PſalmusXCI

XCI

ꝑͦ ꝓximū deū accuſet: ⁊ cū deꝰ puniat peccata: deū faciat auctorē pctōꝝ ſuoruꝫ. Nōpoteſt enī fieri vt puniat qd̓ fec̄: punit qd̓facis vt liberet qd̓ fec̄. Aliqn̄ autē dimiſſisoībus oīno directe eūt in deū: ⁊ qn̄ peccātdicūt: deus hoc voluit: ⁊ ſi nollet deus nōpeccarē. Ad hoc monet vt nō ſolū nō audiat̉ vt non pecces ſed accuſet̉ qꝛ peccas.Quid ergo nos docet pſalmus iſte¶ Expoſitio pſalmi.Onū eſt cōfiteri dn̄o: Quidbeſt cōfiteri dn̄o? In vtraqꝫ re et inpeccato tuo: qꝛ tu feciſti et ī bonofa.facto ꝯfiteri dn̄o: qꝛ ipſe fecit. Tūc pſalles noī dn̄i altiſſimi: Querens gl̓iamdei nō tuā: nomē ip̄iꝰ nō tuū. Si enī tu q̄rꝭnomē dei: q̄rit ⁊ ip̄e nomē tuū: ſi aūt tu neglexeris nomē dei: delet ⁊ ip̄e nomen tuū.Quō aūt dixi q̄ret ⁊ ip̄e nomē tuū? Quomodo dixit diſcipulis veniētibꝰ poſtea qͣꝫmiſit eoſ euāgelizare. Cū feciſſent ml̓ta miracula: ⁊ in noīe chriſti demonia eieciſſentredeūtes dixerūt: Dn̄e ecce nobis demonia ſb̓iecta ſūt. Dixerūt quidē ī noīe tuo:ſed ille vidit ī eis qꝛ ip̄a glorificatiōe gaudebāt ⁊ extollebāt ſe: ⁊ ibāt inde ī ſuꝑbiā:qꝛ licuit ill̓ expelle̓ demonia: vidit illos q̄rere gl̓iaꝫ ſuā: ⁊ ait illis q̄rēs ip̄e: īmo cōſeruās noīa eoꝝ apud ſe: Nolite gaudere inhoc: gaudēte aūt qm̄ noīa vr̄a ſcripta ſūtin celo. Ecce vbi habes nomē: ſi tu nomēdei non negligas. Pſalle ergo noī dei: vtfixū ſit apd̓ deū nomē tuū. Pſallere auteꝫdeo qͥd eſt frēs? Pſalteriū organi genꝰ eſt:chordas habet. Opꝰ noſtꝝ: pſalteriū noſtrū eſt. Quicūqꝫ manibꝰ oꝑat̉ oꝑa bonapſallit d̓o: qͥcūqꝫ ore ꝯfitet̉ cātat deo. Canta ore: pſalle oꝑibꝰ. Ad quā rē? Ad annūciādū mane miſericordiā tuā: ⁊veritate tuā ꝑ nocteꝫ. Quid ſibi vultqꝛ mane anūcianda ē miſericordia dei: etꝑ noctē veritas dei? Mane dicit̉: qn̄ nob̓bn̄ eſt: nox dicit̉ qn̄ triſticia tribulatiōis ē.Quid ergo dixit breuiter? Qn̄ tibi bn̄ eſtgaude deo: qꝛ miſericordia ip̄iꝰ eſt. Iaꝫ tuforte diceres: ſi gͦ gaudeo deo qn̄ mihi bene eſt: qꝛ miſericordia ipſiꝰ eſt: qn̄ in triſticia: in tribulatione ſum qͥd facio? Miſericordia ipſiꝰ eſt qn̄ mihi bn̄ eſt: crudelitasergo ipſius qn̄ male eſt? Si laudo miſericordiā qn̄ bn̄ eſt: rep̄hēdo ergo crudelitatē qn̄ male eſt? Nō. Sed qn̄ bene eſt laudamiſericordiā: qn̄ male eſt lauda veritateꝫ:quia pctā flagellat: nō eſt iniquuſ. In no

cte erat Baniel qn̄ orabat. Erat enī in captiuitate hieruſalē: erat in ptāte hoſtium.Tūc ml̓ta mala ſancti patiebant̉: tūc ipſein lacū leonū miſſus eſt: tunc tres pueri inignē p̄cipitati ſūt. Hec patiebat̉ in captiuitate ppl̓s iſrael: nox erat. Per noctē cōfitebat̉ Daniel veritatē dei: dicebat in oratione: Peccauimꝰ: impie egimꝰ: iniqͥtateꝫfecimꝰ: tibi dn̄e gl̓ia: nobis ꝯfuſio: veritatē dei annūciabat ꝑ noctē. Quid eſt veritatē dei annūciare ꝑ nocteꝫ? Nō accuſaredeū qꝛ aliqͥd pateris mali: ſꝫ tribuere illudpeccatis tuiſ: emēdationi ip̄iꝰ: ad annūciandā mane miſericordiā ip̄iꝰ ⁊ veritateꝫ ꝑnoctē. Cū miſericordiā annūcias mane: ⁊v̓itatē ꝑ nocte̓: ſemꝑ laudas deū: ſemꝑ cōfiteris deo: ⁊ pſallis noī eiꝰ. ¶ In decachordo pſalterio: cū cātico ī cithara. Decachordū pſalteriū n̄ mō audiſtiſ.Decachordū pſalteriū ſigͥficat decē p̄cepta legꝭ. Sꝫ cātare in illo opꝰ ē: n̄ portarepſalteriū. Nā ⁊ iudei hn̄t legē: portāt ⁊ nōpſallūt. Qui ſt̓ qͥ pſallūt? Qui oꝑāt̉. Paꝝeſt qͥ oꝑant̉ cū triſticia: nōdū pſallūt. Quiſūt qͥ pſallūt? Qui cū hilaritate faciūt bn̄.In pſallēdo enī hilaritas eſt. Et quid dic̄apl̓s: Hilarē enī datorē diligit deꝰ. Quicqͥd facꝭ cū hilaritate fac bonū: tūc ⁊ bn̄ facis. Si āt cū triſticia facꝭ̓: ſit d̓ te: nō facꝭ: ⁊portas magꝭ pſalteriū nō cātas. In pſalterio decachordo cū cātico in cithara: hoceſt ī v̓bo ⁊ oꝑe. Cū cātico in v̓bo: ī citharain oꝑe. Si v̓ba ſola dicis: qͣſi cāticū ſolumhabeſ: citharā nō habes. Si oꝑarꝭ ⁊ nō loq̄ris: qͣſi ſolā citharā habes. Propt̓ hͦ ⁊ loqͣre bn̄ ⁊ fac bn̄: ſi vis hr̄e cāticū cū cithara. ¶ Quiaⁱ iocūdaſti me dn̄e in factura tua: ⁊ in oꝑibꝰ manuū tuarūexultabo. Uidetꝭ qͥd dicat: Tu me feciſti bn̄ viuentē: tu me formaſti: Si qͥd fortebōi facio ī factura manuū tuaꝝ exultabo:quō dic̄ Apl̓s: Ip̄iꝰ enī ſumꝰ ſigmētūcreati ī oꝑibus bonis. Niſi enī te formaret adoꝑa bona n̄ noſſeſ niſi oꝑa tua mala. Quienī loqͥt̉ mēdaciū de ſuo loqͥt̉. Hoc euangeliū dicit. Om̄e pctm̄ mēdaciū eſt. Contra legē enī ⁊ ꝯͣ veritatē qͥcqͥd eſt: mēdaciūdr̄. Ergo qͥd ait? Qui loquit̉ mēdaciuꝫ deſuo loqͥt̉: id eſt qui peccat de ſuo peccat.Attendite ergo ſententiā contra. Si enimqui loquitur mendacium de ſuo loquitur:reſtat vt qui loquitur veritatem de deo loquatur. Ideo dicitur alio loco: Deus verax ſolus: omnis autem homo mendax.

Alla lr̄a.⁊ pſallere norini tuo altiſſi

Alia lr̄a.delectaſti.