¶ Prologus

Omine deus omnipotēſpatrum noſtrorum abraam yſaac et iacob et ſemīeorum iuſto. qui feciſti celum ⁊ terram cum omī ornatu eoꝝ: qui ſignaſti mare verbo precepti tui: qui cōcluſiſti abyſſuꝫ ⁊ ſignaſti terribili ⁊ laudabili nomini tuo. quem omnes pauent et tremunt a vultū virtutistue. ⁊ inſuſtētabilis ira ſuper peccatorescomminatōnis tue. immenſa vero et inueſtigabilis miſericordia ꝓmiſſionis tuequoniam tu es dn̄s altiſſimus ſuꝑ omnem terram longanimis ⁊ multum miſericors ⁊ penites ſuper maliciam hoīmTu autem dn̄e ẜm bonitatem tuam promiſiſti penitētiam remiſſionis peccatorū⁊ tu deus iuſtoꝝ non poſuiſti penitentiāiuſtis. abraam yſaac ⁊ iacob his qui tibinon peccauerunt: quoniam peccaui ſuꝑnumerū arene maris: multiplicate ſuntiniquitates mee. incuruatusˡ ſum ml̓tovinculo ferri. ⁊ non eſt reſpiratio michiquia excitaui iracundiam tuam ⁊ maluꝫcoram te feci: ſtatuens abominatōnes etmultiplicans offenſiones Et nunc flectogenua cordis mei: precanſ ad te bonitatēdn̄e Peccaui dn̄e peccaui. ⁊ iniquitateꝫmeam agnoſco. Peto rogans te domīe:remitte mihi remitte mihi. ne ſimul perdas me cum iniquitatibꝰ meis: neqꝫ ineternum reſerues mala mihi: quia indignum ſaluabis me ẜm magnam miſericordiam tuam. ⁊ laudabo te ſemper omībus diebꝰ vite mee: quoniam te laudatomnis virtus celorum. ⁊ tibi eſt gloria īſecula ſeculorum. Amen¶ Explicit oratio manaſſes regis iuda.Incipit prefatō beati Hieronimi preſbiteri in librum Eſdre

Trum difficilius ſit facere quod poſcitis. an negare: necdum ſtatui. Nā vobiſ aliquid imꝑantibꝰ annuere ſententie eſt. et magnitudo oneris impoſiti ita ceruices p̄mit: vt ante ſub faſce ruendum ſit qͣꝫ leuādum. Accedunt ad hoc īuidoꝝ ſtudia: q̄omne quod ſcribimus reprehendendumputant. Et interdum ꝯtra ſe conſcientiarepugnante publice lacerāt: que occultelegunt. in tantum vt clamare compellar⁊ dicere. Dn̄e libera animam meaꝫ a labijs iniquis: ⁊ a lingua doloſa. Terciusannus eſt ꝙ ſemꝑ ſcribitis atqꝫ reſcribitis vt eſdre librum ⁊ heſter vobis de hebreo tranſferam. quaſi non habeatis greca ⁊ latina volumina. aut quicquid illd̓eſt quod a nobis vertitur: non ſtatim abomnibꝰ conſpuendum ſit. Fruſtra autē(vt ait quidaꝫ) niti. neqꝫ aliud fatigandoniſi odium querere. extreme dementie ēItaqꝫ obſecro vos mi domon ⁊ rogatione chariſſimi: vt priuata lectōne cōtentilibros non efferatis in publicum: nec faſtidioſis cibos ingeratis: vitetiſqꝫ eoruꝫſuꝑcilium qui iudicare tm̄ de alijs. ⁊ ipſifacere nihil nouerunt. Si qui autem fratrum ſunt quibꝰ noſtra nō diſplicēt: histribuatis exemplar: ammonentes vt hebrea nomina quorum grandis ī hoc volumine copia eſt: diſtincte ⁊ per interualla tranſcribāt. Nihil em̄ proderit emendaſſe libꝝ niſi emendato librarioꝝ diligentia conſeruet̉. Nec quemqͣꝫ moueatꝙ vnus a nobis liber editus eſt. nec apocriphoꝝ tercij ⁊ quarti libri ſomnijs delectetur: quia ⁊ apud hebreos eſdre neemieqꝫ ſermones in vnum volumen coartantur. ⁊ que non habent̉ apud illos necde vigintiquattuor ſenibꝰ ſunt ꝓcul abijcienda. Si quis aūt ſeptuaginta vobisoppoſuerit interp̄tes. quorū exemplariata et euerſa demr̄at: