Otauia datꝰ ē. An̄ initiū illiusiechōrs dic̄ rax Salomō fic. Cōaoex regibus alid̓ hūit natītatis initiūvnꝰ gͦ introitus ē oībꝫ ad vitā ⁊ ſil̓isexitꝰ Tūc ſeqͥt̉ pn̄s lectō Salomō deſiderauit a do ſibi dari ſapīaꝫ: di. (Optaui) .ſ. ſapīe doʳ(⁊ datꝰ ē mͥ ſēſus.i. donū ſapīe ⁊ ītellectꝰ (⁊ īuocaui ⁊venit ī me ſpūs ſapīe) ⁊ ſpūſſcūs qͥdat ſapiētiā (Et p̄poſui illā vegnis ⁊ſedibꝫ. et diuitiaſ nihil eē dixi ī ꝯꝑatione illiꝰ Nec ꝯꝑaui illi lapidē p̄cioſūqm̄ oē auꝝ in ꝯꝑatōe illiꝰ avena eſtexigua. ⁊ tāꝙͣ lutū eſtīabit̉ argētū īſꝑcū illiꝰ) Et rō eſt: qꝛ dītie tꝑalescōes ſūt bonis ⁊ mal̓. ⁊ freq̄nt̓ ꝯcedūtur mal̓ plꝰ ꝙͣ bonis. utꝫ ad ſēſū. Sapiētia āt vera de qͣ fit hic ẜmo ſol̓ bonis ꝯcediʳ. Iō boͣ exteriora veſpcū ipſiꝰ nulliꝰ valorꝭ ſūt reputāda (Superſalutē ⁊ ſpēm) .i. ſuꝑ ſaītatē corꝑis ⁊eiꝰ pulcritudinē (dilexi illā) qꝛ ſaītas⁊ pulcritudo ſūt ꝑfectōnes corꝑis. ſapiētia ꝟo mentꝭ. ⁊ iō qͣnto aīa ē melior corꝑe tāto ſapiētia eſt ill̓ p̄ferēda(⁊ ꝓpoſui ꝓ luce hr̄e illam) qꝛ ſic̄ luxcorꝑal̓ dirigᵗ in corꝑalibꝫ: ſic ſapientia in ſpūalibꝫ (qm̄ in extinguibile ēlumē illiꝰ. Vener̄t āt mͥ oīa boͣ paritcū illa) qd̓ ptꝫ. iij. Regū. iij. Vbi d̓r ꝙSalomō petēdo ſapiētiā a dn̄o: nō ſolū illā obtinuit ſꝫ ec̄ cū illa diuitias ⁊honores ſuꝑ oēs reges (et innūerabilis honeſtas ꝑ manꝰ illius) .i. ꝑ oꝑaip̄ius q̄ ꝑ manꝰ deſignāt̉: eo ꝙ manus ē organū organoꝝ. ut ptꝫ. iij. deaīa (Et letatus ſū in oībꝫ qm̄ an̄cedebat me iſta ſapīa) on̄dēdo qͣl̓r ageredeberē (⁊ ignorabā) ſupple an̄ꝙͣ ipſāhr̄em (qm̄ hoꝝ om̄iū mr̄ eſt) ſed ip̄ahabita hͦ cōgͦui (Quā fine fictōne didici) .ſ. a do a qͦ ipſā deuote poſtulauiutꝫ. iij. Reg. iij. et a nathanꝓph̓a cuiſui traditus ad erudiēdū (et ſine inuidia cōico) v̓bo a ſcpͥto. Scpͥſit eniꝫmultos libros ad nrāꝫ īſtructōꝫ (Ethoneſtatē illiꝰ nō abſcōdo) Nā om̄sreges circūqͣqꝫ deſiderabāt audire ſapi etiā ſalomōis (Infinitꝰ em̄ theſautus ē hōibꝫ) 7. in appreciabil̓ (qͥ qͥ vſ̓ſunt) oꝑa ſapientl exercēdo (ꝑticipesfacti ſūt amicicie dei) tꝙͣ ꝯformeſ ei inoꝑibꝫ ſuis q̄ ꝯformitas cā ē dilcōis.utꝫ Eccle. xiij. Oē aīal diligit ſibi ſil̓eEpl̓a de vno ꝯfeſ. ⁊ pōtifice hrb̓. v¶¶ ¶I Rēs Om̄is pōtifex ex hōibusaſſūptꝰ: ꝓ hōibꝫ ꝯſtituỉ ī hisq̄ ſūt ad deū: ut offea̓t do ⁊ ſacrificia ꝓ pcc̄is. Ꝙ ꝯdole̓ poſſit hijs qͥignorāt ⁊ errāt. qm̄ ⁊ ip̄e circūdatuseſt infirmitate. ⁊ ꝓpte̓a dꝫ quēadmodū ꝓ ppl̓o: ita ut ec ⁊ ꝓ ſemetipō offerre ꝓ pcc̄is. Nͨ qͥſꝙͣ aſſumat s̓ hōrē. ſꝫqͥ vot̉ a deo tāꝙͣ aarō. Sic ⁊ xp̄s n̄ ſemetip̄ꝫ clai̓ficauit ut pōtifex fie̓t: ſꝫ qͥlocutꝰ ē ad eū. Filiꝰ meꝰ es tu. ego hodie genui te. Quēadmodū ⁊ in alioloco dicit. Tu es ſac̓dos inet̓nuꝫ: ẜmordinē melchiſedech. Poſtillanis pontifex ex hominibꝫ ⁊cͣAn̄ initiū illius epl̓e ſcribᵗ ſanctus Paulus: di. Non habemꝰ pontificē qui nō poſſit cōꝑati infirmitatibꝫ noſtris. temptatū aūt ꝑ omniaAdeamꝰ ergo cū fiducia ad thronuꝫgratīe eius: ut miſericordiā ꝯſeqͣm̉agratiā inueniamus. Tūc ſequit̉ pn̄sepl̓a (Om̄is em̄ pōtifex) Glo. ẜm legem (ex hominibꝫ) .i. de nūero hōim(aſſumptus) nō intruſus (pro hominibus) .ſ. ſaluandis (cōſtituit̉) ut ꝑeū a deo impetrēt miſericordiā. debetem̄ eſſe mediator dei ⁊ hōim (in hijsque ſūt ad deū) Ly. .i. in ſpūalibus etd̓inis (ut offerat dona) .. voluntarieoblata non violent̓ extorta (et ſacrificia ꝓ peccatis) .ſ. populi (Qui cōdolere poſſit hijs qui ignorāt) ⁊. qͥ peccant ex infirmitate vl̓ qͦcūqꝫ errore(qm̄ et ipſe) .ſ. pontifex circūdatus ēinfirmitate) Lyra. debet em̄ moueripōtifex ad miſericordiā c̓ca tales exꝯſideratōe ꝓprie fragilitatis Vn̄ dn̄sꝑmiſit beatū petꝝ in pcc̄m cadere: utſciret alijs ꝯꝑat ex ꝯſideratōne ꝓprijdelicti (⁊ ꝓpterea) .ſ. qꝛ infirmꝰ eſt etmiſerijs circūdatus (debet quēadmodū ꝓ populo ſibi) ſubdito (ita ⁊ proq. iij.