PſalmusCXLII.

PſalmusOmine exaudi oratōꝫ meā:fa.R 4auribus percipeᶠ prece mea.Hoc eſt exaudi: qd̓ pcipe auribꝰ.Repetitio confirmatio eſt. In veritatetua exaudi me in tua iuſticia. Ne vtcūqꝫ accipiatis cū dicit̉: in tua iuſticia. Cōmendatio eſt autē gratie: ne vnuſquiſqꝫ noſtrū iuſticiā ſuā putet. Hec em̄ iuſticia deieſt: quā vt habeas deus dedit. Nā qui voluerūt de ſua iuſticia gloriari: quid de illisdicit apl̓us? Teſtimoniū eis inqͥt ꝑhibeo:qꝛ zelū dei habent. De iudeis loquēs zelūdei inquit habēt: ſed nō ẜm ſcientiā. Quideſt nō ẜm ſcientiā? Quā em̄ tu cōmendasvtilē ſcientiā? Nūquid illā que cū ſola fuerit inflat: que niſi comitata fuerit caritatemnō edificat? Nō vtiqꝫ ip̄am: ſed illā ſcientiācomitē caritatis: magiſtrā humilitatis. Uide ſi ip̄a eſt: zelum inquit dei habēt: ſed nōẜm ſcientiā. Exponat quā dicat ſcientiam.Ignorātes em̄ dei iuſticiā: ⁊ ſuam volētescōſtituere: iuſticie dei nō ſunt ſubiecti. Quiergo volūt cōſtituere iuſticiā ſuam: quicqͥdbn̄ fecerint ſibi imputāt: qd̓ male deo: oīnoꝑuerſi. Deniqꝫ recti erūt: cū hocip̄m cōuerterint. Peruerſus ideo: qꝛ qd̓ male deo qd̓bn̄ tibi: Rectus eris: qn̄ qd̓ male feceris tibi: qd̓ bene feceris deo. Non em̄ ex impioiuſte viueres: niſi ab illo iuſtus factꝰ qͥ iuſtificat impiū. Ergo inqͥt in veritate tua exaudi me in tua iuſticia: nō in mea: vt inueniarin illo nō habēs meā iuſticiā que ex lege ē:ſed eam que eſt ex fide. Ecce in tua iuſticiaexaudi me: nō que ex lege eſt: ſed ea que eſtex fide. Ad me eniꝫ cū reſpicio: nihil aliudmeū qͣꝫ peccatū inuenio. ¶ Et nō intresin iudiciū cum ſeruo tuo: Qui cū illovolūt intrare in iudiciū: niſi qui ignorātesdei iuſticiā ſuam volūt cōſtituere? Quid ēꝙ ieiunauimꝰ ⁊ nō vidiſti: defraudauimusaīas noſtxas ⁊ neſciſti? Tanqͣꝫ dicētes: Fecimus qd̓ iuſſiſti: quare nō reddis qd̓ ꝓmiſiſti? Rn̄det tibi deus: vt accipias qd̓ ꝓmiſi ego dedi vt faceres: quare acceperis egodedi. Deniqꝫ ſuꝑbis talibꝰ loquit̉ ꝓpheta.Quid vultis mecū iudicio cōtēdere? Oēsdereliquiſtis me dicit dn̄s: Quid vultꝭ mecū iudicio cōtendere: ⁊ veſtras iuſticias cōmemorare? Cōmemorate iuſticias veſtrasego noui facinora veſtra. Quō approbaboiuſticiā: vbi damnabo ſuꝑbiā? Merito iſtehumilis in corꝑe chriſti diſcēs a capite: qm̄mitis ē ⁊ humilis corde: ne intres inqͥt ī iudiciū cum ſeruo tuo. Nō litigemꝰ: nolo te-

cum habere cauſam: vt ego ꝓponam iuſticiam meā: tu cōuincas iniqͥtatē meam. Neintres in iudiciū cum ſeruo tuo. Quare hͦ:Quare times? Quoniā nō iuſtificabiturᶠ corā te omnis viues. Omnisviuens: hic vtiqꝫ viuens: in carne viuens:moriturus viuens: natus homo ex homībꝰviuēs: de Adā: Adā viuēs. Oīs itaqꝫ viuens iuſtificari forte poteſt corā ſe: nō corāte. Quomō corā ſe? Sibi placens: tibi diſplicens: corā te aūt non iuſtificabit̉ omnisviuens. Noli ergo intrare mecū in iudiciūdn̄e deus meꝰ. Quātūlibet rectus mihi videar: ꝓducis tu de theſauro tuo regulā: coaptas me ad eam: et prauus inuenior: Neintres in iudiciuꝫ cum ſeruo tuo. Bene cūſeruo tuo. Indignū eſt tibi cū ſeruo tuo intrare in iudiciū: nec quidē cum amico tuo:qꝛ vobis dico amicis meiſ: nō diceres: niſiex ſeruis amicos tuip̄e feciſſes. Tu licet dicas amicū: ego confiteor ſeruū. Miſericordia indigeo: fugitiuꝰ redeo: pacem quero:non ſum dignus vocari filius tuus. Ne intres in iudiciū cum feruo tuo: quia nō iuſtificabit̉ in cōſpectu tuo omnis viuens. An̄mortē ne laudes hominē quemqͣꝫ omninoomnis homo viuēs. Quid ipſi arietes: qͥdip̄i apoſtoli: de quoꝝ prole dicitur: Affertedomino filios arietū. Ex his Paulus eſt: q̄dicit nō ſe eſſe ꝑfectum. Nō quia iam acceperim inquit: aut iam ꝑfectus ſim. Deniqꝫfratres vt cito agnoſcatis ipſi didicerunt:orare qd̓ oramus. Ip̄is data eſt regula poſtulādi a iuriſperito celeſti. Sic orate inꝗͥt.Et cum quedam p̄miſiſſet: poſuit ⁊ hoc vtdicerent ariętes noſtri: duces ouium: ⁊ precipua membra paſtoris: et congregatoresvnius gregis: ipſi didicerunt dicere: Dimitte nobis debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris. Non dixerunt:gratias tibi qui dimiſiſti nobis debita noſtra: ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ noſtris: ſed dimitte ſicut et nos dimittimus.Orabant autem vtiqꝫ iam fideles: vtiqꝫ iāapoſtoli. Nam iſta oratio dominica magisfidelibus datur. Si debita illa tm̄ modo dicerent̉: que per baptiſmū dimittunt̉: cathecuminis cōgrueret magis orare: Dimittenobis debita noſtra. Dicant ergo apoſtoli:dicant: Dimitte nobis debita noſtra: ſicut⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris. Etcum eis dictum fuerit: quare hoc dicitis:Que debita veſtra? Reſpondeat: quia nōiuſtificabit̉ in conſpectu tuo omnis viuēs.

Alia lr̄a.fquia.f in cōſpe