PſalmusCI

¶ Diui Aurelij Auguſtini Hipponenſis epiſcopi: de psͣ. α. Tractatus incipit.¶ Sermo primus: de pͥma parte pſalmi.Cce vnus pauper orat: ⁊non orat in ſilentio. Licetergo audire eum: ⁊ viderequis naͣm ſit. Ne forte illeſit: de quo dicit Apl̓us:Qui ꝓpter nos pauꝑ factus eſt cū diues eſſēt: vt illius paupertatevos ditaremini. Si ergo ipſe eſt: quō pauper? Nā quō diues: quis nō videt? Undeem̄ hoīes ſunt diuites? Puto auro: argento: familia: terra: ſed oīa ꝑ ip̄m facta ſunt.Quid ergo illo ditius: ꝑ quē facte ſunt diuitie: ille etiā que nō ſūt vere diuitie? Perillū em̄ ⁊ ille diuitie: ingeniū: mores: vita:ip̄ius corꝑis ſanitas: ſenſus: cōfirmatioqꝫmembroꝝ. Etem̄ cū hec ſalua ſunt: ⁊ pauperes diuites ſunt. Per illū ⁊ ille maioresdiuitie: fides: pietas: iuſticia: caritas: caſtitas: mores boni. Nemo em̄ ⁊ has habetniſi ꝑ eum qui iuſtificat impiū. Ecce qͣꝫ diues. Quis em̄ magis diues: qui habet qd̓vult alio faciēte: an qui facit qd̓ vult ⁊ aliohabēte? Puto qͥa ditior ille: qui fecit quodhabeſ: Quia qd̓ ille hꝫ: tu nō habes. Ecceqͣꝫ diues. In hoc tā diuite vnde agnituriſumꝰ hec verba: ciuerē ſicut panē māducaui: ⁊ potū meū cū fletu miſcebā? Un̄ illeHuccine ille tāte diuitie ꝑuener̄t? Multūillud excelſum: multū hoc abiectum: quidfaciemus? Quēadmodum iſta imā illis ſūmis cōtemperabimus? Nimis ab inuicemlonge ſunt. Nondū agnoſco iſtum pauperē. Aliuſ eſt fortaſſe. Sed adhuc q̄ramus.Unde em̄ nobis nō videt̉ ipſe? Mirū ſi interrogas: ⁊ n̄ expaueſcis diuitias. Inpͥncipio erat verbū: ⁊ verbum erat apud deum⁊ deꝰ erat verbū: Hoc erat ī pͥncipio apuddeum: Omnia per ipſum facta ſunt: ⁊ ſineipſo factum eſt nihil. Qui iſta dixit: cū diceret: dius erat: quantomagis ille de quodicebat: In prīcipio erat verbū: Et nō qͣlecūqꝫ verbū: ſꝫ verbuꝫ deꝰ. Et nō vbicūqꝫ ſꝫapud deū. Et nō vacans: ſed oīa per ip̄mfacta ſunt. Cinereꝫ ſicut panē māducauit:⁊ potū ſuū cum fletu miſcuit. Metuēdumē ne tātis diuitijs noſtra paupertas faciatiniuriā: Quere adhuc tamē ne ipſe ſit pauper iſte: quoniā verbū caro factū eſt: ⁊ ha-

bitauit in nobis. Reſpice ⁊ illā vocē: Egoſeruꝰ tuus: ⁊ filius ancille tue. Attende ancillam iſtā caſtam: ⁊ virginem: ⁊ matrem.Ibi em̄ accepit pauꝑtatē noſtrā: vbi ſeruiformam īdutus eſt: ſemetip̄m exinaniēs:ne diuitias expaueſceres eius: ⁊ ad eū accedere cum tua mendicitate nō auderes.Ibi accepit inqͣꝫ formam ſerui. Ibi noſtraindutus eſt pauꝑtate. Ibi ſe pauperauit.Ibi nos ditauit. Iam ergo ꝓpinquamusde illo hec intelligere. Uerum̄tamē adhuctemere nō ē ꝓnūciandū. Partꝰ virginis ēlapis ſine manibꝰ de monte preciſus: vbinullus hominū operatus eſt: nulla tranſfuſa concupiſcentia: ſed ſola fides accenſa: ⁊verbi caro cōcepta. Deinde ꝓceſſit ex vtero. Locuti ſunt celi. Angeli paſtoribꝰ nunciauerūt. Stella ad adorādū regē magostraxit. Symeon īpletꝰ ſpūſctō infantē deūin matrꝭ manibus agnouit. Acceſſit etas:nō diuinitati ſed carni. Horrēt: mirāturqꝫſapientiā dei pueri duodēnis: imperiti ſenes. Aut etiam ſi periti ſenes: quid illorūperitia ad verbū dei? Quid illorū peritiaad ſapientiam dei? Nonne ⁊ periti: niſi illoſubueniente: vtiqꝫ perituri? Creſcit adhucetate corporꝭ: venit ad fluuiū baptizandꝰ.Baptizator deū agnoſcit: indignū ſe ſoluende calciamenti corrigie confitet̉. Iaminde: Ceci illuminant̉: Surdis aperit̉ auditus: Loquunt̉ muti: Mundant̉ leproſi:Stringunt̉ paralitici: Cōualeſcūt lāguidi:Reſurgūt mortui. Iam quidem in verbiilliꝰ ꝑ quod facta ſunt oīa comparationeꝫdiuitiaꝝ agnoſco paupertatē: ſed qͣꝫ longeadhuc a cinere ⁊ fletū cū potū. Adhuc timeo dicere ipſe eſt: ⁊ tamē volo. Sunt em̄hic que me cogāt velle: ⁊ rurſꝰ quedā queme cogāt timere. Ipſe ē: ⁊ nō eſt. Ipſe iamin forma ſerui eſt: iam mortalē fragilemqꝫcarnē portat: iā moriturꝰ aduenit: ⁊ tamennōdum intelligit̉ in hac egeſtate. Cineremſicut panē manducaui: ⁊ potū meum cumfletū miſcebā. Addat gͦ paupertatē pauꝑtati: ⁊ tranſfiguret in ſe corpus humilitatisnoſtre. Sit caput noſtrū: ſimꝰ mēbra eius:ſint duo in carne vna. Iam em̄ vt primitꝰpauper eſſet: formā ſerui accipiens dimiſitpatrē. Quia aūt de virgine natꝰ eſt: dimittat ⁊ matrem: et adhereat vxori ſue: et ſintduo in carne vna. Ita em̄ erūt duo ⁊ in voce vna: ⁊ ī illa vna voce iā nō mirabimurnr̄aꝫ vocē. Cinerē ſicut panē māducaui. ⁊potū meum cū fletu miſcebam. Dignatus

2