PſalmusLXXXIIII.
Eſt aliqͥd p̄cioſiꝰ īnocētia? Sꝫ ſi innocētiāretinebo inquit pauꝑ ero. Praue ne diuitie ip̄a innocētia? Si arcam plenā auro habueris diues eris: ſi cor habueris plenuminnocentiā pauꝑ eris? Sꝫ hec bona deſiderās: mō in egeſtate: in tribulatiōe: in cōualle plorationis: in p̄ſſura: in temptationibꝰ ſerua īnocentiā. Erit enī poſtea etiaꝫbonū tuū qd̓ deſideras: requies: et̓nitas:īmortalitas: īpaſſibilitas erit poſtea. Ip̄aſunt bona que ſeruat deꝰ iuſtis ſuis: nā bona que mō deſideras ꝓ magno: ꝓpter quevis eſſe nocēs: ⁊ nō īnocēs: attēde illa quehabeāt qui talibꝰ abūdāt. Uides diuitiaſapud latrones: apud impios: apud ſceleratos: apud turpes: apud flagitioſos ⁊ facinoroſos vides diuitias: dat illis deꝰ iſtaꝓpter cōmunionē generis humani: ꝓpterabundātē affluētiā bonitatis ſue: qui etiāſolem ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: etpluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. Tāta dat ⁊ malis: ⁊ tibi nihil ẜuat? Falſum eſt qd̓ tibi promiſit? Seruat ſecurꝰ eſto. Qui miſertꝰ eſttui cū eſſes impiꝰ: deſerit te cum factus espius? Qui peccatori donauit mortem filijſui: quid ẜuat ſaluato ꝑ mortē filij ſui? Securus ergo eſto: tene debitorē: qꝛ credidiſti in ꝓmiſſorē. ¶ Dn̄s non priuabitbonisᶠ ambulantes in īnocentia.Ergo quid nobis hic reſtat in torculari: inafflictione: ī re dura: in pn̄tia vite ꝑiculoſe? Quid nobis reſtat: vt illuc ꝑueniamª:. Dn̄eᶠ deus virtutū beatꝰ homo qͥſperat in te.¶ Explicit Tractatus de psͣ. LXXXIIIIncipit Tractatus de psͣ. LXXXIIIIEprecati ſumꝰ dn̄m deū noſtruꝫ:d vt oſtēdat nobis miſericordiā ſuam: ⁊ ſalutare uū det nobis. Dictū eſt hoc quidem in ꝓphetia cū primuꝫpſalmi iſti dicerent̉: ⁊ ſcriberent̉: ceterū qd̓attinet ad hoc tempꝰ: iam on̄dit dn̄s gentibus miſericordiā ſuā: ⁊ dedit eis ſalutareſuum. Ille quidem oſtēdit: ſed multi ſanari nolūt: vt videant hoc qd̓ oſtendit. Sedqꝛ ipſe ſanat oculos cordis ad videndumſe: propterea cū dixiſſet: On̄de nobis dn̄emiſericordiā tuā: tanqͣꝫ multis cecis dicturis quō videbimꝰ: cū ceꝑit on̄dere: adiunxit: Et ſalutare tuū da nobiſ. Dādo enī ſalutare ſuū ſanat in nobis vn̄ poſſumꝰ videre quod oſtēdit: nō quō medicus homoipſe curat: vt lucē iſtā oſtēdat eis quos curauerit: ⁊ aliud ē iſta lux quā demōſtratur
eſt: aliud aūt ip̄e medicuſ: qui curat ocl̓osquibꝰ oſtēdat lucē: que lux nō eſt ipſe medicus. Nō ergo ſic dn̄s deus noſter. Ipſeeſt enī medicus qui curat vn̄ nos viderepoſſumꝰ: et ipſe eſt lux quā videre poſſumus. Totū tn̄ pſalmū breuiter quātū poſſumus: quātū donat dn̄s ꝑ anguſtia temporis attēti curamus. Titulus eius eſtIn fine: filijs chore pſalmus. Finēnō intelligimuſ: niſi quē dicit Apl̓s: Finisenim legis chriſtꝰ ad iuſticiaꝫ oī credenti.Ergo cū primo ī titulo pſalmi poſuit: in finem: direxit cor noſtrū in chriſtū. In illuꝫſi attendamus: nō errabimus: qꝛ ip̄e ē veritas quo feſtinamus: ⁊ ipſe eſt via ꝑ quaꝫcurramus. Quid eſt filijs chore? Interp̄tatur chore: ex verbo hebreo in latinū: caluum. Ergo filijs chore filijs calui. Quiseſt iſte caluus? Nō vt irrideamꝰ illū: ſed vtploremꝰ ante illū. Nam ⁊ irriſerūt illū quidam ⁊ a demonibꝰ vaſtati ſunt: quō in regnoꝝ libro caluū Heliſeū irriſerūt pueri:dicebātqꝫ poſt illū: calue calue: ꝓceſſerūtvrſi de ſilua ⁊ comederūt pueros male ridentes ⁊ plangēdos a parētibus ſuis. Significauit hoc factū ꝓphetiā quadā: futurū dn̄m noſtrū Ieſum chriſtū. Ille enim aiudeis irridentibꝰ velut caluꝰ irriſus eſt: qͥin caluarie loco crucifixus eſt. Nos aūt ſiin illū crediderimus filij ipſiꝰ ſumus. Nobis ergo cantat̉ pſalmus iſte: vbi inſcribit̉filijs chore: ſumꝰ enī filij ſponſi. Ille quippe ſponſus dans arras ſponſe ſue: ſanguinē ſuū ⁊ ſpiritūſctm̄: quo locupletauit noſinterim in iſta peregrinatione. Adhuc autē ſeruat nobis occl̓tas diuitias ſuas. Un̄enī tale pignus dedit? Quid eſt qd̓ ſeruatItaqꝫ cantat ei ꝓpheta in futurū ⁊ vtiturverbis quaſi iā p̄teriti temporis: tanqͣꝫ facta dicit: que futura erāt: qꝛ apud deum: ⁊quod futurū eſt iam factū eſt. Ibi ergo ꝓpheta videbat futura nobis: iam vero facta in illiꝰ ꝓuidētia ⁊ p̄deſtinatione certiſſima: quō dic̄: ⁊ ī illo pſalmo vbi oēs chriſtū agnoſcūt. Sic enī recitatꝰ ē pſalmꝰ tāqͣꝫ euāgeliū legat̉. Foderūt manus meas⁊ pedes: dinumerauerūt oīa oſſa mea: ip̄ivero cōſiderauerūt ⁊ inſpexerūt me: diuiſerūt ſibi veſtimēta mea: ⁊ ſuꝑ veſtē meaꝫmiſerūt ſortē. Quis nō legēte lectore pſalmū: agnoſcat euangeliū? Et tn̄ cū diceret̉in pſalmo: nō dictū eſt: foſſuri ſunt manuſmeas ⁊ pedes: ſed foderūt manus meas ⁊pedes: nec dictū eſt dinumeraturi ſūt oſſa
Alia lr̄a nō hꝫ.
Alia lr̄a.j eos qui ambulant.