Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Proſa quinta

iudiciſi nec qͥcqͣꝫ eē ſenſibile. aut qm̄ ſibi notū ſit plura ſenſibꝰ et imaginationi eē ſubiecta inanem ꝯceptionem eſſe rōnis. que qd̓ ſenſibile ſit ac ſingulare q̄ſiqͥddam vniuerſale cōſideret. Ad hec ſi rō ꝯtra reſpōbeat ſe qͥdem ⁊ qd̓ ſenſibile ⁊ quod imaginabile ſit: invniuerſitatis rōne ꝯſpicere. illa ꝟo ad vniuerſitatiscognitionē aſpirare nō poſſe. qm̄ eoꝝ notio corꝑalesfiguras nō poſſit excedere. De reꝝ ꝟo cognitōne fitmiori potius ꝑfectioriqꝫ iudicio eē credendū. In huiuſmodi igit̉ lite nos qͥbus tam rationandi qͣꝫ imaginandi etiam ſentiendiqꝫ vis ineſt. nonne rationis potius cauſam probaremus;cecc ver. ce ꝯno nee des eē ſenbile ad ett abſuras. 2pl̓a ee ſbiecta ſenſibꝰ ⁊ imagīatōi q̄ nc̄e ē eſſe ſenſibilia. creberat iliua qd̓ eſt ſenſibileꝰ ſingulare qi ad̓dā vl̓e. Ad heceſt ſenſibile ⁊ imaginabile. illa ꝟo .ſ. ſeniū ⁊ imaginationē nōonē vl̓is qꝛ cognitio eoꝝ nō excedit figuras corꝑales. et di⁊ ꝑfectiori iudicio reꝝ. In hmōi igit̉ lite. ſint̓ ſenſū ⁊ imagiꝑte/ nos qͥbus ineſt tā vis rōcinandi qͣꝫ imaginādi ⁊ ſentien⁊ reputaremus motiua ſenſus ⁊ imaginationisēbilioris potentie potius eſt aſtandū qͣꝫ iudicioor qͣꝫ ſenſus ⁊ imaginatio eo ꝙ rō ꝯp̄hendit ꝓecōuerſo. gͦ potius aſtandū eſt iudiSil̓e ē ꝙ hūana cauio diuinā intelligentiā futura niſi vt ip̄a cognoſcit/ nō putat intueri. Nā ita diſſeris.Si qua certos ac neceſſarios hr̄e non videant̉ euentus: ea certo euentura p̄ſciri nequeāt. Haꝝ igit̉ rerūnll̓a ē preſcientia. quā ſi etiā in his eſſe credamus: nihil erit qd̓ nō ex neceſſitate ꝓueniat. Si igitur vti rōnis participes ſumus/ ita diuine iudiciū mētis habere poſſemus ſicut imagīationeꝫ ſenſuꝫqꝫ rōni cedereoportere iudicauimus. ſic diuine ſeſe mēti humanamſummittere rationem iuſtiſſimum cenſeremus

Quare in illius ſumme intelligētie cacumen ſi poſſumus erigamur. Illic enī ratio videbit qd̓ in ſe nō p̄t

n iiij