PſalmusCXLIIII.
Pma conſcendēs: a ſūmis ad ima deſcēdēs:nuſqͣꝫ interrupta: ſed diſſimilibus tēperata: tota laudat deū. Quare ergo tota laudat deuꝫ? Quia cū eam conſideras ⁊ pulchram vides: tu in illa laudas deuꝫ. Uoxquedā eſt mute terre: ſpecieſ terre. Attēdiseius ſpeciē: vides eius fecunditatē: videseius vires: quomō concipiat ſemen: quomō plerūqꝫ afferat qd̓ nō eſt ſeminatū: vides ⁊ cōſideratione tua tanqͣꝫ interrogaseā: ⁊ ip̄a inquiſitio interrogatio eſt. Cū autē inquiſieris admirans ⁊ ꝑſcrutatus fueris: ⁊ magnā vī: ⁊ magnā pulchritudineꝫ:preclarāqꝫ virtutē inueneris: quoniā apd̓ſe ⁊ a ſe habere hanc virtutem non poſſet:cōtinuo tibi venit in mentē: quia nō potuit a ſe ēe: niſi ab illo creatore: ⁊ hoc qd̓ in illa inueniſti vox ꝯfeſſionis ip̄ius eſt: vt laudes creatorē. Nōne conſiderata vniuerſapulchritudine mūdi huiꝰ: tanqͣꝫ vna vocetibi ſpecies ip̄a reſpōdet: nō me ego feci ſꝫdeus? Ergo cōfiteātur tibi dn̄e oīa operatua: ⁊ ſancti tui bn̄dicant te: vt in cōfeſſione operū tuorū ſancti tui te benedicāt: ip̄iſancti tui inſpiciāt creaturā ꝯfitētē: ⁊ illorūvoce̓ audi bn̄dicentē. Etem̄ cū ſctī tui bn̄dicāt te: qͥd dicūt? Gloriā regni tuidicet: ⁊ potentiā tuā loquent̉. Ꝙͣpotēs deꝰ qͥ fecit terrā: qͣꝫ potens deꝰ qͥ impleuit terrā bonis: qͣꝫ potēs deꝰ qͥ dedit vitas ſuas ꝓprijs aīalibus: Ꝙ potēs deus qͥſemina diuerſa dedit viſceribꝰ terre: vt germinarēt tantā varietatē fructuū cuꝫ tantaſpecie arborū. Ꝙͣ potēs deus: qͣꝫ magnusdeus. Tu interroga: creatura reſpōdet: etde reſpōſione tāqͣꝫ ꝯfeſſiōe creature tu ſctēdei bn̄dicis deū: Et potentiā tuā loq̄ntur.Vt nota faciāt filijs hominū potentiā tuā: ⁊ gloriāᶠ magnitudinisdecoris regni tui. Sancti gͦ tui cōmēdant gloriaꝫ magnitudinis decoris regnitui: magnitudinis decoris gloriā. Eſt quedā magnitudo decoris regni tui: hoc ē regnū tuū habet decorem ⁊ magnitudinem.Qn̄quidē qͥcquid habet decorē a te habetdecorē: ip̄m regnū tuū qͣleꝫ decorē habet?Nō nos terreat regnū: habet ⁊ decorē qͦ delectemur. Etem̄ quale illud decꝰ eſt? Quoꝑfruent̉ ſancti qͥbus dicet̉: Uenite bn̄dictipr̄is mei ꝑcipite regnū dei. Un̄ ibūt? Quoibūt? Uidete fr̄es: ⁊ ſi poteſtꝭ quātū poteſtcogitate decorē regni illius qd̓ venturū ē.Unde eſt in oratione noſtra: Adueniat regnū tuum. Ip̄m em̄ regnū optamus vt ve
CXLIIII.niat: hoc regnū venturum ſancti p̄dicant.Mundū iſtū attēdite: decorē habet. Quēdecorem habet terra: mare: aer: celū: ſidera? Oīa hec: nōne oēm ꝯſideratorē terrēt?Nōne pulchritudo ipſa ſic eminet: vt quaſi pulchrius nihil inueniri poſſit? Et hic viuis in iſto decore: in iſta pulchritudine ꝓpe iā ineffabili. Hic viuūt tecū ⁊ vermiculi ⁊ mures: ⁊ oīa terre repētia tecū viuūt indecore iſto. Quale decꝰ eſt illiꝰ regni: vbi tecū nō viuūt niſi angeli? Iō parū fuit vt diceret gloriam decoris. Potuit em̄ dici: Etgl̓ia decoris cuiuſlibet ſpeciei etiā in hͦ mūdo cōſtitute: vel de terra virētis: vel de celo fulgētis: Sꝫ magnitudinis decoris regni tui aliqͥd cōmēdat: qd̓ nōdū videmꝰ: qd̓nūdū viſum credimꝰ: qd̓ creditū cōſideramus: ꝓpter cuiꝰ deſideriū oīa ſuſtinemus.Eſt gͦ magnitudo decoris cuiuſdā: ameturanteqͣꝫ videat̉: vt cuꝫ viſa fuerit teneatur.¶ Regnū tuū: Qd̓ regnū dico? Regnū oīm ſeculorū: Nā ⁊ regnū huiꝰ ſeculi habet decorē ſuū: ſed nō eſt ibi magnitudo illa decoris qualis eſt in regno oīm ſecūlorū. Et dn̄atio tua in omni generatiōe ⁊ generatione. Hec eſt illa repetitio: vel oēm generationē ſignificās: vel generationē illā q̄ erit poſt hac generationē.¶ Fidelis dn̄s ī verbis ſuis: ⁊ ſanctꝰ in oībus oꝑbꝰ ſuis. Fidelis dn̄sin verbis ſuis. Quid em̄ ꝓmiſit ⁊ nō deditFidelis dn̄s in verbis ſuis. Adhuc quedāꝓmiſit ⁊ nō dedit: ſed credat̉ illi ex his quededit. Fidelis dn̄s in verbis ſuis. Poſſumus illi credere tm̄mō dicēti? Noluit ſibicredi dicenti: ſed voluit teneri ſcripturamſanctā: quō ſi diceres alicui homini cū aliquid ꝓmitteres: nō mihi credis ecce ſcribo tibi. Etem̄ qꝛ generatio vadit ⁊ generatio venit: ⁊ ſic trāſcurrūt iſta ſecula cedētibus ſuccedētibuſqꝫ mortalibus: ſcripturadei manere debuit: ⁊ qd̓dā chirographumdei qd̓ oēs trāſeūtes legerēt: ⁊ viā ꝓmiſſionis eiꝰ tenerēt. Et quāta ſunt que reddiditex iſto chirographo? Dubitāt hoīes credere illi de reſurrectiōe mortuoꝝ: ⁊ de futuro ſeculo qd̓ ſolū iā reddēdū reſtat: qn̄ ſi faciat rationē cū infidelibus: erubeſcūt infideles. Si dicat tibi deꝰ: chirographū meum tenes: iudiciū ꝓmiſi direptiōe bonorū⁊ maloꝝ: regnū ſempit̓nū fidelibꝰ ⁊ nō viscrede̓? Ibi in chirographo meo lege oīa q̄tibi ꝓmiſi: deduc̄ mecū rōnē: certe vl̓ cōputādo q̄ reddidi potes me crede̓ redditurū
25 2
Alia lr̄a.nificētinō habet
Alia lr̄a.f omnibus.