PſalmusCA.

Pſalmusluce. Si ergo Hiſmael in vmbra: non mirum: quia ibi tenebre. Pinguiores etenimvmbre: tenebre ſunt. Ergo Hiſmael in tenebris: Iſaac in luce. Quicūqꝫ hic etiamin eccleſia terrenam felicitatem querunt adeo: adhuc ad Hiſmael ꝑtinent. Ipſi ſuntqui contradicunt ſpiritalibus proficientibus ⁊ detrahunt illis: et habent labia iniqua: ⁊ linguas ſubdolas. Contra quos rogauit iſte aſcendens: et appoſiti ſunt ei carbones deſolatorij: et ſagitte potentis acute. Inter illos enim adhuc viuit donec tota area ventiletur: ideo dixit: inhabitaui cūtabernaculis cedar. Nam et ip̄a tabernacula Hiſmael cedar dicta ſunt. Sic habetliber geneſeos: ſic hꝫ qd̓ cedar ad Hiſmaelpertinet. Ergo Iſaac cum Hiſmael: id eſtqui pertinent ad Iſaac: inter illos viuuntqui ꝑtinent ad Hiſmael. Iſti ſurſum volūtaſcendere: illi deorſum volunt p̄mere. Iſtivolare volunt ad deum: illi conant̉ pēnaseuellere. Namqꝫ apud apoſtolū ita dicit̉:Sꝫ ſicut tunc qui ẜm carnem natus erat ꝑſequebatur eum qui ẜm ſpiritū: ita ⁊ nunc.Spirituales ergo ꝑſecutionem patiuntura carnalibus. Sed qͥd dicit ſcriptura? Eijce ancillam ⁊ filium eius: nō em̄ heres eritfilius ancille cuꝫ filio meo Iſaac. Sed hocquod dicit: eijce quādo erit? Quādo areaceperit ventilari. Modo autē anteqͣꝫ eijciatur dicit: Heu me qꝛ incolatus meus longinquus factus eſt: inhabitaui cum tabernaculis cedar. Et exponit nobis qui ſuntiſti qͥ ꝑtinent ad tabernacula cedar. Multumᶠ ꝑegrinata eſt anima mea. Neꝑegrinationem corporalē intelligeres animaꝫ dixit ꝑegrinari. Corpus ꝑegrinat̉ locis: anima peregrinat̉ affectibus. Si amaueris terram ꝑegrinaris a deo: ſi amauerisdeū: aſcendis ad eū. In caritate dei ⁊ ꝓximi exerceamur: vt redeamus ad caritateꝫ.Si cadamus in terraꝫ: marceſſimus ⁊ putreſſimus. Iſte autē qui ceciderat: deſcenſum eſt ad eum vt aſcēderet: intēdens tempore ꝑegrinationis ſue: dixit ſe ꝑegrinari ītabernaculis cedar. Quare? Quia multūꝑegrinata eſt anima mea. Ibi ꝑegrinatur:vbi aſcendit non corꝑe ꝑegrinat̉: nō corꝑeaſcēdit. Sed vbi aſcēdit? Aſcēſiones inqͥtin corde. Si ergo aſcēdit in corde: nō aſcēdit. Nō aſcēdit ꝑ aſcēſiōes cordis: niſi aīaq̄ ꝑegrinat̉. Sed donec ꝑueniat: multū pegrinata eſt aīa mea. Ubi? In tabernaculiscedar. Cū his qui oderūt pace erā

CA.pacificus: Uerū vt audiatis fratres cariſſimi: non poteritis ꝓbare qͣꝫ vera cantetis: niſi ceperitis facere qd̓ cantaſtis. Quātūlibet illud dicaꝫ: quomōlibet exponam:qualibuſcūqꝫ verbis verſem: non intrat incor eius: in quo nō eſt opus eius. Incipiteagere: ⁊ videte qͥd loquamur. Tūc ad ſingula verba lachryme ꝓfluent: tunc pſalmꝰcantat̉: ⁊ facit cor qd̓ in pſalmo cantat̉. Ꝙͣmulti em̄ ſonant voce: ⁊ corde muti ſūt. Etqͣꝫ ml̓ti tacēt labijs: ⁊ clamāt affectu. Quiaad cor homīs: aures dei. Sicut aures corporales ad os homīs: ſic cor homīs: ad aures dei. Multi clauſo ore exaudiunt̉: ⁊ multi in magnis clamoribꝰ nō exaudiunt̉. Affectibus orare debemus: ⁊ dicere: Multūꝑegrinata eſt anima mea. Cum his qͥ oderunt pacem: eram pacificus. Quid enimaliud dicimus iſtis hereticis: niſi cognoſcite pacem: amate pacē? Iuſtos vos dicitis:Sꝫ ſi iuſti eſſetis: inter paleā grana gemeretis. Nam quia ſunt grana in catholica ⁊ vera grana ſunt: ideo tolerāt paleā donec vētiletur area: qꝛ inter paleam clamant: Heume qd̓ incolatus meus longinquus factusē: inhabitaui cū tabernaculis cedar. Inhabitaui inquit cū palea: ſed quomō d̓ paleamultus ſumꝰ exit: ſic de cedar tenebre. Inhabitaui cum tabernaculis cedar: multumꝑegrinata eſt anima mea. Frumētorū voxeſt: inter paleas gementiū. Hec loquimurillis qui oderūt pacem et dicimus: Cū hisqui oderūt pacē eram pacificus. Qui ſuntqui oderūt pacem? Qui conſciderūt vnitatem. Si enim pacem non odiſſent: in vnitate māſiſſent. Sed videlicet ꝓpterea ſe ſeꝑauerunt vt iuſti eſſent: vt non haberent mix.tos iniuſtos. Aut noſtra eſt iſta vox: aut illorū: Elige cuius ſit. Catholica dicit: Nōeſt dimittenda vnitas: non eſt precidendaeccleſia dei: Iudicabit deꝰ de malis et bonis poſtea. Si nunc mali a bonis ſeperarinon poſſunt: ferendi ſunt ad tempus. Mali in area nobiſcum eſſe poſſunt: in horreonon poſſunt. Et forte hodie qui mali apparent: cras boni erūt: Et qui de bonitate hodie ſuperbiūt: cras mali inueniunt̉. Quiſquis ergo humiliter malos ad tempꝰ fert:ipſe perueniet ad requiem ſempiternam.Hec vox catholica eſt. Illorum autē voxqualis ē nō intelligentiū: neqꝫ q̄ loquūtur:neqꝫ de quibꝰ affirmāt? Ne tangas immūdū: ⁊ qͥ tetigerit īmūdū inqͥnabit̉. Sepemꝰnos: ne cōmiſceamur malis. Et nos illis.

Alia lr̄atincola fuit.