PſalmusCXLIII.

Fſalmi⁊ vxor dn̄et̉: pax ꝑuerſa. Si aūt vxor marito domināti ſubijciat̉: pax recta: non tn̄ aliquid ex alia natura: qꝛ ex hoīe facta mulierviro. Caro tua: ꝯiunx tua: famula tua: qd̓libet deputata: opꝰ ē vt ſubijcias: et ſi pugnas vt ꝓſit pugna. Hoc em̄ expedit inferius ſubijci ſuꝑiori: vt ⁊ ille qui ſibi ſubijcivult qd̓ eſt inferius ſe ſubijciat ſuꝑiori ſuo.Agnoſce ordinē: q̄re pacē: Tu deo: tibi caro. Quid iuſtiꝰ? qͥd pulchrius? Tu maiori:minor tibi. Serui tu ei qͥ fecit te: vt tibi ſeruiat qd̓ factū eſt ꝓpter te. Nō em̄ hūc ordinē nouimꝰ: neqꝫ hūc ordinē cōmēdamus:tibi caro ⁊ tu deo: ſed tu deo ⁊ tibi caro. Siaūt cōtemnis tu deum: nunqͣꝫ ſubijciet̉ tibicaro. Qui nō obtēperas deo: torq̄ris a ſeruo. Nūquid ſi nō pͥus tu deo: vt deinde tibi caro: poteris dicere hec v̓ba: Bn̄dictusdn̄s deꝰ meꝰ qͥ docet manꝰ meas ad p̄liū: etdigitos meos ad bellū? Preliari vis indoctus: dānaberis victꝰ. Primo gͦ te ſubdasdeo: deinde illo docēte te: ⁊ adiuuāte p̄lieris ⁊ dicas: Qui docet manꝰ meas ad p̄liū⁊ digitos meos ad bellū. Et cū p̄liaris: qͥadū p̄liaris ꝑiclitaris: dic q̄ ſequūtur in p̄liandi ꝑiculo conſtitutꝰ. Miſericordiamea: Nō vincar. Quid ē hoc miſericordia mea? Prebes mihi miſericordiā: ⁊ ī meextitiſti miſericors: an donaſti mihi: vt ⁊ ip̄eſim miſericors? De nulla re ſic vincit̉ inimicus: qͣꝫ cū miſericordes ſumꝰ. Oīno paratcalūnias ad iudiciū: et nō pōt falſa obijcere: qꝛ nō eſt apud quē. Si em̄ apud hoīemiudicē nobiſcū ageret: poſſet eū mētiendofalle̓: ⁊ nos gͣuare crimīatiōibꝰ falſis: Quiav̓o apud talē iudicē cā nr̄a cuꝫ illo ē: qͥ fallinō pōt: ideo ambit vt ad peccatū ſeducat:vt habeat vera q̄ obijciat. Et vbi forte aliquibꝰ eius fraudibꝰ ſuccūbit hūana fragilitas: ſequat̉ ī ꝯfeſſiōe opꝰ hūilitatis: exerceat̉ ī oꝑibꝰ miſericordie ⁊ pietatis. Oīa delent̉ cū ex vero corde: ⁊ plena fiducia dicimus illi qͥ videt: Dimitte nobis ſicut ⁊ nosdimittimus. Dic toto corde: dic tota fiducia: dic ſecurꝰ: Dimitte nobis ſic̄ ⁊ nos dimittimus: aut noli dimittere ſi non dimittimus. Qd̓ ⁊ ſi dixeris: Noli dimittere ſi nōdimittimꝰ: prorſus nō dimittit: ſi nō dimittimꝰ. Neqꝫ em̄ vt tu ſis impunitꝰ peccator:erit ille mēdax ꝓmiſſor. Uis inqͥt vt dimittaꝫ? Dimitte. Eſt aliud opus miſercordie:Uis vt dem: da. Uno loco poſitū ē in euāgelio: Dimittite et dimittet̉ vobis: date etdabitur vobis. Aliquid inquit ⁊ contra te

V IIII.teneo: aliquid ⁊ tu ꝯtra alterū tenes: dimit.te et dimitto. Aliqͥd petis a me: aliqͥd peturalter a te: da ⁊ do. Et que dimittit: que datNōne caritas? Et vn̄ caritas niſi ꝑ ſpiritūſanctū qui datꝰ ē nobis? Si gͦ ꝑ oꝑa miſeri.cordie noſter vincit̉ inimicus: ⁊ oꝑa miſericordie hre nō poſſemꝰ: niſi caritatē haberemus: caritas autē nobis nulla eſſet: niſi perſpiritūſanctū acciperemꝰ: ille docet manusnr̄as ī p̄liū: ⁊ digitos nr̄os ad bellū. Illi recte dicimꝰ: Miſericordia mea: a qͦ habemꝰetiā vt miſericordes ſimꝰ. Iudiciū em̄ ſinemiẜicordia illi qͥ nō fecit miẜicordiā. Parua putatis oꝑa miſcd̓ie? Libet de his aliqͥddice̓: Attēdite pͥmo iſtā ſentētiā de ſcā ſcripturā: deprōptā quā mō cōmēoraui. Iudi.ciū em̄ ſine miſcd̓ia illi qͥ nō fecit miſcd̓iaꝫ.Sine miſcd̓ia iudicabit̉ qͥ miẜicordiā nō fecit anteqͣꝫ iudicaret̉. Quid deīde? qͥd ſeqͥt̉?Suꝑexaltat āt miſcd̓ia iudiciū. Quid ē hͦfrēs: ſuꝑexaltat aūt miſcd̓iā iudiciū: Suꝑponit̉ miſcd̓ia iudicio: ī qͦ inuētū fuerit opmiſcd̓ie: ⁊ ſi habuerit aliqͥd forte ī iudicio qͦpuniat̉: tanqͣꝫ vnda miſcd̓ie peccati ignisextīguit̉. Suꝑexaltat aūt miſcd̓ia iudiciū.Quid aūt cū talibꝰ ſubuenit: ⁊ cū tales liberat: ⁊ cū talibꝰ igͦſcit? Iniuſtꝰ ē deꝰ? Abſit.Et ibi iuſtꝰ ē. Nō em̄ tollit miſcd̓ia iuſticiā:nec iuſticia miſcd̓iaꝫ. Uide em̄ ſi non iuſtꝰeſt: Dimitte ⁊ dimitto: da ⁊ do. Uide ſi nōiuſtꝰ ē: In qͣ mēſura menſi fueritꝭ: remetiet̉ī ea vobis. Ad hͦ em̄ in qͣ mēſura. Non em̄mēſura eiuſdē generis eſt: ſed ad hoc eadēmēſura: ignoſce ⁊ ignoſco. Eſt apud te mēſura venie dande: inuenies apud me mēſurā venie accipiēde. Eſt apud te mēſura tribuēdi qd̓ habes: īuenies apud me mēſurāaccipiēdi qd̓ n̄ habes. Miſericordia mea.Et refugiū meū: ſuſceptor meus etferutor meꝰ. Multū laborat p̄liator hic:tenēs ꝯcupiſcētē aduerſꝰ ſpm̄ carnē: Tene qd̓ tenes: tunc erit plene: qd̓ vis: cū abſorpta fuerit mors ī victoria: qn̄ reſuſcitatūmortale hͦ corpꝰ trāſfert̉ ī habitudinē angelicā: ⁊ ī celeſtē ſubuolat qualitatē. Mortuiinqͥt ī chriſto reſurgēt pͥmi: deinde ⁊ nos viuētes qͥ reliqͥ ſumꝰ ī aduētu dn̄i ſil̓ rapiemurcū illis ī nubibꝰ obuiā chriſto in aera: et ſicſemꝑ cū dn̄o erimꝰ. Ibi abſorbebit̉ mors īvictoriā: ibi dicet̉: Ubi ē mors ꝯtētio tua?Ubi ē mors aculeꝰ tuꝰ? Nō .n. relīquet̉: necin animo: nec in corꝑe qd̓ rebellet aduerſꝰamorem dei: plena victoria: plena pax. Dehac nob̓ p̄liātibꝰ dr̄: Uenite filij audite me

24 5

Alia lr̄af liberator.