FſalmusCXXV

Fſalmustura cōgemiſcit ⁊ dolet vſqꝫ nūc. Et iterū:Uanitati .n. creatura ſubiecta ē: ait: n̄ ſpōte ſed ꝓpter eū qui ſubiecit in ſpe. Omneꝫcreaturā dixit in hoībus etiā nodū credētibus: ſed tn̄ credituris ingemiſcere creaturā in laboribꝰ. Nūquid naͣ in his tm̄ qͥ nōdū crediderūt? Iam vero in his qui crediderūt nō gemit nec ꝑturit creatura. Nō ſolū aūt inqͥt: ſed ⁊ noſipſi pͥmitias ſpūs habentes: id eſt qui iaꝫ ſpiritu deo ſeruimꝰ: qͥiam mente deo credimꝰ: ⁊ in ip̄a fide pͥmitias quaſdā didimus vt pͥmitiaſ nr̄as ſequamur. Ergo ⁊ noſipſi in nobiſmetipſis ingemiſcimus adoptionē: expectātes redemptionē corꝑis noſtri. Gemebat ergo ⁊ ipſe:⁊ gemūt oēs fideles adoptionē: expectantes redēptionē corꝑis ſui. Ubi gemūt. Iniſta mortalitate: Quā redemptionē expectāt? Corꝑis ſui: que p̄ceſſit in dn̄o: qͥ reſurrexit a mortuis: ⁊ aſcēdit in celū. Hoc nob̓an̄qͣꝫ reddat̉ neceſſe eſt gemamꝰ: etiā fideles: etiā ſperātes. Iō ſeqͥtur ibi ⁊ dicit: Cūdiceret ⁊ ipſi in nobiſmetip̄is ingemiſcimꝰadoptionē expectātes redēptionē corꝑisnr̄i. Quaſi diceretur ei: Quid tibi gͦ ꝓfuitxp̄us ſi adhuc gemis: ⁊ quō ſaluator ſaluūte fec̄: qͥ gemit adhuc egrotat: Subiūxit etait: Spe em̄ ſalui facti ſumꝰ: Spes em̄ q̄ videtur nō eſt ſpes. Quod em̄ videt qͥs quidſperat? Si aūt qd̓ nō videmꝰ ſꝑamus ꝑ patiētiā expectamꝰ. Ecce qͣre gemimꝰ: ⁊ quōgemimus: qꝛ qd̓ ſperamus iā qͥdem expectamus: ſed nondū tenemꝰ: ⁊ donec teneamus in tꝑe ſuſpiramꝰ: qꝛ deſideramus qd̓nōdū tenemꝰ. Quare? Quia ſpe ſalui facti ſumꝰ. Iā caro ſumpta de nobis in dn̄o:nō ſpe ſed re ſalua facta eſt. Reſurrexit .n.⁊ aſcendit in capite noſtro caro nr̄a ſalua:in mēbris adhuc ſaluāda eſt. Secura gaudeāt mēbra: qꝛ a capite ſuo nō ſūt deſerta.Dixit em̄ mēbris laborātibꝰ: Ecce ego vobiſcū ſū vſqꝫ ad ꝯſūmationē ſeculi. Ita factū eſt: vt ꝯuerteremur ad deū. Speꝫ enimnō habebamꝰ: niſi ad ſeculū: ⁊ inde miſeri:bis miſeri: qꝛ ⁊ in hac vita ⁊ faciē habētesad ſeculū: dorſū ꝯtra deū. Cū vero ꝯuerterit nos dn̄s: vt iā incipiamꝰ faciē habe̓ addeū: ⁊ dorſū ad ſeculū: qꝛ adhuc in via ſumus: ⁊ tn̄ patriā atendimꝰ: ⁊ qn̄ forte aliquā tribulationē patimur: ſed tn̄ tenemusviā ⁊ ligno portamur. Aſper quidē vētuseſt: ſꝫ ventꝰ noſter ē: cū labore quidē: ſed cito ducit: ⁊ cito ꝑducit. Quia gͦ de captiuitate nr̄a gemebamꝰ: gemūt aūt ⁊ illi qui iā

CXXVcrediderūt. Quō autē facti fuimus captiui: obliti fuimꝰ: ſed ꝑ ſcripturā cōmemoramur. Pauluꝫ ip̄m apl̓m interrogemꝰ. Aitem̄. Scimus em̄ qꝛ lex ſpiritalis ē: ego aūtcarnalis ſum venundatus ſub pctō. Eccevn̄ facti ſumus captiui: qꝛ venūdati ſumꝰſub pctō. Quis nos vēdidit? Noſipſi qͥ cōſenſimus ſeductori. Uende̓ nos potuimꝰ:redime̓ nos nō poſſumꝰ. Uēdidimus nosꝯſenſiōe peccati: redimimur ī fide iuſticie.Sāguis em̄ innocēs datꝰ eſt ꝓ nobis vt redimeremur. Quēcūqꝫ ſanguinē ille fudit̉ꝑſeq̄ndo iuſtos: qͣlē ſanguinē fudit? Iuſtorū quidē ſanguinē fudit ꝓph̓aꝝ patrū nr̄orū. Iuſtū ſanguinē fudit ⁊ martyꝝ: tn̄ oēsde ꝓpagine pctī veniētes: vnū ſanguineꝫfudit eiꝰ qui nō iuſtificatꝰ: ſed iuſtꝰ natꝰ eſt.Illo ſanguine fuſo: ꝑdidit quos tenebat.Pro quibꝰ em̄ datꝰ eſt innocēs ſanguis redempti ſūt: ⁊ conuerſi a captiuitate cantatiſtū pſalmū.Expoſitio pſalmi.Umi ꝯuerterit dn̄s captiuiItate ſyon: facti ſumꝰ ſicut cocolati. Hoc voluit dicere: facti ſumus gaudēte̓s. Qn̄? Cū ꝯuerterit dn̄s captiuitatē ſyon. Que ſyon? Ipſa hieruſalēeterna ſyon? Quō eterna ſyō? Quō captiua ſyon? In angel̓ eterna: in hoībus captiua. Nō em̄ oēs illius ciuitatis ciues captiui ſunt: ſed qͥ inde ꝑegrinātur ip̄i captiuiſūt. Hō ciuis eſt hieruſalē: ſed vēditꝰ ſubpctō factꝰ eſt ꝑegrinus. De ꝓpagine ip̄iusnatū eſt genus hūanū: ⁊ īpleuit terras captiuitatꝭ ſyon. Et iſta captiuitas ſyon quovmbra illiꝰ hieruſalē? Umbra illiꝰ ſyō quāacceperūt iudei in imagīe: in figura fuit incaptiuitate in babylonia: ⁊ pꝰ ſeptuagintaannos redijt ille ppl̓us ad ciuitatē ſua. Septuaginta anni ſignificāt omne ip̄s qd̓ ſeptē diebꝰ voluit̉. Cū aūt trāſierit oē tꝑ̄s tūcredimꝰ ⁊ nos ad patriā nr̄aꝫ: quō ille ppl̓spꝰ ſeptuagīta ānos redijt a captiuitate bahylonie. Babylonia eſt em̄ mundus iſte.Babylonia em̄ interp̄tat̉ ꝯfuſio. Uideteſi non eſt ꝯfuſio totā vita hūana. Quicqͥdagūt hoīes ī ſpe vana: qn̄ cognouerint qͥdagūt: erubeſcūt. Quare laborāt? Cui laborant? Filijs meis inquit. Et ipſi cui? Filijsſuis. Et ipſi quibꝰ: Filijs ſuis. Nemo ergoſibi Ab iſta cōfuſione iam cōuerſi erant qͥbus dicit Apl̓us: Quā em̄ gloriam habebatis in his in quibus nūc erubeſcitꝭ? Cōfuſio eſt ergo iſta tota vitā reꝝ hūanaꝝ: nōnō ꝑtinēs ad deū. In hac ꝯfuſione: id ē in

Alia lr̄In