PſalmusCXXI

Pſalmusmentis: qͥſqꝫ deponit caliginē carnis: qͥſqͥsmūdat oculū cordis: eleuet ⁊ videat qͥd ēidip̄m. Idip̄m quō dicam: niſi idip̄m? Fratres ſi poteſtis intelligite idip̄m. Nā ⁊ egoqͥcqͥd aliud dixero: nō dico idip̄m. Conemur tamen quibuſdam vicinitatibus verborum ⁊ ſignificationum perducere infirmitatem mentis ad cogitandum idip̄m.Quid ē idip̄m? Qd̓ ſemꝑ eodem mō ē: qd̓non mō aliud: ⁊ mō alid̓ eſt. Quid eſt gͦ idip̄m: niſi qd̓ eſt? Quid ē qd̓ eſt? Qd̓ eternūeſt. Nam qd̓ ſꝑ aliter atqꝫ aliter ē: non eſt:qꝛ nō manet. Nō omnino non ē: ſꝫ nō ſumme eſt. Et quid ē qd̓ eſt: niſi ille qͥ qn̄ mittebat Moyſen: dixit illi: Ego ſum qui ſum?Quid ē hoc: niſi ille cui cū diceret famulꝰeiꝰ: Ecce mittis me: Si dixerit mihi ppl̓us:quis te miſit: quid dicam ei nomē: ſuū noluit aliud dicere: qͣꝫ ego ſum qͥ ſuꝫ? Et adiecit ⁊ ait. Dices itaqꝫ filijs iſrl̓: qui eſt miſitme ad vos? Ecce idip̄m: ego ſuꝫ qͥ ſuꝫ: quiē miſit me ad vos. Nō potes caꝑe multuꝫē: intelligere multuꝫ ē apprehendere: Retine qd̓ ꝓ te factus ē: quem non poſſis capere. Retine carnem chriſti: in quam leuerisegrotuſ: ⁊ a vulneribus latronū ſemiuiuuſrelictus: vt ad ſtabulū ꝑducereris: ⁊ ibi ſanareris. Ergo curramus ad domum dn̄i:⁊ ꝑueniamus ad ciuitatē: vbi ſtent pedesnri: ciuitatem que edificat̉ vt ciuitas: cuiꝰparticipatio eius in idip̄m. Quid eniꝫ debes tenere: Qd̓ ꝓ te factus eſt chriſtus: qꝛip̄e chriſtus ē: ⁊ ip̄e chriſtus recte intelligitur: ego ſuꝫ qui ſuꝫ: quō ē in forma dei vbinon rapinaꝫ arbitratus ē eſſe equalis deo:ibi ē idip̄m. Vt aūt tu efficiaris ꝑticeps inidip̄m: factus ē ip̄e pͥor particeps tui: ⁊ v̓bum caro factum ē: vt caro ꝑticipet v̓buꝫ.Quia v̓o qd̓ v̓bum caro factum ē: ⁊ habiuit in nobis: ex ſemine venit Abraam: promiſſum eſt autem Abrae ⁊ Iſaac ⁊ Iacobqd̓ ex ſemine eorū bn̄dicerent̉ oēs gentes:⁊ inde videmus eccl̓iaꝫ toto orbe diffuſā.Loquit̉ ad infirmos deus firmitatem cordis queſiuit cum diceret: ego ſum qui ſuꝫ:Firmitatē cordis queſiuit ⁊ aciem contemplatōis erectā cū dixit: Qui ē miſit me advos. Sꝫ nondū habes forte ꝯtemplatiōꝫ:noli deficere: noli deſꝑare: qͥ ē voluit eē hōvt tu eſ: ⁊ iō ſecutꝰ ait moyſi: qͣſi expaueſce̓ti nomen. Qd̓ nomē? Quod ē eſt. Et dixit (inqͥt) dn̄s ad Moyſen: Ego ſum deusAbraam ⁊ deus Iſaac ⁊ deus Iacob: hͦmihi nomen ē ineternū. Noli de te deſpe-

CXXIrare qꝛ dixi: ego ſum qͥ ſuꝫ: ⁊ qui ē miſit mead vos: qꝛ tu mō fluctuas: ⁊ mutabilitatererū ⁊ varietate mortalitatis humane ꝑcipere nō potes qd̓ ē idip̄m. Ego deſcendo:qꝛ tu venire nō potes: Ego ſuꝫ deꝰ Abraā⁊ deus Iſaac ⁊ deꝰ Iacob. In ſemīe abraam ſpera aliqͥd: vt cōfirmari poſſis ad videndum qͥ venit ad te in ſemine abrae. Ergo hoc ē idip̄m de quo dictum ē: Mutab̓ea ⁊ mutabunt̉: tu aūt ideꝫ ip̄e es: ⁊ āni tuinon deficiēt. Ecce idip̄m cuiꝰ anni non deficiēt. Fratres: nonne anni nr̄i quotidie deficiūt: nec ſtant omnino? Nam ⁊ qui venerunt iam nō ſunt: ⁊ qui futuri ſunt: nondūſunt. Iam illi defecerūt: ⁊ illi defecturi vēturi ſunt. In hoc gͦ ip̄o vno die fratres: ecce mō loquimur in momento ē: p̄terite hore tranſierūt: future nondū venerūt: ⁊ cumvenerint: ⁊ ip̄e tranſibunt ⁊ deficient. Quiſunt anni qͥ nō deficiūt: niſi qͥ ſtant? Si ergo ibi anni ſtant: ⁊ ip̄i anni qͥ ſtant vnꝰ annus ē: ⁊ ip̄e vnus annus qͥ ſtat: vnus diesē: qꝛ ip̄e vnus dies: nec ortum hꝫ nec occaſum: nec inchoat̉ ab heſterno: nec excluditur a craſtino: ſꝫ ſtat ſꝑ ille dies: Et qd̓ visvocas illū diem: ſi vis anni ſunt: ſi vis dies ē: qd̓cunqꝫ cogitaueris ſtat: tamen ip̄iꝰſtabilitatis ꝑticipat illa ciuitas: cuius participatio ē in idip̄m: Merito qꝛ illiꝰ ſtabilitatis ſit ꝑticepſ: dicit ille qͥ illuc currit: Stātes erāt pedes nr̄i in atrijs hierl̓m. Omīaenī ibi ſtāt: vbi nihil trāſit. Uis ⁊ tu ibi ſtare ⁊ nō trāſire? Illuc curre: id ip̄m nemo habet ex ſe. Intēdite fratres. Corpus habet:non ē idip̄m: qꝛ non in ſe ſtat. Mutat̉ peretates: mutat̉ ꝑ mutatiōes locorū ac tēporum: mutat̉ ꝑ morbos ⁊ defectꝰ carnales:non gͦ in ſe ſtat. Corꝑa celeſtia: nō ī ſe ſtāt:habet quaſdam mutatiōes ſuas: ⁊ ſi occultas: certe de locis in loca mutant̉. Aſcendūt ab oriente in occidentē: ⁊ rurſus circūeunt ad orientē. Non gͦ ſtant: nō ſunt idipſum. Aīma humana nec ip̄a ſtat. Quātisenī mutationibꝰ ⁊ cogitationibꝰ variatur:quantis voluptatibꝰ immutat̉: qͣꝫtis cupiditatibꝰ diuerberat̉ atqꝫ diſcindit̉. Mensip̄a homīs que d̓r rational̓ mutabilis ē: nōē idip̄m: Modo vult: mō nō vult: modoſcit: mō nō ſcit: mō meminit: mō obliuiſcitur. Ergo idip̄m nemo hꝫ ex ſe. Qui volūit ex ſe habere idip̄m: vt quaſi ip̄e ſibi eſſetidip̄m: lapſus ē. Cecidit angelus: ⁊ factusē diabolus: ꝓpinauit homī ſuꝑbiam: deiecit ſecū inuidentia eū qͥ ſtabat. Iſti ſibi vo