tiſſimo. ⁊ dixi: O dn̄e te nobis oſtēdēsoſtenſus es patribus noſtris in deſertoqd̓ nō calcatur ⁊ infructuoſo: quandoerant exeūtes de egypto. ⁊ dicens dixiſti: Tu iſrael audi me ⁊ ſemen iacob intende ſermonibus meis. Ecce ego ſeminō in vobis legē meaꝫ ⁊ faciet in vobisfructū. ⁊ glorificabimini in eo ꝑ ſeculūNam patres noſtri accipientes legemnō ſeruauerunt. ⁊ legitima mea non cuſtodierūt. ⁊ factus eſt fructus legis nōparens. Nec enim poterat quoniaꝫ tuꝰerat: nam qui acceperunt ꝑierunt nō cuſtodiētes qḋ in eis ſeminatū fuerat. Etecce conſuetudo eſt vt cū acceperit terraſemen. vel nauem mare. vel vas aliqd̓eſcam vel potū: cū fuerit exterminatuꝫid ī qͦ ſeminatū vel ī qd̓ miſſū ē: ſimulid qd̓ ſemīatū vel miſſū ē vel q̄ ſuſceptaſūt ext̓mīant̉ ⁊ ſuſcepta iā n̄ manēt apd̓nos. Sed nobis ſic non factū eſt. Nosquidē qui legē accepimus peccātes ꝑiuimus ⁊ cor noſtrū qd̓ ſuſcepit eā. namlex non perijt. ſed ꝑmanſit in ſuo laboreEt cū loquerer hec in corde meo. reſpexioculis meis. ⁊ vidi muliereꝫ in dexteraꝑte. Et ecce hec lugebat ⁊ plorabat cuꝫvoce magna. ⁊ animo dolebat valde. etveſtimenta eius diſciſſa. et cinis ſupercaput eius. Et dimiſi cogitatus in quibus eram cogitans. ⁊ cōuerſus ſum adeā. ⁊ dixi ei: Ut quid fles. ⁊ quid dolesanimo? Et dixit ad me Dimitte me domine meus vt defleam me. ⁊ adijciā dolorem quoniam valde amara ſum ammo. ⁊ humiliata ſum valde. Et dixi ei:Quid paſſa es? Dic mihi. Et dixit adme. ſterilis fui ego famula tua ⁊ nō peperi habens maritum annis triginta.Ego enim ꝑ ſingulas horas ⁊ ꝑ ſingulos dies ⁊ annos trigīta hos. deprecoraltiſſimum nocte ac die. Et factum eſtpoſt triginta annos exaudiuit me deusancillam tuam. ⁊ vidit humilitatē me

am ⁊ attendit tribulationi mee: ⁊ deditmihi filium. Et iocundata ſum ſuꝑ eūvalde ego ⁊ vir meus ⁊ oēs ciues mei:⁊ honorificabamus valde fortē. Et nutriui eū cum labore multo ⁊ factū eſt cūcreuiſſet ⁊ veniſſet accipere vxorem. fecidiem epuli.¶ XT factū eſt cum introiſſet filiꝰēmeus in thalamo ſuo: cecidit⁊ mortuus eſt: ⁊ euertimꝰ omnes lumina. Et ſurrexer̄t omnes ciuesmei ad conſolandū me. ⁊ quieui vſqꝫ īalium diem. vſqꝫ nocte. Et factū eſt cūomnes quieuiſſent vt me conſolarent̉vt quieſcereꝫ. ⁊ ſurrexi nocte ⁊ fugi ⁊ veni ſicut vides in hoc campo: ⁊ cogito iānon reuerti in ciuitatem: ſed hic conſiſtere ⁊ neqꝫ manducare neqꝫ bibere. ſedſine intermiſſiōe lugere ⁊ ieiunare vſqꝫdum moriar. Et dereliqui ſermones inquibus eram. ⁊ reſpondi cum iracundia ad eam. ⁊ dixi: Sculta ſuper omēsmulieres: non vides luctum noſtrum ⁊que nobis cōtingunt? Quoniam ſionmater noſtra omni triſticia cōtriſtatur⁊ humilitate humiliata eſt ⁊ luget validiſſime. Et nunc quoniam omnes lugemus ⁊ triſtes ſumus. quoniā oēs cōtriſtati ſumus: tu aūt contriſtaris ī vnofilio? Interroga enim terram ⁊ dicet tibi. quoniaꝫ hec eſt que debeat lugere caſum tantorū ſuꝑ eam germinantiū. Etex ipſa ab initio omnes nati ⁊ alij venient. Et ecce pene omnes in ꝑditionemambulant. ⁊ exterminiuꝫ fit multitudoeoꝝ. Et quis ergo debet lugere magisniſi hec que tam magnā multitudinē ꝑdidit: qͣꝫ tu que ꝓ vno doles? Si autēdicis mihi quoniā nō ē plāctus meꝰ ſimilis terre: quoniā fructū vētris mei ꝑdidi. quē cū meroribꝰ peꝑi ⁊ cū doloribꝰ genui: terra aūt ẜm viā terre: abijtqꝫī ea multitudo p̄ſens: quō euenit ⁊ ego