PſalmusXCVIII

XCVIII

Putatis enī qꝛ tūc iraſcebāt̉: ⁊ mō nō iraſcunt̉? Iraſcebant̉ tūc: ſed qꝛ plures erantaꝑte iraſcebant̉: mō qꝛ pauci facti ſunt occulte iraſcūt̉. Interim fracta eſt audaciā:finiet̉ ⁊ iracūdia. Putatꝭ enī frēs qꝛ illi qͦrum heſterno die organa cōcrepabāt noniraſcūt̉ de ieiunijs nr̄is? Nō aūt eis iraſcamur: ſed ꝓ eis ieiunemꝰ. Dixit eniꝫ nobisdn̄s deus noſter qͥ ſedet in nobis: ip̄e nob̓mādauit: vt oremꝰ ꝓ inimicis noſtris: oremus ꝓ ꝑſequentibꝰ nos: ⁊ cū hoc facit eccleſia ꝓpe finiti ſūt ꝑſecutores. Exauditaeſt enī cuꝫ hoc faceret: ⁊ exaudit̉ cum hocfac. Preualebāt malo ſuo: finiti ſūt bonoſuo. Quō enī finiti ſūt vultis noſſe? Māducati ſūt ab eccl̓ia. Queres illos in ſe etnō inuenis: q̄re in ea q̄ illos māducauit ⁊ īviſceribꝰ eiꝰ inueniēt̉. Trāſeūtes enim adeccleſiā chriſtiani facti ſūt: ꝑierūt ꝑſecutores: creuerūt p̄dicatores. Ideo ꝑ dies feſtos ipſoꝝ: qꝛ videmus eos qui reliqui facti ſūt inſanire adhuc in volūtatibus ſuismalis ⁊ ꝑuerſis: rogamꝰ ꝓ illis deū: vt quidelectabiliter audiunt organum: delectabilius audiāt vocē dei. Nō enim qd̓ ſonatſine ratione delectat aurē: ⁊ verbū dei nōdelectat cor? Sed iō ꝓ illis oramꝰ: qn̄ diebus illoꝝ feſtꝭ nos ieiunamꝰ: vt fiāt ſibipſiſpectaculū. Qn̄ enī viderīt ſe diſplicebūtſibi: ſed iō nō ſibi diſplicēt: qꝛ nō ſe attendunt. Ebriꝰ nō ſibi diſplicet: ſed ſobrio diſplicet. Da hoīem qui iā iocūdat̉: in dominō viuit: grauiter ſuſpirat in illā pacē eternā quā illi ꝓmiſit deꝰ: ⁊ vide qꝛ qn̄ reſpexerit hoīem ſaltantē ad organū: plus illuꝫdolet inſanientē qͣꝫ freneticuꝫ febrientem.Ergo ſi nouimꝰ mala illoꝝ: qꝛ de ip̄is mal̓nos liberati ſumus: doleamꝰ illos: ⁊ ſi dolemꝰ illos oremꝰ ꝓ illis: ⁊ vt exaudiamurieiunemus ꝓ illis. Nō enī nos noſtra ieiunia celebramꝰ ꝑ dies feſtos illoꝝ: alia ſuntieiunia noſtra qͥ celebramꝰ ꝑ dies paſchefuturos ꝑ alia atqꝫ alia q̄ ſolēnia nob̓ ſuntin chriſto: per iſtos aūt dies ad hoc ieiunamus: vt qn̄ ip̄i letant̉: nos ꝓ illis gemamꝰ.Leticia enī ſua admonēt dolorē noſtrū: etfaciūt nos recordari qͣꝫ miſeri ſint adhuc.Sed qꝛ videmꝰ ml̓tos inde liberatos: vbi⁊ nos fuimꝰ: nec d̓ illis deſperare debemꝰ.Et ſi adhuc iraſcunt̉ nos oremus: ⁊ ſi adhūc cōmouet̉ ꝑticula terre q̄ remāſit: nosꝑmaneamꝰ in gemitu ꝓ ipſis: vt ⁊ illis deꝰtribuat intellectū: ⁊ nobiſcū audiāt vocesiſtas: de quibꝰ mō gaudemꝰ. Dn̄s in ſyon

magnus ⁊ excelſus ſuꝑ oēs ppl̓os. Cōfiteant̉ nomini tuo magno: Ip̄i omnes populi ſuꝑ quos magnus es in ſyon:iam cōfiteant̉ noī tuo magno. Paruū fuitnomen tuū quādo iraſcebatur. factū ē magnū iam cōfiteantur. Quō dicimus ꝑuuꝫfuiſſe nomē chriſti anteqͣꝫ p̄clare diffamaretur chriſtus? Quia nomen ipſius famaipſius dicit̉. Paruum nomē erat: iam mōnomen magnū factuꝫ eſt. Que gens eſt q̄non audiuit nomen chriſti? Iam ergo magno nomini tuo confiteantur populi: quiante paruo nomini tuo iraſcebant̉. Cōfiteant̉ nomini tuo magno. Quare confiteantur? Quoniam terribile ⁊ ſanctumeſt: Ipſuꝫ nomē tuū terribile ⁊ ſanctū eſt.Sic p̄dicat̉ crucifixus: ſic p̄dicat̉ humiliatus: ſic p̄dicatur iudicatus: vt veniat ⁊ excelſus: veniat viuus in virtute: veniat iudicaturꝰ. Mō parcit populis blaſphemātibus: quia patientia dei ad penitentiaꝫ teadducit. Non enim qui modo parcit ſemper habet parcere: aut qui modo p̄dicat̉vt timeat̉: nō eſt venturus vt iudicet? Uēturus eſt fratres mei: venturus eſt: timeamus illū: ⁊ ſic viuamus vt ad dexterā illiꝰinueniamur. Uenturꝰ eſt enī ⁊ iudicaturvt alios ponat ad ſiniſtrā: alios ad dexteram. Et non illud facit ipſe quōcunqꝫ vterret forte in hoībus: ⁊ qui ad dexterā ponendus eſt: ad ſiniſtrā ponat̉: aut qui ad ſiniſtram debet ſtare: errante deo ad dexterā ponat̉. Nō enī poteſt errare vt ibi ponat malū: vbi ponere debet bonū: nec ibiponat bonū vbi debet ponere maluꝫ. Sierrare non poteſt: nos erramus ſi nō timemus. Si aūt timuerimus mō: tūc quod timeamꝰ nō habebimus: Quouiā terribile⁊ ſanctum eſt. Et honor regis iudicium diligit. Sic ergo timeant eū populivt corrigant ſe: non quaſi multū p̄ſumentes de miſericordia ipſiꝰ: dimittāt ſe: ⁊ male viuāt. Diligit enī miſericordiā: ſed diligit ⁊ iudiciū. Que eſt miẜicordia? Ut mōpredicet tibi veritatē: vt mō clamet ad tevt cōuertaris. Parua miſericordia eſt: qͥavixiſti in malis factis: ⁊ adhuc nō te tulitcū peccares: Ut credēti igͦſceret pctā ſua:ꝑua miẜicordia ē? Putas qꝛ ſic ſemꝑ eritmiẜicordia vt neminē puniat? Noli ſic putare: t̓ribile ⁊ ſctm̄ nomē eiꝰ: ⁊ honor r̄gꝭ iudiciū diligit. Iniuſtū ē enī iudiciū ⁊ oīnonō ē iudiciū: niſi merita reddant̉ ſua vnicuiqꝫ quēadmodū qͥſqꝫ geſſit ī corꝑe: ſiue