M.IICIII.

Pſal16Accipe illū mōtē vel petrā vn̄ poſſis darevocē tuā: accipe illū: ⁊ inde rigari de ſuperioribus: et effluere de inferioribus. Audihͦ in vno loco: Siue inqͥt mente exceſſimꝰdeo: ſiue tēperātes ſumꝰ vobiſ. Quod ait:mente exceſſimꝰ: vos caꝑe n̄ poteſtis. Exceſſimꝰ oīa iſta carnalia: vos adhuc carnaleſ eſtꝭ. Deo ergo mēte exceſſimꝰ. ⁊ qd̓ enīvidemus cū mēte excedimꝰ: effari nō poſſumꝰ. Ibi enī audiuit ineffabilia verba q̄nō licet homini loqui. Quid ergo inqͥuntilli carnales: illi lepores? Nos non irrigabimur? Ad nos nihil perueniet? Et quōemittet fontes in cōuallibꝰ? Et quō in medio mōtiū ꝑtranſibūt aque? Ad hoc ergoꝑtinet: ſiue temperātes ſumus vobis. Un̄hoc? Quē imitemur? Caritas chriſti īquitcōpellit nos. Tu ꝑticeps verbi: ⁊ ſi hodieſpiritualis: heri carnalis ad carnales dedignarꝭ deſcēdere: cū ip̄m v̓bū caro factūſit vt habitaret in nobis? Benedicamꝰ ergo deū: ⁊ laudemꝰ eū qui rigat montes deſuperioribꝰ ſuis. Inde veniet irrigatio adterraꝫ: inde ⁊ humilia ſaturabunt̉. Sequitur enī. De fructu operū tuoꝝ ſatīabitur terra. Quid eſt: d̓ fructu oꝑum tuoꝝ? Nemo gloriet̉ in oꝑibꝰ ſuis: ſed qͥ gloriat̉ in dn̄o gloriet̉: Gratia tua ſatiat̉ cumſatiat̉: nō dicat meritis ſuis datā gratiamfuiſſe. Si gratia dicit̉: gratis dat̉: ſi operibus reddit̉: merces reddit̉. Gratis ergoaccipe: quia impiꝰ iuſtificaris. De fructuoperū tuorū ſatiabit̉ t̓ra.Producesfenum iumētis: ⁊ herbā ſeruitutihoīm. Uerū eſt video: agnoſco creaturam: ꝓducit terra fenū iumentis ⁊ herbaꝫſeruituti hoīm: Sed video ⁊ alia iumentaque ſignificāt̉ cum dicit̉: Boui triturantios nō infrenabis. Dicit enī ipſum iumentū: Nūqͥd de bobus ꝑtinet ad deuꝫ? Propter nos ſcriptura ergo dicit. Quō ergo ꝓducit terra fenū iumētis? Quia dn̄s cōſtituit: vt qui euangeliū annūciāt: de euangelio viuant. Miſit p̄dicatores ⁊ ait illis:Oīa que ab ipſis apponunt̉ vobis: māducate̓. Bignus eſt enim operarius mercede ſua. Cuꝫ enī dixiſſet: que apponunt̉ vobis manducate: ne illi dicerent: improbierimus: ad menſas alienas indigebimus:vis nos eſſe ita frontoſos: non inquit: noneſt illa donatio eorum: ſed veſtra merōes.Sed cuius rei merceſ? Quid dant? Quidaccipiūt? Accipiunt ſpiritualia: dant carnalia: dant aurū: accipiunt fenū. Omnis

enim caro fenuꝫ: ⁊ claritas carnis vt flosfeni. Omnia tꝑalia que tibi ſuꝑfluūt ⁊ redundant: fenū iumentorum ſunt. Quare?Quia carnalia ſunt. Audi quoꝝ iumentorum ſit fenū. Si nos vobis ſpiritualia ſeminauimꝰ: magnū eſt: ſi carnalia vr̄a metamuſ: Hoc Apl̓s dixit: talis annūciator tālaborioſus tam impiger: tam exercitatus:vt ipſum fenum donaret terre: Ego inquitnullius hoꝝ vſus ſum. Oſtēdit ſibi deberi: ⁊ nō accepit: nec cōdēnauit eos qui acceperūt quod debebat̉. Condēnandi eniꝫerāt exigētes indebita: nō accipiētes mercedem ſuam: ille tamē ⁊ ipſam mercedemſuam donauit. Non quia alius tibi donauit: non debes alteri: alioquin non erisirrigata terra que ꝓducit fenuꝫ iumentis.De fructu operū tuoꝝ inquit ſatiabit̉ terra: ꝓducens fenum iumentis. Tu noli eēſterilis: ꝓduc fenum iumētis. Si nolūt iumenta fenū tuū: nō te tamē ſterilem inueniant: accipis ſpūalia redde carnalia. Debita ſunt militi: militi reddeſ: prouincialischriſti es. Quis militat ſuis ſtipēdijs vmqͣꝫ? Quis plantat vineam: ⁊ de fructu eiusnō edit? Quis paſcit gregem: ⁊ de lacte eiꝰnō percipit? Non ideo dico: vt iſta fiāt inme. Fuit quidā miles qui etiam ꝓuincialidonaret annonā: ſed tn̄ reddat ꝓuincialisannonā. Ut aūt hinc dicā: potiuſ qꝛ iumēta ſunt: boui trituranti os non infrenabiſ:Producens inqͥt fenū iumētis: et qͣſi hocexponēs adiecit. Et herbā ſeruituti hoīm:Ne nō intelligeres quod dictū eſt: ꝓducēſfenū iumentis: repetitiōe expoſuit quod p̄miſit. Quod eniꝫ dixit ſupra: fenū: poſteaherbā noīauit: qd̓ aūt dixerat iumentis hͦ:ſeruituti hoīm dixit. Ergo ſeruituti ⁊ nō libertati. Ubi ergo ē: vos ī libertatē vocatieſtis? Sꝫ audi eundē ip̄m. Cuꝫ enim liberſim ex omnibꝰ: oīm ẜuū me feci: vt plureslucrifacerē: Et quibꝰ dixit in libertatē vocati eſtis? Et qͥd adiūxit? Tm̄ ne libertatēin occaſionē carnis detis: ſed per caritatēſeruite inuicē. Quos liberos fecerat: ẜuoſfecit: nō cōditiōe ſeruili: ſed tamen chriſtiredēptione: nō neceſſitate: ſꝫ caritate. Percaritatem inquit ſeruite inuiceꝫ. Sed chriſto ſeruimus inuicem ait: non populis carnalibꝰ: non infirmiſ. Bene chriſto ſeruis:ſi ẜuis qͥbꝰ chriſtus ẜuiuit. Nōne d̓ illo dictū eſt: bn̄ ẜuiētē plurimis? In ꝓpheta legit̉: de nll̓o niſi de chriſto accipi ſolet. Audiamꝰ tn̄ ꝓprie: ⁊ in euangelio vocē eius.