PſalmusCXXIIII
tas ꝑ Ieſum chriſtū facta eſt. Solent eniꝫomnes heretici maxime manichei rep̄hendere legem: ⁊ dicere qꝛ deus illā nō dedit.Exponēdus eſt em̄ locus iſte vt cognoſcatur: qꝛ ⁊ legem deꝰ dedit: ⁊ lex ꝑ Moyſendata eſt: vt nō ſaluaret ꝓpter certā cauſaꝫ.Nō ſaluauit lex vt lator legis ip̄e imꝑatordeſideraretur qͥ indulgētiā daret peccantibus: ⁊ data quidē lex eſſet ꝑ Moyſen: gratia aūt ⁊ veritas ꝑ Ieſū chriſtū fieret. Adhoc intentos vos facere volui: aderit dn̄imiſcd̓ia: nō ex meritꝭ noſtris: ſed forte promerito deſiderij veſtri: neqꝫ ex facultatibꝰnoſtris: ſed ex abūdantia donorū ſuoꝝ: vtſic tractetur res ſatis neceſſaria hoībus poſitis in nouo teſtamēto: vt oīno nullas latebras īueniat inimicus vbi ſe occultet addecipiendos fideles.Explicit Tract̉. de psͣ. CXXIII.Incipit Tract̉. de psͣ. CXXIIII.Salmus iſtę ꝑtinēs ad numerumCanticorū graduū. De qͦ titulo in alijs iā multa diximus: ⁊ repetere nolumꝰ: ne vos obtundamꝰ potiꝰ qͣꝫinſtruamꝰ: Docet nos aſcēdēteſ ⁊ leuātesaīas nr̄as ad dn̄m deū noſtrū affectu caritatis atqꝫ pietatis: Nō intendere in hoīesqui ꝓſperātur in hoc ſeculo felicitate falſaatqꝫ ventoſa ⁊ ꝓrſus ſeductoriā: Ubi nihil aliud nutriūt qͣꝫ ſuꝑbiā: ⁊ cor eorū congelaſcit aduerſus deū: ⁊ ſit durū aduerſusimbrē gratie ip̄ius: ne fructū ferat. Preſumētes em̄ oīa ſibi abūdare q̄ vidē̓tur huicvite neceſſaria: ⁊ vltra qͣꝫ neceſſaria: extollūtur. Et cū ſint hoīes ꝑ iniquitatē inferiores omnibꝰ hoībus ꝑ ſuperbiā: ſuꝑiores ſeputant oībus hoībus. Atqꝫ vtinā ſicut alios vel hoīes ſe eſſe deputarēt. Hos autēaliqn̄ intuendo ⁊ nimis attēdendo: etiā illiqui deū colunt: fluctuāt: ⁊ nutāt: qͣſi ꝑieritmerces eorū: quare deū colunt: cū ſe vidētin laboribus: in egeſtate: in erūna: in morbo: in dolore: in aliqͣ neceſſitate: ⁊ videntalios habere ſanitatē corporis: abūdare tēporalibꝰ: incolumitate ſuorū gaudere: nitore honorū florere eos qui nō ſolū deumnon colunt: ſed oībus hoībus aduerſant̉:altendētes eos: nutant ⁊ dicūt apud ſe qd̓aperte ſcriptū eſt in quodā pſalmo: Quōſciuit deꝰ: ⁊ ſi eſt ſcīa in altiſſimo? Ecce ipſipctōres ⁊ abūdātes in ſeculo obtinuer̄t diuitias. Et ſequitur: Nūqͥd vane iuſtificaui
CXXIIIIcor meū ⁊ laui inter īnocētes manꝰ meas?Nūquid forte vanꝰ fui qui volui iuſte viuere: ⁊ īnocenter inter hoīes ꝯuerſari qn̄ ſcioeos qͥ nolūt ſeruare innocentiā habere tantā felicitatē: ⁊ inſultare iuſtis ꝑ iniqͥtates felices? Sed qͥs illud dixit ibi in pſalmo? Cuius nondū erat rectū cor. Sic em̄ cepit ip̄epſalmꝰ: de quo mō teſtimoniū dedimꝰ: nōiſte quē ꝯſiderandū ⁊ tractandū mō ſuſcepimꝰ: Sꝫ vbi dictū eſt: Quō ſciuit deꝰ: ⁊ ſieſt ſcientia in altiſſimo? Ecce ip̄i pctōres ⁊abūdantes in ſeculo obtinuerūt diuitias.Nunquid vane iuſtificaui cor meū: ⁊ lauiinter innocētes manus meas? Ille gͦ pſalmus vbi videtis: qꝛ ꝑiclitatur aīa: vbi videtis: qꝛ nutant pedes: ſic cepit: Ꝙ bonꝰdeꝰ iſrael rectis corde: mei aūt inqͥt pene cōmoti ſūt pedes: paulominꝰ effuſi ſunt greſſus mei. Quare? Quia zelaui in peccatoribus pacē peccatorū intuēs. Inde ergo dixit: cōmotos pedes ſuoſ ⁊ pene effuſos greſſus: lapſos ad ruinā a deo: qꝛ intuitus eſt:⁊ inſpexit felicitatē peccatorū: ⁊ vidit eoshabere pace̓: ſe autē laborē. Narrauit aūthoc cū iam euaſiſſet: cū iam correcto corde deo inheſiſſet: narrauit p̄terita periculaſua. Ergo bonus deus iſrael. Sed quibꝰRectis corde. Qui ſunt recti corde? Quinon reprehendunt deū. Qui ſunt recti corde? Qui voluntatē ſuam ad voluntatē deidirigunt: nō voluntatē dei ad voluntateꝫſuam curuare conant̉. Breue preceptumeſt: vt homo dirigat cor ſuum. Uis habererectū cor? Tu fac̄ qd̓ vult deus. Noli deūvelle facere: qd̓ vis tu. Prauicordes ergoſunt: id eſt qui rectū cor nō habent: qui ſedent ⁊ diſputāt quō debuit facere deꝰ: nōlaudando quod fecit: ſed reprehendēdocorrigere illum volūt. Parū eſt quia corrigi ab eo nolunt: ⁊ dicunt: Nō debuit deꝰfacere pauꝑes: ſed ſoli diuites eſſe debuerūt: ⁊ ipſi ſoli viuere. Ut quid factꝰ eſt pauper? Ut quid viuit? Reprehēdit deū pauperū. Quāto melius eſſet pauper dei: ⁊ diues eſſet de deo. Hoc eſt: ſequeret̉ voluntatē dei: ⁊ videret paupertatem ſuam temboralem eſſe ⁊ tranſituram: diuitias auteꝫſibi ſpiritales ita venturas vt nullo pactopoſſint p̄terire ⁊ habere in diuitijs cordisfidem ſi ei non contigit aurū habere in arca: quia ſi aurū haberet in arca furē timeret ⁊ aurū de arca etiā nolens perderet: fidem autē de corde nō perdet: ſi ipſe illaminde non expulerit. Cito auteꝫ reſponderi
15 5