ſinē intellectꝰ dauid ꝓ amalech. ¶ LIIIxit īſipiēs in corde ſuonō eſt deus. Eorrupti ſūt⁊ abominabiles ſactī ſūtin iniquitatibꝰ: nō ē quifaciat bonum. Deus decelo proſpexit ſuꝑ filios hominū: vt videat ſi eſt intelligens aut requirens deumOmnes declinauerunt ſimul inutilesfacti ſunt: non eſt qui faciat bonum: nō ēvſqꝫ ad vnum. Nonne ſcient omēs quioꝑant̉ iniquitatem: qui deuorant plebēmeam vt cibū panis: Deū non inuocauerunt: illic trepidauerūt timore vbi nōfuit timor. Qm̄ deus diſſipauit oſſa eorum qui hoībꝰ placent confuſi ſunt qm̄deus ſpreuit eos. Quis dabit ex ſion ſalutare iſrael: cum cōuerterit deus captiuitatem plebis ſue: exultabit iacob et letabit̉ iſrael. ¶ In finem in carminibusintellectus dauid cū veniſſent cyphei etnunciaſſent ſauli nonne dauid abſconditus eſt apud nos.¶ LIIIEus in noīe tuo ſaluū me fac:⁊ ī virtute tua iudica me. Deꝰexaudi orationē meā: auribꝰ ꝑcipe verba oris mei. Qm̄ alieni inſurrexerunt aduerſum me: ⁊ fortes queſierūtanimam meam: ⁊ non propoſuerunt deum an̄ conſpectū ſuū. Ecce enī deus adiuuat me: ⁊ dn̄s ſuſceptorē anime mee.Auerte mala inimicis meis: ⁊ in veritate tua diſperde illos. Uoluntarie ſacrificabo tibi: ⁊ confitebor nomini tuo domine qm̄ bonum eſt. Qm̄ ex oī tribulatiōeeripuiſti me. ⁊ ſuper inimicos meos deſpexit oculus meꝰ. ¶ In finē in carminibus intellectus dauid.¶ LIIIIXaudi deꝰ orationē meā. ⁊ ne d̓ſpexeris deprecationē meā: intende mihi ⁊ exaudi me. Cōtriſtatus ſum in exercitatione mea ⁊ cōturbatus ſum a voce inimici ⁊ a tribulatione peccatoriſ. Qm̄ declinauerunt in me
iniquitates: ⁊ in ira moleſti erant mihi.Cor meū conturbatū eſt in me: ⁊ formido mortis cecidit ſuper me. Timor ⁊ tremor venerūt ſuper me: ⁊ contexerūt metenebre. Et dixi. quis dabit mihi pēnasſicut columbe: ⁊ volabo ⁊ requieſcaꝫ? Ecce elongaui fugiens: ⁊ manſi in ſolitudine. Expectabam eum qui ſaluū me fecita puſillanimitate ſpūs et tempeſtate.Precipita dn̄e diuide linguas eorum:qm̄ vidi iniquitatem ⁊ contradictioneꝫin ciuitate. Die ac nocte circūdabit eamſuper muros eius iniquitas: ⁊ labor inmedio eiꝰ ⁊ iniuſticia. Et non defecit deplateis eius: vſura ⁊ dolus. Qm̄ ſi inimicus meus maledixiſſet mihi: ſuſtinuiſſem vtiqꝫ. Et ſi is qui oderat me ſuperme magna locutus fuiſſet: abſcondiſſeꝫme forſitan ab eo. Tu vero homo vnanimis: dux meus ⁊ notus meus. Qui ſimul mecū dulces capiebas cibos in domo dei ambulauimus cū conſenſu. Ueniat mors ſuꝑ illos ⁊ deſcendāt in infernum viuentes. Qm̄ nequitie in habitaculis eorū: in medio eorum. Ego aūt addeū clamaui ⁊ dn̄s ſaluauit me. Ueſpe⁊ mane ⁊ meridie narrabo ⁊ annunciabo: ⁊ exaudiet vocē meā. Redimet in pace animā meā ab his qui appropinquātmihi: qm̄ inter multos erāt mecū. Exaudiet deus ⁊ hūiliabit illos: q̄ eſt ante ſecula. Nō enī eſt illis cōmutatio ⁊ non timnuerūt deū: extendit manū ſuā in retribuendo. Cōtaminauerūt teſtamētū eiꝰdiuiſi ſūt ab ira vultus eiꝰ: ⁊ appropinqͣuit eor illius. Molliti ſūt ſermones eiuſſuꝑ oleū: ⁊ ipſi ſūt iacula. Iacta ſuꝑ dominū curā tuā ⁊ ipſe te enutriet ⁊ nō dabit in eternū fluctuationē iuſto. Tu verodeus: deduces eos in puteum interitꝰ.Uiri ſanguinū ⁊ doloſi nō dimidiabūtdies ſuos: ego autem ſperabo in te dn̄e.¶ In finē pro ppl̓o qui a ſanctis longefactꝰ eſt in tituli inſcriptione ipſi dauidcū tenerent eū allophyli in geth. LVLucvter captua te pl̓ib. I.