PſalmusCI

CI

Nō tibi dicit̉ in hac ſentētia: vade ſecuruſmētire: qꝛ hō es: īmo vide te hoīem: qꝛ mēdax es: ⁊ vt ſis verax: bibe v̓itatē vt d̓ deoructes: vt ſis verax. Quia de tuo illā nonpotes habere: reſtat vt inde illā bibas: vn̄fluit. Quō ſi a luce receſſeris ī tenebris eſ:quō lapis nō de ſe feruet: ſed vel a ſole: vl̓ab igne: ſi euꝫ calori ſubtraxeris frigeſcit:ibi apparet qꝛ qd̓ feruebat nō erat ipſius:ſed feruebat vel a ſole vel ab igne: ſic ⁊ tuſi a deo receſſeris frigeſces: ſi ad deū acceſſeris ferueſces: ſic̄ dic̄ Apl̓s: ſpiritu feruentes. Itē de luce qͥd dic̄? Si ad eū acceſſerꝭin lumīe erꝭ. Iō pſalmꝰ dicit: Accedite adeū ⁊ illuminamini: ⁊ vultꝰ veſtri nō erubeſcent. Quia gͦ boni nihil poteris oꝑari niſiilluminatꝰ: ⁊ a lumīe dei ⁊ feruefactꝰ a ſpiritu dei: qn̄ videris te bn̄ oꝑantem: ꝯfiteredeo: ⁊ dic qd̓ ait Apl̓s: dic tibi ne extollaris. Quid enī habes qd̓ non accepiſti? Siaūt accepiſti qͥd gl̓aris: quaſi nō acceꝑis?Hic gͦ ꝯfitere dn̄o: ⁊ docet noſ bonā ꝯfeſſionē: ⁊ dic̄. Iocūdaſti me dn̄e ī factura tua⁊ ī oꝑibꝰ manuū tuaꝝ exultabo. Quid agimus de illis qͥ male viuūt ⁊ florēt? Hi eniꝫꝑturbatū animū habēt: ⁊ qͥ ꝑdit ſabbatuꝫvidet ſe quotidie in bonis oꝑbꝰ verſantē⁊ laborātē in anguſtia rerū: forte in inopiarei familiarꝭ: forte in fame ⁊ ſiti ⁊ nuditate:forte ſe ī carcere bona faciētē: ⁊ illū a quoin carcerē miſſus eſt mala facientē ⁊ exultantē: ⁊ ſb̓intrat ī cor peſſima cogitatio aduerſus deū: ⁊ dicit: deus quare tibi ſeruio:quare obedio vbis tuis? Non rapui aliena: nō furtū feci: nō hoīem occidi: nō cuiuſqͣꝫ rē cōcupiui: nō falſū teſtimoniū aduerſus aliquē dixi: nō patri vel matri iniuriā feci: nō ad idola inclinatꝰ ſum: nō accepi nomē dn̄i dei inuanū: ſeruaui me a peccato. Enūerat decē chordas: id ē decē p̄cepta legis: ⁊ interrogat ſe ſcd̓m ſingula: ⁊videt ſe nō peccaſſe nec in vno: ⁊ ꝯtriſtat̉qꝛ talia mala patit̉: ⁊ illi qui nō dico aliqͣschordas tāgūt: ſꝫ nec tāgūt ip̄m pſalteriū⁊ nihil bōi oꝑāt̉: ꝯſulūt idola. Et forte tūcvident̉ chriſtiani: qn̄ nihil mali patiūt̉ domus eoꝝ: qn̄ aliqua ibi tribulatio eſt: currūt ad phitonē: aut ſortilegū: aut mathematicū: dr̄ illi nomē chriſti: ſubſannat: torquet os ſuū: dr̄ illi: fidelis cur ꝯſul̓ mathematicū? Et ille: recede a me: ip̄e mihi ꝓdidit res meas: nā ꝑdidiſſem ⁊ in plāctu remāſiſſem. Hō bone: nōne ſignas te ſignoſancte crucis chriſti: ⁊ lex omnia iſta pro-

hibet? Gaudes qꝛ res tuas inueniſti: nones triſtis: qꝛ tu periſti. Quāto meliꝰ tunicatua ꝑiret qͣꝫ aīa tua? Subſannat ī hiſ oībꝰ:ꝯtumelioſus eſt parētibꝰ: odit inimicū: inſectat̉ vſqꝫ ad mortē: furat̉ vbi occaſionēinuenerit: a falſo teſtimonio nō ceſſat: inſidiat̉ matrimonio alieno: ꝯcupiſcit rē ꝓximi ſui. Facit hec oīa: ⁊ floret in diuitijs: inhonoribꝰ: in excellētia mundi huiꝰ. Uideteū ille miſer bn̄ oꝑans ⁊ mala patiēs: ꝑturbat̉ ⁊ dicit. Deus puto mali tibi placent:⁊ bonoſ odiſti: amas eos qͥ faciūt iniquitatē. Si cōmotus fuerit: ⁊ illi cogitationi cōſenſerit: ꝑdet ſabbatū de corde: Iam incipit ad pſalteriū hoc nō attēdere: deuiauitinde: ſine cauſa cātat: bonū eſt cōfiteri domino ⁊ pſallere noī tuo altiſſime. Iā ꝑdito ſabbato ab interiore hoīe: ⁊ excluſa qͥete cordiſ: ⁊ bona cogitatiōe repulſa: īcipitiā imitari illū quē videt ī mal̓ florētē: ⁊ cōuertit ſe ip̄e ad faciēda mala. Deꝰ āt patiēſē: qꝛ et̓nꝰ ē: nouit diē iudicij ſui vbi oīa examinat. Hoc nos docēs qͥd ait? Quaꝫmagnificata ſūt opera tua dn̄e: nimis ꝓfunde facte ſūt cogitatiōestue. Reuera frēs mei nullū mare tam ꝓfūdū eſt qͣꝫ ē iſta cogitatio dei vbi mali floreant: ⁊ boni laboret. Nihil tā ꝓfundū: nihil tam altū vbi naufragat oīs infidelis iniſto alto ī iſto ꝓfundo. Uis trāſire ꝓfūdūhoc? Aligno chriſti noli reſilire: nō mergeris tene te ad chriſtū. Quid eſt qd̓ dico tene te ad chriſtū? Iō voluit ip̄e in terra laborare. Audiſtis cū propheta legeret̉: nōauertiſſe eū ſcapulas a flagellis: nō auertiſſe eū faciē ab ſputꝭ hoīm: n̄ auertiſſe maxillas a palmis eoruꝫ. Quare oīa iſta pativoluit: niſi vt cōſolet̉ patiētes? Nā pot̓at⁊ ip̄e ī fine reſuſcitare carnē ſuā: ſꝫ tū qͥ nōvideras: nō eēt qd̓ ſꝑares: non diſtulit reſurrectōeꝫ ſuā: ne tu adhuc dubitares. Eogͦ fine pate̓: ⁊ tolera t̓bulatiōes ī mūdo qͣsattēdiſti ī chriſto: ⁊ nō te moueāt qͥ faciūtmala: ⁊ ī iſto ſecl̓o florēt: Nimis ꝓfūde facte ſūt cogitationes dei. Ubi eſt cogitatiodei? Ad pn̄s habenas laxat: ſꝫ poſtea aſtriget. Noli gaude̓ ad piſcē qͥ in eſca ſua exultat: nōdū traxit hamū piſcator. Nā iamille hamū habet in faucibꝰ: ⁊ qd̓ tibi videt̉longū breue ē: oīa iſta cito trāſeūt. Quideſt longa vita hoīs ad eternitatē dei? Uiseſſe lōganimis? Uide eternitatē dei. Namattēdis ad dies tuos paucos: ⁊ diebꝰ tuispaucis: vis impleri omnia. Que omnia-