¶ Eſdre. .III.
ribi dico. Sicut tu cū labore peꝑiſti: ſic⁊ terra dat fructum ſuum. homini ab initio ei qui fecit eam. Nunc ergo retine apud temetipſam dolorem tuum. ⁊ fortiter fer qui tibi contigerunt caſus. Si .n.iuſtificaueris terminum dei ⁊ conſiliuꝫſuum. recipiēs in tempore. ⁊ in talibuscollaudaberis. Ingredere ergo in ciuitatem ad virū tuuꝫ. Et dixit ad me. Nōfaciam neqꝫ ingrediar ciuitatem: ſꝫ hicmoriar. Et appoſui adhuc loqui ad eaꝫ⁊ dixi: Noli facere hunc ſermonem: ſedconſenti per ſuadenti. Quot enim caſuſſion? Conſolare propter dolorem hieruſalem. Uides enim quoniam ſanctificatio noſtra deſerta effecta eſt ⁊ altare noſtrum demolitum eſt. ⁊ templū noſtruꝫdeſtructum eſt ⁊ pſalterium noſtruꝫ humiliatum eſt. ⁊ hymnus conticuit. ⁊ exultatio noſtra diſſoluta eſt. ⁊ lumen cādelabri noſtri extinctum eſt. ⁊ arca teſtamenti noſtri direpta eſt. ⁊ ſancta noſtracontaminata ſunt. ⁊ nomen quod inuocatum eſt ſuper nos pene prophanatuꝫeſt. ⁊ liberi noſtri contumeliaꝫ paſſi ſūt.⁊ ſacerdotes noſtri ſuccenſi ſunt. ⁊ leuite noſtri in captiuitatem abierunt ⁊ virgines noſtre coinquinate ſunt. ⁊ mulieres noſtre vim paſſe ſunt. ⁊ iuſti noſtrirapti ſunt ⁊ paruuli noſtri perditi ſunt⁊ iuuenes noſtri ſeruierunt. ⁊ fortes noſtri inualidi facti ſunt. Et quod omniūmalus ſignaculum ſion: quoniam reſignata eſt de gloriā ſua. Nam ⁊ traditaeſt in manibus eorum qui nos oderuntTu ergo excute tuam triſticiam multaꝫ⁊ depone abs te multitudinem doloruꝫvt tibi repropitiētur fortis. ⁊ requieꝫ fadet tibi altiſſimus. requietionem laborum Et factum eſt cum loquebar ad eāfacies eius fulgebat ſubito ⁊ ſpeciēs: cotuſcus fiebat viſus eius: vt eſſem pauens valde ad eam. ⁊ cogitarem quid eſſet hoc. Et ecce ſubito emiſit ſonituꝫ vo
cis magnum timore plenum: vt commoueretur terra a mulieris ſono. Et vidi. ⁊ ecce amplius mulier non comparebat mihi: ſed ciuitas edificabatur ⁊ locus demōſtrabatur de fundamētis magnis. ⁊ timui ⁊ clamaui voce magna. etdixi: Ubi eſt huriel angelus qui a principio venit ad me? Quoniam ipſe meſecit venire in multitudīe in exceſſu mētis huius. Et factus eſt finis meus ī corruptionem. ⁊ oratio mea in improperium. Et cum eſſem loquens ego hec: ecce venit ad me ⁊ vidit me. Et ecce erampoſitus vt mortuus. ⁊ intellectus meus alienatus erat. Et tenuit dexterammeam ⁊ confortauit me. ⁊ ſtatuit me ſuper pedes meos. Et dixit mihi. Quidtibi eſt ⁊ quare conturbatus eſt intellectus tuus. ⁊ ſenſus cordis tui: ⁊ quareconturbaris? Et dixi: Quoniam dereliquiſti me. Et ego quidem feci ſecundūſermones tuos ⁊ exiui in campum. et ecce vidi ⁊ video quod non poſſum enarrare. Et dixit ad me. Sta vt vir ⁊ commouebo te. Et dixi: Loquere dominemeus tu in me. Noli me derelinquere:vt non fruſtra moriar: quoniam vidique non ſciebam. ⁊ audio que non ſcio.Aut nunquid ſenſus meus fallitur. etanima mea ſupremat: Nunc ergo deprecor te: vt demonſtres ſeruo tuo de exceſſu hoc. Et reſpondit ad me. ⁊ dixit:Audi me. ⁊ doceam te. ⁊ dicam tibi dequibus times: quoniam altiſſimus reuelauit tibi myſteria multa. Uidit rectam viam tuam: quoniam ſine intermiſſione cōtriſtabaris pro populo tuo.⁊ valde lugebas propter ſion. Hic ergointellectus viſiōis que tibi apparuit ante paululum. Quam vidiſti lugenteminchoaſti conſolari eam: nunc autemiam ſpeciem mulieris non vides: ſedapparuit tibi ciuitas edificari: et quoniam enarrabat tibi de caſu filij ſui.