PſalmusXCIII

XCIII

nō nocere. Ad alios ꝓcedit iniqͥtas cuiuſlibet vt corꝑi noceat: vt rē familiarē ledat:vt villā inuadat: vt mācipiuꝫ abducat: vtauruꝫ auferat: aut argentū: vel ſi qͥd aliudpoſſidet: ad hͦ ꝓfert̉ illa iniqͥtas ad alterū:Ergo iniqͥtas tua alieno corꝑi nocet: tuoaīo nō nocet? Cōtra iſtā ſimplicē veracēqꝫdoctrinā qͣ inſinuat̉ hoībꝰ bonis: vt ipſā iuſticiā diligāt: ⁊ ex ea place̓ deo velint: ab illa intelligāt luce quadā ītelligibili ꝑfundiaīam ſua: vt faciāt iuſta oꝑa: ⁊ illā lucē ſapiētie oībus q̄ in ſcl̓o diligunt̉ p̄ponāt. Cōtra iſtā doctrinā talia murmura ſūt hoīm:⁊ ſi n̄ ꝓcedūt ī voce rodūt̉ in corde. Quidgͦ dicūt? Uere placiturꝰ ſum deo ꝑ iuſticiā:Aut iſti illi placēt: ſub cuius imperio malitanta mala committunt ⁊ nihil illis euenitmali? Aut ſi forte euenit aliqͥd mali: qͥd ſibidicūt illi cū eis ceperis dicere: Ecce quātafecit mala: quō illi redditū eſt: qͣlē exitū habet? Incipiunt illi cogitare iuſtos quibusmala euenerūt: ⁊ opponūt nobis ⁊ dicūt.Si illi ꝓpterea mali accidit aliqͥd qꝛ iniquꝰfuit: illi qͣre accidit qui taꝫ iuſte vixit? Quielemoſynas tātas fecit: qui tā multa bonaoꝑatus ē in eccleſia: qͣre talē ſortē inuenitQuare talē exitū habuit qualē ille homoqui multa iniqͣ cōmiſit? Ad hoc autem iſtadicūt: vt oſtendāt ſe ꝓpterea nō facere mala: qꝛ nō poſſunt: aut qꝛ nō audent. Nā qͥdvelit cor: lingua teſtat̉. Et qͥdem etiā ſi lingua obmuteſceret: ⁊ ipſa timore compreſſa eſſet: deus videret intus quid cogitarethomo: ſi etiā alium hominē lateret. Tacitas ergo cogitationes hoīm tales aut etiāerūpētes in verba vel facta curat iſte pſalmus ſi curari velint. Intendāt gͦ ⁊ curent̉:Atqꝫ vtinā in hac multitudine tota q̄ nūceſt inter iſtos parietes: ⁊ audit ꝑ nos vbuꝫdn̄i nulla ſint talia vulnera q̄ curent̉: vtinānulla ſint: nō tn̄ rem ſuꝑfluā facimus dice̓:ſi nulla ibi ſunt vulnera. Inſtruātur cordaad ſanādos alioſ cū audire talia ceperint.Credo em̄ qꝛ vnuſqͥſqꝫ chriſtianꝰ cū audierit aliquē dicentē talia: ſi bonꝰ fidelis eſt: ⁊bn̄ credit deo: ⁊ ſpes eiꝰ eſt in futuro ſecl̓o:nō in hac terra: nō in hac vita eſt: ⁊ nō fruſtra audit vt ſurſū cor habeat: irridet ⁊ dolet talia murmurātes: ⁊ dicet ſibi: deꝰ nouitquid agat: nos nō poſſumus noſſe ꝯſiliuꝫipſiꝰ: qͣre parcet malis ad tp̄s: vel quare laborāt boni ad tp̄us: ſufficit tn̄ mihi hoc ſcire: qꝛ ⁊ ad tempus laborat bonus: ⁊ ad tēpus floret malus. Qui ergo talis eſt ſecu-

rus eſt: ⁊ patienter fert oēs felicitates malorū: ⁊ labores bonorū patienter fert: tolerat̉ donec finiat̉ hoc ſeculū: donec trāſeatiniqͥtas. Iā talis beatus eſt: ⁊ erudiuit euꝫdeꝰ de lege ſua: ⁊ mitigauit eū a diebꝰ maligniſ: donec fodiat̉ peccatori fouea. Quivero nondū eſt talis: audiat per nos quoddn̄o placet: Plura aūt ipſe dicat in cordequi meliꝰ videt vulnus qd̓ curet. ¶ Pſalmus hunc habet titulū: id eſt hanc inſcriptionē. Pſalmus ipſi Dauid quartaſabbati. ¶ Docturꝰ eſt pſalmus iſte patientiā in laboribus iuſtorū: cōtra iniquorum felicitates patientiā docet: patientiaꝫedificat: hoc habet totus a capite vſqꝫ in finem. Quare ergo talem habet t̓itulum inquarta ſabbati? Una ſabbati: dies dominicus eſt: ſecūda ſabbati. ſecūda feria: quēſeculares diem lune vocant. tertia ſabbati: tertia feria quē diem illi martis vocant.Quarta ergo ſabbatorū: quarta feria quimercurij dies dicitur a paganis: ⁊ a multꝭchriſtianis: ſed nollemus vt dicāt: atqꝫ vtinaꝫ corrigātur vt nō dicāt. Sic em̄ habentlinguā ſua qua vtantur. Non em̄ ⁊ in omnibus gentibus iſta dicuntur. Multe gentes alie atqꝫ alie aliter vocant. Melius ergo de ore chriſtiano ritus loquendi eccleſiaſticus procedat. Tamen ſi quē forte cōſuetudo traxerit: vt illd̓ exeat ex ore quodimprobat corde: intelligat illos omnes dequorū nominibꝰ appellata ſunt ſidera homines fuiſſe: nec ex eo eſſe cepiſſe iſta ſidera in celo: ex quo illi ceperūt: ⁊ ante ibi fuerūt: ſed ꝑ beneficia quedā mortaliū mortatalia illi homines ꝓ tempore ſuo: quia plurimū potuerūt ⁊ eminuerunt in hoc ſeculocum cari eſſent hominibꝰ: nō ꝓpter vitameternam: ſed propter cōmodum temporale deferebantur eis diuini honores. Ueteres enim ſeculi decepti: ⁊ decipere volentes: in eoꝝ adulationē qui ſibi aliquid ẜmamorem preſtitiſſent ſidera oſtendebāt incelo dicentes: ꝙ illius eſſet illud ſidus ⁊ illud illius. Hoīes autē qui ante nō aſpexerāt vt viderēt: qꝛ ibi erāt ⁊ illa ſidera an̄qͣꝫnaſcerētur: decepti crediderunt: ⁊ ꝯceptaeſt opinio vanitatis. Hāc opinionē erroris diabolus cōfirmauit: chriſtus euertit.Nos ergo ẜm quod loquimur quarta ſabbatorū: quartus dies intelligitur a die dominica. Attendat itaqꝫ caritas veſtra qͥdſibi velit iſte titulꝰ. Hinc grāde myſteriū:⁊ reuera occultū. Nam pleraqꝫ ipſiꝰ pſal-

AA 4