PſalmusXCIII.

XCIII.

patimur. Nōne forte deficimꝰ? Abſit. Mirabilis in excelſis dn̄s. Ideo ⁊ ibi cū diceret: Ut in me paceꝫ habeatis: in mūdo aūtpreſſurā: quaſi dicerēt: Putas nō premetnos mūdus ⁊ extinguet nos: ſtatim ſubiecit: Sed gaudete: qꝛ ego vici ſeculū. Si gͦait: ego vici ſeculuꝫ: adherete illi qui vicitſeculū: qui vincet mare. Gaudete ad eumqꝛ mirabilis ē in excelſis dn̄s: ⁊ teſtimoniatua credita facta ſunt nimiſ. Et quid factūeſt de his oībus? ¶ Domū tuaꝫ decetſanctificatio dn̄e: Domū tuā: totā domū tuā: nō hic: aut hic: aut ibi: ſed domuꝫtuā: tm̄ ꝑ totū orbem terrarū. Quare ꝑ totū orbem terrarū? Quia correxit orbē terre qui non cōmouebitur. Domꝰ dn̄i fortiserat: ꝑ totū orbē terraꝝ erit. Multi cadēt:ſed domꝰ illa ſtat. Multi turbabunt̉: ſꝫ domus illa nō mouebit̉. Domū tuā decet ſanctificatio dn̄e. Nūquid paruo tēpore? Abſit. In longitudine dierū.¶ Explicit. Tract̉. de psͣ. XCII.Incipit Tract̉. de psͣ. XCIII.Icut intētiſſime audiuimꝰ cū pſalmus iſte legeret̉: ita intente audiamus: cū reuelat dn̄s q̄ hic dignat̉eſt opacare myſteria. Ad hoc em̄ claudūt̉q̄dam ſacramēta ſcripturarū: nō vt denegent̉: ſed vt pulſantibꝰ aperiant̉. Si gͦ affectu pio ⁊ ſincera cordis caritate pulſetis: ille aperiet qͥ videt vn̄ pulſetis. Notū eſt nobis omnibꝰ atqꝫ vtinā de numero eorū nōſimꝰ: multos murmurare aduerſus dei patientiā ⁊ dolere iniqͦs hoīes ⁊ impios: velviuere in hac terra: vel etiā plurimū poſſe:⁊ qd̓ eſt ampliꝰ plerūqꝫ plurimū poſſe malos aduerſus bonos: ⁊ ſepe malos premere bonos: malos exultare: bonos laborare: malos ſuꝑbire: bonos hūiliari. Attendentes talia: in genere em̄ hūano abūdāt:ꝑuertunt̉ īpatiētes ⁊ infirmi animi: qͣſi fruſtra ſint boni: qꝛ deꝰ auertit: vel auertere videt̉ oculos ſuos a bonis operibꝰ piorū ⁊ fideliū: ⁊ augere malos in his que diligunt.Putantes gͦ infirmi fruſtra ſe bn̄ viue̓: autinuitant̉ ad imitandā maliciā eoꝝ qͦs quaſi florere ꝯſpiciūt: aut ſi ꝑ infirmitatē: vel ꝑſone ſue vel animi: timēt male facere: ne aliqͥd illiſ ẜm leges ſeculi mali accidat: nō qꝛiuſticiā diligūt: ſed vt dicā apertiꝰ timētesdānari inter hoīes vel ab hoībꝰ: abſtinētſe qͥdem a factis malis: ſed nō ſe abſtinenta cogitationibꝰ malis. Et int̓ cogitatiōes

eorū iniqͣs precipue caput iniquitatis illatenet impietas: qꝛ videt̉ eis deus negligere ⁊ nō curare res hūanas: ⁊ aut equaliterhabere bonos ⁊ malos: aut etiā qd̓ eſt pernicioſiꝰ cogitare inſectari bonos: mal̓ fauere. Qui talia cogitat: ⁊ ſi nihil mali alicuifaciat: facit plurimū ſibi: ⁊ in ſemetip̄m impius eſt: ⁊ iniqͥtate ſua nō ledit deū: ſed interficit ſe: neqꝫ nocēt hoībus: qꝛ timidi ſūtqui talia cogitāt: ſed tn̄ homicidia eoꝝ: adulteria eorū: fraudes ⁊ rapinas eorū videtdeus: ⁊ punit in cogitationibꝰ eoꝝ. Quidem̄ velint: ille attendit cuiꝰ oculus nō repellitur carne: vt nō videat volūtatē. Talesſi occaſiones inueniāt nō mali fiūt: ſed manifeſtant̉ nō vt ſentias quid natū ſit manifeſtum: ſed vt intelligas qd̓ latebat incluſum. Paucis his annis ⁊ ꝓpe heſterno dieviderūt hec homines: ⁊ ꝓbauerūt etiā quitarde intelligūt. Erat em̄ hic vna domuspotentiſſima ad tempus: de qua flagelluꝫfecerat deus generi humano: ⁊ caſtigatuꝫeſt inde genꝰ humanū: ſi cognoſcat flagellū patris ⁊ timeat ſententiā iudicis. Cū ergo eſſet hic eadē domus magna: multi ſubilla gemebāt: murmurabāt: rep̄hendebāt:deteſtabant̉: blaſphemabant: quō ſe artāthomines ⁊ dantur diuino illo iudicio multi in cōcupiſcētias cordis ſui: ſubito euertebant ipſaꝫ domū illi qui murmurabāt deipſa domo: ⁊ ab eis talia hoīes patiebant̉:qͣlia ſe pati ip̄i a talibꝰ pauloāte q̄rebātur.Bonus gͦ ille eſt qui ⁊ qn̄ poteſt mala facere nō facit: de quo ſcriptū eſt: Qui potuittrāſgredi ⁊ nō eſt trāſgreſſus: ⁊ face̓ mala ⁊nō fecit: Quis ē hic ⁊ laudabimꝰ eū? Fecitem̄ mirabilia in vita ſua. Loq̄batur ſcpͥtura de potentibꝰ īnocentibꝰ. Et lupꝰ em̄ tm̄vult nocere quātū leo: diſſil̓iter nocēt: ſednō diſſimilit̓ cupiūt. Leo em̄ non ſolū ꝯtēnit canē latrantē: ſed etiā fugat: ⁊ venit adouile: ⁊ obmuteſcētibꝰ canibꝰ rapit qḋ pōt:lupus nō audet inter latratꝰ canū. Nūqͥdꝓpterea qͥ n̄ potuit auferre a canibꝰ territᵍīnocētior remeauit? Docet gͦ deꝰ innocētiavt qͥſqꝫ innocētior ſit: nō timore pene: ſedamore iuſticie. Tūc em̄ liber ē innocēs: etverꝰ ē innocēs. Qui aūt timore īnocēs fit:nō eſt innocēs: qͣꝫuis nō noceat cū vult nocere. Nō em̄ nocet alteri ꝑfectū malū: ſꝫ ſibi plurimū ꝑ cupiditatē malā. Nā quō ſibi noceat: audi ſcpͥturā. Qui aūt amat iniqͥtatē odit aīaꝫ ſuā. Et reuera multū errāthoīes qͥ putāt īiuſticiā ſuā alijs noce̓ ⁊ ſibi

Alia lr̄a.ſanctitudo