PſalmusCXVIII
Pſalmusvero ad euāgeliū ꝑtinētē. Cur autē nunqͣꝫetiā iſtis gnatiōibꝰ v̓itas deſit: velut aꝑiēscām: Fūdaſti inqͥt terrā ⁊ ꝑmanet: eos quiin terra ſūt terrā nūcupās. Fundamētumaūt aliud nēo pōt pone̓ p̄ter id qd̓ poſitū ēqd̓ eſt chriſtꝰ Ieſus. Neqꝫ em̄ ⁊ illiꝰ gnaͣtionis ad legē ꝓphetaſqꝫ ꝑtinētis fundamētū nō erat chriſtus: teſtimoniū habēs a lege ⁊ ꝓphetis. Aut v̓o Moyſes ⁊ ꝓph̓e filij deputādi ſūt in ſeruitutē generātis anciſle fuiſſe: nō libere q̄ eſt mater nr̄a: cui mater ſyon dicet homo: ⁊ hō factus eſt in ea:⁊ ipſe fundauit eā altiſſimus? Ip̄e eſt em̄ ⁊apud pr̄em altiſſimꝰ: ⁊ ꝓpt̓ nos in iſta mr̄efactꝰ humillimus: qm̄ qͥ deꝰ erat ſuꝑ eā homo factus eſt in ea. Hoc itaqꝫ fundamētodn̄e fundaſti terrā ⁊ ꝑmanet: qꝛ in tali fundamēto ꝯſtabilita: nō inclinabit̉ in ſcl̓m ſeculi: in eis vtiqꝫ ꝑmanēs quibꝰ es vitā daturus eternā. Quos aūt ancilla peꝑit advetus teſtamētū ꝑtinētes: in cuiꝰ tn̄ figurꝭlatebat nouū: nihil aliud ſapiēdo: qͣꝫ ꝓmiſſa terrena nō ꝑmanēt. Seruꝰ .n. nō manetin domo in eternū: filiꝰ aūt manet ī eternū.Ordinatiōe tua ꝑſeuerāt dies:Iſta qͥppe omnia dies: ⁊ iſte eſt dies queꝫfecit dn̄s: lexultemus ⁊ iocundemur in eo:⁊ ſicut in die honeſte ambulemus. Qm̄oīa ſeruiunt tibi. Omnia ſcꝫ de qͥbusloquebat̉: oīa q̄ ꝑtinent ad hunc diē: ſeruiunt tibi. Impij qͥppe de quibꝰ dicit̉: Noctiſimilaui mr̄em veſtrā: nō ſeruiūt tibi. Deinde reſpexit vn̄ liberet̉ hec terra: vt fundata ꝑmaneat: atqꝫ ſubiecit. Niſi ꝙ lextua meditatio mea eſt: tūcᶠ forſitanperijſſem in huilitate mea. Iſta lexfidei ē: nō inanis fidei: ſꝫ q̄ ꝑ dilectionē operat̉. Per hāc impetrat̉ gr̄a q̄ fortes facit intribulatōe tꝑali: ne pereāt in hūilitate mortali. In eternū non obliuiſcar iuſtificationes tuas: qꝛ in ipſis viuificaſti me. Ecce vn̄ factum eſt vt nō periret in hūilitate ſua. Nā deo nr̄o nō viuificāte qͥd eſt homo qͥ ſe occidere potuit: viuificare autē nō poteſt? Subiecit deinde ac.dicit. Tuus ſuꝫ ego ſaluū me facꝫi.ſqꝛ iuſtificationes tuas exquiſiui.Nio trāſeūter intelligendū ē: qd̓ dictuꝫ eſt:Luꝰ ſū ego. Quid em̄ nō eſt eiꝰ? An forteqꝛ in celis eſſe dicit̉ deꝰ: ideo putanduꝫ eſtaliqͥd nō eſſe eiꝰ in terra: cū clamet aliꝰ pſalmus: Dn̄i eſt terra ⁊ plenitudo eiꝰ: orb̓ terrarū: ⁊ oēs qͥ habitāt in ea. Quid ē gͦ ꝙ iſtelta ſe quodāmō familiariꝰ deo cōmēdandū
putauit vt dice̓t: Tuꝰ ſū ego ſaluū me facꝫniſi ītelligi volens ꝙ malo ſuo ſuꝰ eſſe voluerit: qd̓ eſt inobediētie primū ⁊ maximūmalū? Et tanqͣꝫ dicēs meus eſſe volui ⁊ ꝑditū me feci: Tuꝰ ſum īquit ſaluuꝫ me facꝫqꝛ iuſtificationes tuas exqͥſiui: nō volūtates meas quibꝰ fui meus: ſed iuſtificationes tuas: vt eſſem iā tuꝰ. Me: inqͥt: expectauerūt pctōres vt pderet me:teſtimoniaʸ aut tua intellexi. Quid teſt expectauerūt vt ꝑderēt? An v̓o velut inſidijs obſiderēt viā: expectātes vt qn̄ trāſiret occiderent? Nūqͥd gͦ morte corꝑis perire metuebat? Abſit. Et qͥd me expectauerūt: niſi vt eis ad malū ꝯſentiret? Tūc em̄ꝑderent. Un̄ em̄ nō periret dixit: teſtimonia tua ītellexi. Sed familiarius hic eccleſie auribus grecū verbum ſonat: martyriatua intellexi: quia ſcꝫ me ſibi nō cōſentientem: etiā ſi occiderent tua martyria confitēs non perirē: Sed illi qui vt ꝑderent expectabant qn̄ cōſentirē: torquebāt cū etiācōfiterer: nec tn̄ qḋ ītellexerat relinq̄bat: intuēs/ ⁊ vidēs vtiqꝫ ſine fine finē: ⁊ ſi ꝑſeueraret vſqꝫ in finē. Deniqꝫ ſecutꝰ adiunxit.Oīs ꝯſūmatiōis vidi fine: latū ⁊mandatu tuūᶠ valde. Intrauerat qͥp tpe in ſanctuariū dei: ⁊ intellexerat in nouiſima. Oīs autē cōſummatio mihi videt arhoc loco intelligēda vſqꝫ ad mortē ꝓ veritate certare: ⁊ ꝓ vero ac ſūmo bono malaoīa tolerare: Cuiꝰ cōſūmatiōis finis eſt excellere in regno chriſti qd̓ nō habet finē: ethabere ibi ſine morte: ſine dolore ⁊ cū magno honore vitā: morte huiꝰ vite ac doloribus ⁊ opprobrijs acquiſitā. Quod aūt addidit: Latū mādatū tuū valde: non intelligo: niſi caritatē. Quid enim ꝓfuiſſet quacūqꝫ morte īminēte: ⁊ inter quātacūqꝫ tormenta illa martyria confiteri: ſi caritas inconfitente nō eſſet? Audiamus Apl̓m: Etſi tradidero inquit corpus meiam vt ardeam: caritatē auteꝫ non habaam: nihil mihiꝓdeſt. Caritas autē dei diiffuſa eſt in cordibus noſtris ꝑ ſpiritūſanctū qui datus lēnobis. In hac diffuſione latitudo eſt: in qſine anguſtijs via quoqꝫ ambulatur anguſta: donāte illo ꝯuidictū eſt: Dilataſti greſſus meos ſubtus me: ⁊ non ſunt infirmataveſtigia mea. Latum eſt ergo mandatūſ caritatꝭ nimis: mādatū illud geminū quo iubetur deus ⁊ proximus diligi. Quid autēlatius: qͣꝫ vt ibi pendeat tota lex ⁊ omnesꝓphete?
Alalr̄a.fforte.
Ilia lr̄.ij.
Alia lr̄a.f nimis.
Alia lr̄a.t nō habet.