BſalmusCLLXVII
1ſtui. Quid ē iſrl̓ qd̓ abſcondebas? Ꝙdiuabſcōdebas? Exp̄ſſum ē vellus: exijt de tepluuia. Solus xp̄s ſuauitas pluuie. Ip̄mſolū nō agnoſcis in ſcpͥturis: ꝓpter quē facte ſūt ſcripture. At vero oēs reges terre cōfiteantur tibi dn̄e: qm̄ audierūt oīa verbaoris tui. Et cantet in vijs dn̄i: qm̄magna eſt gloria dn̄i. Cantent in vijsdn̄i reges terre. In quibꝰ vijs dn̄i cantētaDe quibꝰ ſupra dictū eſt: In miſcd̓ia tua⁊ vitate tua: qm̄ vniuerſe vie dn̄i miſcd̓ia⁊ veritas. Nō ſint reges terre ſuꝑbi: ſed humiles. Tunc cantēt in vijs dn̄i ſi humilesſint: amēt ⁊ cantabūt. Nouimus viatorescātatores: cantēt ⁊ ꝑuenire feſtinēt. Suntcātica mala tāqͣꝫ veteris hoīs: ſed canticūnouū ꝑtinet ad hoīem nouū. Ambulēt gͦ⁊ reges terre in vijs tuis: ābulent ⁊ cātet invijs tuis. Quid cātāt? Qm̄ magna ē gl̓iadn̄i nō regū. Uide quō reges voluit cātare in vijs hūiliter portantes dn̄m: nō ſe extollētes aduerſus dn̄m. Nā ſi ſe extulerīt:quid ſequit̉. Qm̄ excelſus dn̄s ethuilia reſpicit: Uolūt gͦ reges reſpiciHūiles ſint. Quid ſi ſe extulerīt ī ſuꝑbiāLatere ip̄ius oculos pn̄t? Ne forte qꝛ audiſti hūilia reſpicit: ſuꝑbus velis eē: ⁊ dicasin aīa tua: Hūiles reſpicit deus: me nō reſpicit: faciaꝫ qd̓ volo. Quis em̄ me videt:hoīem latet: deꝰ nō vult me videre: qꝛ hūilis nō ſum: ille autē hūilia reſpicit: qd̓ volo facio. O īportune nunqͥd hoc diceres ſiſcires qͥd amare deberes? Ecce ſi nollet tevidere deꝰ: hoc ip̄m nō times: qꝛ te nō vultvidere? Si ſalutes aliquē maiorē patronūtuū: ⁊ intentus ī aliud nō te videat: quō tibi aīa dolet? Si aūt deus te nō videat: ſecurū te putas? Nō te videt ſaluator: ⁊ videt damnator? Et tn̄ ⁊ ipſe te deus videt.Nō te putes nō videri: īmo roga vt merearis videri a qͦ videris. Dictū eſt em̄: Oculi dn̄i ſuper iuſtos. Quia nō ſuꝑ iniuſtos:faciant gͦ qd̓ volunt iniuſti: oculi dn̄i ſuperiuſtos. Sequat̉ adhuc: Et aures eius in p̄ces eorū. Iniuſti aūt qui ſecuros ſe putabant: qꝛ nō ſunt oculi dn̄i ſuꝑ eos: non timent: qꝛ nō ſunt aures eiꝰ ad p̄ces eorum.Nōne meliꝰ ⁊ oculi eiꝰ ſuꝑ nos: ⁊ aures eiꝰad p̄ces noſtras? Sed cū facis ea ſuꝑ q̄ nōvis eſſe oculos dn̄i: nō mereris p̄cibus tuis ⁊ aures dn̄i: ⁊ tn̄ male faciendo a te nōauertꝭ oculos dn̄i. Quid em̄ ibi ſequitur?Uultus aūt dn̄i ſuꝑ facientes malū. Sedad quid? Ut perdat de terra memoriā eo-
rum. Uides te videri: vides te latere nonpoſſe. Cū ergo qͥcquid feceris videaris: qͣre hoc nō facis vt placere merearis? Ergo⁊ h̓ quid? Qm̄ magna gloria domini: qm̄excelſus dn̄s ⁊ hūilia reſpicit. Excelſa aūtquaſi non reſpicit. Humilia enim reſpicit.Excelſa: Quid: Aloge cognoſcit.Quid ſibi ergo p̄ſtat ſuꝑbus: niſi vt a longe videatur: nō vt nō videat̉? Nec puteste iō ſecurū eſſe debere: qꝛ minus te benevidet: qꝛ a longe te videat. Tu em̄ qd̓ a lōge vides nō bene vides: deꝰ ⁊ ſi a longe tevidet: ꝑfecte te videt: ⁊ tecum nō eſt. Hocagis nō vt minꝰ ꝑfecte videaris: ſed vt nōſis cū illo a quo videris. At vero hūilis qͥdſibi p̄ſtat? Prope ē dn̄s his qui obtriuer̄tcor. Erigat ſe gͦ ſuꝑbus quantuꝫ voluerit:certe in alto habitat deꝰ: in celo eſt deus.Uis tibi ꝓpinquet? Humilia te. Nā tantoa te erit altior: quāto tu elatior. Excelſa autē a longe cognoſcit. Si ambulauero in medio tribulationis viuificabis me: Uerū eſt: in qͣcūqꝫ tribulatiōe fueris: ꝯfitere: inuoca: liberat te: viuificat te.Sꝫ tn̄ aliqͥd hͨ debemus meliꝰ intellige̓: quoiā familiariꝰ inhereamꝰ deo: dicamuſqꝫ ei:cito exaudi me dn̄e. Dixerat em̄: Excelſaalonge cognoſcit: ⁊ excelſa ſuperba nō norūt tribulationē. Nō norūt inquā tribulationē: de qua dicit̉ alio loco: Tribulationē⁊ dolorem inueni: ⁊ nomen dn̄i inuocaui.Quid em̄ magnū: ſi tribulatio te īueniat?Si aliqͥd pateris tu inuenis tribulationeꝫ.Et quis eſt inqͥſ qui inueniat tribulationēAut qͥs illā vel querat? In medio tribulationis es ⁊ neſcis. Uitā iſta ꝑua tribulatioeſt? Si nō ē tribulatio: nō ē ꝑegrinatio. Siaūt ꝑegrinatio eſt: aut parū patriaꝫ diligꝭ:aut ſine dubio tribularis. Quis em̄ nō tribulet̉ nō ſe eſſe cū eo qd̓ deſiderat? Sed vnde tibi nō videtur iſta tribulatio? Quia nōamas. Amā alterā vitaꝫ ⁊ videbis: qꝛ iſtavita tribulatio eſt: quacūqꝫ ꝓſperitate fulgeat: quibuſlibet delicijs abundet atqꝫ circūfloreat. Qn̄ nōdū eſt illud gaudiuꝫ ſinevlla temptatione certiſſimū qd̓ nobis in fine ſeruat deꝰ: ſine dubio tribulatio eſt. Ergo intelligamus ⁊ huius tribulationē fratres: ſi ambulauerimus in medio tribulationis viuificabis me. Non ſic ait: tanqͣꝫ diceret: Si forte euenerit mihi tribulatio aliqͣliberas inde me. Sed quō? Si ambulauero in medio tribulatōis viuificabis me: ideſt aliter non viuificabis me: niſi in medio
Alia lr̄a.f Et alta.