti. Porro inꝓgreſſudiei letificaſti animā ſerui tui cū deinde īoſculo manus etiā bene viuēdi gratiā indulſiſti. Et nūc quid reſtato bone domīeniſi vt iam in plenitudine lucis in feruore ſpūs ad oris quoqꝫ oſculū dignant̉ admittens adimpleas me leticia cum vultutuo. ¶ Indica mihi o ſuauiſſime o ſereniſſime indica mihi vbi paſcis vbi cubasmeridie. Fratres bonum eſt nos hic eſſe⁊ ecce aduocat nos diei malicia. Hi ſiqͥdem qui modo ſuꝑueniſſe nunciant̉ gratum cogūt rumꝑe magis qͣꝫ finire ſermonem. Ego exibo ad hoſpites: ne quid deſit officijs eius de qua loquimur charitatis: ne forte ⁊ de nobis audire ꝯtingat. dicunt enim ⁊ nō faciūt. Uos orate interiꝫvt voluntaria oris mei beneplacita faciat deus. ad veſtrā ipſoꝝ edificatiōꝫ ⁊ laudem ⁊ gl̓iam noīs ſui.Sermo. iiij.Riplicē quendam anime profectu. ſub noīetrium oſculoꝝ ſermo heſternuscomplexꝰ eſt. Ntunqͥd excidit vobis? Ismihi hodierna diſputatione ꝓſequenduserit ꝓut parare dignabit̉ in dulcediue ſuapauperi deꝰ. Diximus ſi recolitꝭ illa oſcula ſumi ad pedes. ad manuꝫ. ad os. ſingula ſingulis referētes. In primo ſane primordia dedicātur noſtre cōuerſiōis. Secundū aūt ꝑficientibꝰ indulgetur. Porrotertiū ſola experit̉ et rara ꝑfectio. Ab hocſolo quod vltimū poſitū eſt ſumpſit exordium ſcriptura iſta quā tractare ſuſcepimus ⁊ ipſiꝰ cauſa reliqua duo a nobis adiuncta ſunt. An vero neceſſarie? vos iudicabitis. Puto enim facies ipſa eloquij facile admonet ⁊ iſta requirere. Miru veroſi non ⁊ vos aduertitis oportere reuera eēaliud ſiue alia oſcula a quibus illud orisdiſtinguere voluit: qui dixit. O ſculet̉ meoſculo oris ſui. Cur enim cū ſufficere poterat dixiſſe ſimpliciter. oſculetur me. preter morē tamen vſumqꝫ loquēdi diſtincte⁊ ſignanter adiecit oſculo oris ſui. niſi vt

oſtenderet ip̄m quod petebat oſculū ſummum eſſe. nō ſolū. Nōne deniqꝫ ita inuicem loquimur. oſculare me vel da mihioſculū. ⁊ nemo ſequitur vt dicat ore tuo.iue oſculo oris tui. Quid alterutrū oſculari parātes num verſus inuicē ora tendimus. que tamē ab inuicē nō requirimusnominatim? Deniqꝫ qui narrat (vbi gr̄a)a dn̄o ſuſceptū in oſculo ꝓditorē. ⁊ oſculatus eſt (ait) eū. nec addidit ore ſuo vl̓ oſculo oris ſui. Sic nimiꝝ om̄is ⁊ qͥ ſcribit ⁊qui loquit̉ ꝯſueuit. ¶ Sunt ergo hī tres Fanimaꝝ affectus ſiue ꝓfectus expertꝭ dūtaxat ſatis noti ⁊ manifeſti. cū aut de actꝭmalis indulgentiā. aut de bonis agendiſgratiā. aut ipſiꝰ etiā indultoris ⁊ benefactoris ſui p̄ſentiā. eo quidē modo quo incorꝑe fragili poſſibile eſt obtinent intueriCeterū primū ⁊ ſecundū qua rōne oſcula nominauerī: manifeſtiꝰ accipite. Oſculum pacis indiciū eſt. om̄s nouimꝰ. Porro aūt ſi (vt ſcriptura loquitur) pctā nr̄a ſeparant inter nos ⁊ deū. tollatur d̓ medioquod intereſt. ⁊ pax eſt. Cū ergo ſatiſfacimus vt ablato quod ſeꝑat peccato reconciliemur. indulgentiā quā recipimꝰ quidniſi quoddā oſculū dixerim paciſ? Idqꝫinterim nō alibi qͣꝫ ad pedes ſumendumHumilis quippe ⁊ verecūda debet eſſe ſatiſfactō qua emendat̉ ſuperba trāſgreſſioAt cū etiā ad viuendū emendatiꝰ: deoqꝫdigniꝰ cōuerſandū: placita quadā amplioriſ gratie familiaritate donamur. ampliori ⁊ fiducia caput iaꝫ leuamꝰ de puluerelargitoris (vt aſſolet) manū oſculaturi. ſitn̄ de accepto munere nō nr̄am ſꝫ auctorꝭgl̓iam querimus: eiqꝫ ſua dona ⁊ non nobis aſcribimꝰ. Alioqͥn ſi in te ⁊ nō magisin dn̄o gloriaris ꝓpriā ꝓfecto ⁊ nō domini manu oſculari ꝯuinceris. Quod iuxtabeati Iob ſnīam ē iniqͥtas maxima ⁊ negatio in deū. Si gͦ ad ſcripture teſtimonium ꝓpriā gl̓am querere. ꝓpriā eſt oſculari manū. ꝓfecto qui dat gloriā deo. deidicit̉ n̄ incōgrue manū oſculari. Et ī hoībus quidē ita eſſe videmꝰ: ſeruos videlicet offenſoꝝ dn̄oruꝫ oſculari ſolere pedescū ab eis veniā petūt. ⁊ pauperes diuitūmanus cū ab eis munꝰ accipiūt. ¶ Uerū Xquia ſpūs eſt deꝰ. ⁊ nullis ſimplex illa ſubſtātia mēbris diſtincta corporeis. erit forſan qͥ nullatenus d̓ illo recipiat tale aliqͥd