PſalmusCII.

Pſalmusme ab illa: quādo ſatiabit̉ deſideriū meū inbonis? Qn̄ querꝭ? Renouabit̉ ſicut aquileiuuentus tua? Queris ergo quando ſatiet̉ī bonis anima tua? Qn̄ renouata fuerit iuuentus tua? Et addidit ſicut aquile. Profecto h̓ aliquid latet: qd̓ tamē dici de aquila ſolet nō tacemꝰ: qꝛ nō eſt ab re hoc intelligere. Illud tm̄modo inſinuatū ſit cordibus noſtris: nō ſine cauſa dictū eſſe a ſpirituſancto: Renouabit̉ ſicut aquile iuuētustua. Reſurrectionē em̄ quādam ſignificauit nobis. Et quidē renouat̉ iuuentus aqͥle: ſed non ad īmortalitatē. Data eſt em̄ ſimilitudo quātuꝫ de re mortali potuit trahiad rem vtcūqꝫ ſignificandā īmortalem: nōad demōſtrandā. Dicit̉: aquila cum ſenectute corꝑis preſſa fuerit: īmoderatione roſtri creſcentis cibū capere nō poſſe. Parsem̄ roſtri eius ſuꝑior: que ſupra parte inferiorem aduncat̉ cū pre ſenecta īmoderatiꝰcreuerit: lōgitudo eiꝰ incremēti nō eā ſinitos aꝑire: vt ſit aliqd̓ receptaculi interuallūint̓ inferiorē partē ⁊ vnicū ſuꝑiorē. Niſi em̄aliqd̓ interuallū pateat: non habet morſusquaſi forpicē: vnde velut tundeat qd̓ tranſmittat in fauces. Creſcēte itaqꝫ ſuꝑiore ꝑte⁊ nimis aduncata: nō poterit os aꝑire ⁊ aliquid caꝑe. Hoc ei facit vetuſtas. Pregrauat̉ languore ſenectutis: ⁊ inopia comedēdi langueſcit nimis: vtraqꝫ re etate ⁊ egeſtate accedente. Itaqꝫ mō quodā naturali inmēſura reparade quaſi iuuētutis aquila dicitur collidere ⁊ ꝑcutere ad petrā ip̄m quaſi labium ſuū ſuꝑius quo nimis creſcenteedendi aditus claudit̉: atqꝫ ita cōterēdo illud ad petrā excutit: ⁊ caret pͥorꝭ roſtri onere quo cibus impediebat̉: accedit ad cibū⁊ omnia reꝑantur: erit poſt ſenectutē tanqͣꝫiuuenis aquila. Redit vigor oīm mēbrorū: nitor plumaꝝ: gubernacula pēnaꝝ: volat excelſa ſicut antea: ſit in ea quedā refuirectio. Ad hoc em̄ expoſita eſt iſta ſimilitudo: ſicut de luna ponit̉: qꝛ diminuta ⁊ quodāmodo intercepta luna rurſus naſcit̉ etimplet̉: ⁊ ſignificat nobis reſurrectiōeꝫ. Sꝫimpleta illa nō ꝑmanet: rurſus minuitur vtſemꝑ ſignificet. Sic ergo ⁊ hoc qd̓ de aquila dictū eſt: Nō ad īmortalitatē aquila reꝑatur: nos autē ad vitā eternā. Sed tamēꝓpterea inde ducta ē ſimilitudo: vt qd̓ nosimpedit petra nobis auferat. Non ergo p̄ſumas de viribꝰ tuis: firmitas petre tibi excutit veſtutatē. Petra auteꝫ erat chriſtus.In chriſto renouabit̉ ſicut aquile iuuent

CII.nr̄a. Etenim inueterauimus inter inimicoſnoſtros: ſicut nota eſt vox pſalmi. Inueteraui inquit ī omnibꝰ inimicis meis. Undeinueterauimꝰ? Carne mortali: carne iſta fenea: et ideo ꝑcuſſuꝫ ē ſicut fenū: ⁊ aruit cormeū: qꝛ oblitus ſum māducare panē meū.Oblitus ſum inquit māducare panē meū.Creuit vetuſtas: os clauſit: atterat̉ in petra.Sic ergo ⁊ in hoc pſalmo vn̄ agimus cump̄miſiſſet: qͥ ſatiat ī bonis deſideriū tuū: qͣſirn̄derit aīa: nō ſatiabor de mortalibꝰ: nō ſatiabor de tꝑalibꝰ aliqͥd eternū donet: aliqͥdeternū cōcedat: ſapiētiā ſuā mihi det: v̓būſuum mihi det: deum apud deū: ⁊ ſe deumpatrē ⁊ filium ⁊ ſpiritūſanctū. Mendicusante ianuā eius ſto: nō dormit quē inuoco:det mihi tres panes. Euāgeliū recordamini. Ecce quid ſit noſſe dei lr̄as: qui legerūtmoti ſunt. Non recordamini quendam inopem veniſſe ad domū amici ſui et petiſſetres panes? Et ille inqͥt dormiens rn̄debatei et dicebat: iam requieſco: pueri mei intus mecū dormiūt. Ille ꝑſeuerans in petēdo extorſit tedio qd̓ nō potuit merito. Deaūt dare vult: ſed nō dat niſi petenti: ne detnō capiēti. Nō tedio tuo vult excitari. Nōem̄ cuꝫ oras tanqͣꝫ dormienti moleſtus es.At non dormiet neqꝫ dormitabit qui cuſtodit iſrl̓. Semel chriſtus dormiuit: vt illi delatere cōiunx fieret. Dormiuit in cruce: manifeſtū eſt. Mortuus ē em̄ vt diceret: Egodormiui ⁊ ſomnū cepi. Sed nūquid qͥ dormit nō adijciet vt reſurgat? Propterea ibiſequit̉: Et exurrexi: qꝛ dominꝰ ſuſcepit me.Quid v̓o iam apl̓us? Chriſtus inqͥt reſurgens a mortuis: iam nō moritur: ⁊ mors eivltra nō dominabit̉. Ip̄e ergo nō dormit:vide ne fides tua dormiat. Dicat ergo anima iam deſiderans ſatiari quodā excelſo ⁊inenarrabili bono cui iubilat̉ potius: ⁊ de qͦiubilat̉: qͣꝫ aliquid explicat̉. Iam em̄ vult:iam ſentit inde aliquid. Uidet ſe impedirip̄ grauatōne corꝑis: nō ſe poſſe in hac vitaſatiari: ⁊ qͣſi rn̄deat ⁊ dicat: Quid mihi dicis: ſatiabit̉ in bonis deſideriū tuū? Nouibonū eiꝰ qd̓ deſiderē: noui qͥd mihi ſufficiat. Uideo hoc in Philippo: On̄de inqͥt nobis patrē ⁊ ſufficit nobiſ. Solū patrē quaſideſiderabat: on̄dit dn̄s tres patres deſiderādos. Qui ē vnꝰ panis: on̄dit ⁊ dicit: Tāto tꝑe vobiſcū ſum: ⁊ patrē nō noſtis? Philippe qͥ me videt: videt ⁊ patrē. Promiſit ⁊ſpiritū quē mittet inqͥt pat̓ in nomine meo.Itēqꝫ ait: quē ego mittā vobis a pr̄e: donū