RalmusXLXVI
Scui dediſti locū in corde tuo. Priora tempora reſpicis: ⁊ quaſi letiora tibi videnturfuiſſe tempora pͥſtina: que ſic erāt tanqͣꝫ oliue pēdentes in arbore ducentibus ventisquaſi quādā libertate aure perfruētes: vago quodam deſiderio ſuo: Uentum eſt: vtoliua mitteretur in torculari. Nō em̄ ſemꝑpēdere habebat in arbore: iam finis eſt anni: Nō ſine cauſa īſcribūtur pſalmi quidāpro torcularibꝰ: In arbore libertas: in torcularibus preſſura. Cum em̄ res humanecōterūtur ⁊ premūtur: attēdis quia creſcitauaricia: attende quia creſcit ⁊ ꝯtinentia.Quare tam cecus es: vt amurcam fluēteꝫper plateas videas: oleū in gemellaria nōvideas? Et hoc ſine cauſa. Qui male eniꝫverſantur: publice noti ſūt. Qui aūt ſe cōuertunt ad deū: ⁊ a ſordibus malarū cupiditatum purgātur occulti ſūt: quia ⁊ in ipſo vel ex ipſo ſūt torculari: amurca aꝑte fluit: oleū occulte eliquatur. Acclamatis adiſta: ⁊ gaudetꝭ ad iſta: qꝛ iā poteſtꝭ ſede̓ ſuꝑflumina babylonis ⁊ flere. Illi aūt qui captiuos duxerūt nos qn̄ intrāt in corda hominū ⁊ interrogant nos ꝑ linguas eorumquos poſſidēt: ⁊ dicunt nobis: Cātate nobis v̓ba cāticorū: Reddite nobis rationēaduētus chriſti: ⁊ que eſt alia vita: nolo credere: doce me rationē quare mihi imperasvt credā: Reſpōdeo illi ⁊ dico: O homo:quomodo nō vis tibi imperem vt credas:Plenꝰ es malis cupiditatibꝰ. Si bona dicam illa hieruſalē: nō ea capis: oportet vtexinaniarꝭ quo plenus es: vt poſſis impleri quo inanis es. Ergo noli facile huic aliquid dicere: lignū eſt ſalicis: lignū eſt ſterile: Noli ꝑcutere organū vt ſonet: ſuſpēdepotiꝰ. Sed ille dicturꝰ eſt: Dic mihi: canta mihi: redde mihi rationē: Nō vis īquitvt dicaꝫ: nō bono animo audis: nō ſic pulſas: vt tibi dignū ſit aperiri. Ille te impleuit qui me captiuū duxit: ip̄e me īterrogatde te: Aſtutus eſt: doloſe querit: nō queritqͥd diſcat: ſed qͥd rep̄hēdat. Ergo ego nondicā: ſuſpēdam organū meū. Sed qͥd dicturus eſt adhuc? Cātate nobis verba cāticorū: cātate nobis hymnū: Cantate nobis de canticis ſyon. Quid reſpōdemus? Babylonia te portat: babylonia tecōtinet: babylonia te nutrit: babylonia dete loquit̉: Nō noſti cape̓: niſi qd̓ fulget adtēpus: eterna meditari ignorās: nō capisqd̓ interrogas. Quomo cātabimꝰcanticū domini: in terra aliena? Ue
XLXVIre fratres ſic eſt. Incipite velle p̄dicare veritatē quātulācūqꝫ noſtꝭ: ⁊ videte qͣꝫ neceſie ſit: vt tales patiamini irriſores ⁊ exactores vitatis: plenos falſitatꝭ. Reſpōdete illis exigētibꝰ a vobis que capere nō pn̄t: etdicite ex fiducia ſancti cantici veſtri: Quomō cātabimus cāticū dn̄i in terra alienaSꝫ vide quō verſerꝭ int̓ eos o popule dei:o corpus chriſti: o generoſa peregrinatio:nō es hinc: aliūde es: ne cū illi qui tibi dicūt: Cātate nobis verba cāticoꝝ: dicite nobis hymnū: cātate nobis de cāticis ſyon:quaſi amātur a te: ⁊ affectas amicitias eorū: ⁊ times talibꝰ diſplicere: incipiat te delectari babylonia: ⁊ obliuiſcarꝭ hieruſalē.Hoc gͦ timēs vide qͥd ſubijciat: vide qͥd ſequatur. Paſſus eſt em̄ homo iſte qui cātabat: ⁊ ip̄e homo nos ſumꝰ ſi volumus: paſſus eſt vndiqꝫ talia interrogātes ⁊ adulatione blādiētes: mordaciter rep̄hēdētes: falſo laudātes: qd̓ nō capiūt exigētes: quo ⁊pleni ſunt fundere nolētes: ⁊ inter turbastaliū tanqͣꝫ ꝑiclitātes: erexit animū ad recordationē ſyon: ⁊ ꝯſtrinxit ſe talis aīa iurationē quadā ⁊ ait: Si oblitꝰ fuerotui hieruſale: Inter verba captiuātiū:inter verba doloſoꝝ: inter verba male īterrogantiū: querētiū ⁊ diſcere nolētiū: Ecceinde erat ciuis ille qui dn̄m interrogauit:Magiſter bone: qͥd faciā vt vitā eternā cōſequar? Nōne de vita eterna q̄rēs qͣſi de cāticis ſyō īterrogauit? Serua mādata ait illi dn̄s: Et ille d̓ faſtū cū audiſſet rn̄dit: Iāoīa hec inquit impleui a iuuētute mea. Etdn̄s dixit illi qͥddā de cāticis ſyon: ⁊ nouerat qd̓ nō caꝑet: ſed exēplū dedit nob̓ quōmulti querūt: qͣſi ꝯſiliū ad vitā eternā: ⁊ tādiu nos laudāt qͣꝫdiu reſpōdeamꝰ qd̓ querūt. Dedit de illo documentū tanqͣꝫ nobisdicturis aliqn̄ talibꝰ hoībus: quō cantabimus canticū dn̄i in terra aliena? Ecce ait:Uis eſſe ꝑfectꝰ: vade vende oīa que habes⁊ da pauperibꝰ: ⁊ habebis theſaurū in celo: ⁊ veni ſequere me: vt diſcat ml̓ta cāticade cāticis ſyon pͥus impedimēta reijciat expeditꝰ ambulet: ne vllo onere p̄grauet̉: ⁊ diſcat aliqͥd de cāticis ſyon. Ille aūt ꝯtriſtatus abceſſit. Dicamꝰ poſt illū: quō cātabimus cāticū dn̄i in terra aliena? Et ille quidē diſceſſit: ſpem aūt diuitibus dn̄s dedit.Nā ꝯtriſtati diſcipuli dixerūt: Quiſnaꝫ p̄tſaluꝰ fieri? Et reſpōdit eis. Qd̓ hoībus impoſſibile eſt: facile eſt deo. Habēt em̄ ⁊ diuites quēdā modū ſuū: ⁊ acceperūt canti-