PſalmusLXXVII
LXXVII
de celo ignē immittere: ad ſctī viri tm̄ pecorum numerum mirabili ⁊ horrēdo impetuꝯſumēdū: qd̓ diabolo tribuere nemo fidelium fortaſſis auderet: niſi ſancte ſcriptureauctoritate legeret̉. Sꝫ ille vir dei dono iuſtus ⁊ fortis ⁊ pie ꝑitus nō ait: Dn̄s dedit:diabolus abſtulit: ſꝫ dn̄s dedit: dominꝰ abſtulit: optīe ſciens diabolū etiaꝫ qd̓ facerede iſtis elemētis poterat: nō tn̄ ẜuo dei: niſi dn̄o volentę ac ꝑmittente fuiſſe facturū:maliciā diaboli: ꝯfidebat: qm̄ qͥs illa in ſeꝓbando vteret̉: ſciebat. In filijs v̓o diffidentie tanqͣꝫ in ſuis mācipijs oꝑat̉: quēadmodū homīes in pecoribus ſuis: ⁊ illic tamen qͣꝫtum dei iuſto iudicio finit̉. Sꝫ alid̓eſt qn̄ ptās eius: etiam ſuis ſicut ei placettractandis maiore ptāte ꝓhibet̉: aliud qn̄ei ptās etiam in eos qͥ ab illo alieni ſunt datur. Sicut hō de pecore ſuo ꝓ humano captu facit qd̓ vult: nec ſane facit ſi ꝓhibeat̉a ptāte maiore. De alieno aūt pecore vt faciat: expectat ſibi ptāteꝫ dari ab illo cuiꝰ ē.Ibi ergo ptās que fuerat ꝓhibet̉: hic autēque nō fuerat tribuit̉. Que cuꝫ ita ſint: ſi ꝑangelos malos deus illas plagas inflixitegyptijs: nūqͥd audebimꝰ dicere: ⁊ aquaꝫir ſanguinem ꝑ eoſdem angelos verſam:⁊ ranas ꝑ eoſdem angelos factas? Quoꝝſimilia etiā magi pharaonis veneficijs ſuis facere potuerūt: vt angeli mali ex vtraqꝫ ꝑte ꝯſiſterēt: hinc illos affligētes: indefallenteſ: ẜm iudiciū ⁊ diſpenſationē iuſtiſſimi ⁊ omīpotentiſſimi dei iuſte vtētis etiāiniquorū malicia nō audeo dicere. Undeenī ſcinifes facere magi pharaonis mīmepotuerūt; An̄ qꝛ hoc ꝑmiſſi: ip̄i angeli mali non ſunt: An quod verius dicendū eſt:occulta cauſa eſt: ⁊ vires noſtre inqͥſitiōisexcedit? Nam ſi ꝓpterea ꝑ malos angelosilla deū feciſſe putauerim: qꝛ pene infligbantur: nō bn̄ficia p̄ſtabant̉: tanqͣꝫ neminideus penas irroget ꝑ angelos bonos: ſꝫ ꝑillos velut militie celeſtis carnifices: conſequēs erit: vt etiā ſodomā ꝑ malos angelos euerſam eſſe credamꝰ: ⁊ malos āgelosAbraaꝫ ⁊ Loth hoſpitio ſuſcepiſſe videantur: quod abſit: vt cōtra ſcripturas aꝑtiſſimas ſentiamꝰ. Claret igit̉ iſta hoībꝰ fieri ꝑ bonos ⁊ malos angelos poſſe. Quidaūt qn̄ fieri oporteat me latet: illum v̓o quifacit nō latet: ⁊ cui voluerit reuelare: Uerūtamē qͣꝫtum nr̄e intentioni ſcriptura diuīamoderat̉: mal̓ penas irrogari: ⁊ ꝑ bonosangelos ſicut ſodomitis: ⁊ ꝑ malos ange-
los ſicut egyptijs legimusi: uſtos. v̓o corporalibꝰ penis ꝑ bonos angelos temptari ⁊ ꝓbari nō mihi occurrit. Qd̓ v̓o ꝑtinetad p̄ſentē pſalmi huiꝰ locū: ſi ea q̄ mirabiliter de creaturis facta ſunt: mal̓ angelis tribuere nō audemꝰ: habemꝰ qd̓ eis tribuereſine dubitatiōe poſſimꝰ: mortes pecorum:mortes pͥmitiuorū: ⁊ illud maxīe vn̄ religata ſunt omīa obdurationē cordis illorum:vt ppl̓m dei nollent dimittere. Hanc eniminiquiſſimā ⁊ maligniſſimā obſtinationeꝫdeus cū facere dicit̉: nō inſtigando ⁊ inſpirando: ſꝫ deſerendo facit: vt illi oꝑent̉ in filijs diffidētie: qd̓ deus debite iuſteqꝫ ꝑmittit. Nam ⁊ illud qd̓ Eſaias ꝓpheta dicit:Dn̄e ecce tu iratus es: ⁊ nos peccauimuſ:ꝓpterea errauimꝰ: ⁊ facti ſumꝰ ſic̄ īmundioēs: ea ratiōe intelligit̉. Preceſſit enī aliquid vnde deus iuſtiſſime iratꝰ ab eis ſuūlumen auferret: vt in peccata q̄ nulli tergiuerſatione defendi pn̄t: nō eſſę peccata: cecitas humane mētis offenderet ab itinereiuſticie deuiando ⁊ errando. Et qd̓ in aliopſalmo ſcriptum ē dehis ip̄is egyptijs: ꝙdeꝰ cōuerterit cor eorū vt odiſſēt ppl̓m eiꝰ:⁊ dolum facerēt in ẜuos eius: bn̄ crediturdeus feciſſe ꝑ illos angelos malos: vt etiāvitioſe mentes filiorum infidelitate: ꝑ eosangelos qͥbus eadē amica ſunt vitiā excitarent̉ in odiū ppl̓i dei: atqꝫ ad terrēdos ⁊corrigendos bonos illa mirabilia ſequerētur. Illa etiā mala morū q̄ his corꝑalibusplagiſ ſignificata eē p̄diximꝰ. Propter qd̓dictū ē: Aperiam in ꝑabolis os meū: permalos angelos exerceri in eos qͥ illis diuina equitate ſubdunt̉ ꝯuenientiſſime creditur. Neqꝫ em̄ cū ſit quod ait apl̓s. Tradidit illos deus in cōcupiſcētias cordis eorum: vt faciāt que nō conueniūt: non illicmali angeli: tanqͣꝫ in materia ſui oꝑis verſantur ⁊ gaudēt: quibus iuſtiſſime ſubditaeſt vitioſitas humana: p̄ter eos quos liberat gratia. Et ad hec quis idoneuſ? Undecuꝫ dixiſſet: Miſit in eos iram indignationis ſue: indignationē ⁊ iram ⁊ tribulatiōꝫ:immiſſionē ꝑ angelos malos: illud quodaddidit. viam fecit ſemite ire ſue: cuiꝰ tandem aciēs ſufficit penetrare: vt ītelligat capiatqꝫ ſententiā in tanta ꝓfunditatē latitātem? Erat enim ſemita ire dei: que egyptiorum impietateꝫ occulta equitate puniret:ſꝫ eidē ſemite viā fecit: vt eos tāqͣꝫ ex abditis ꝑ malos angelos ī manifeſta ſcelera ꝓducēs: ī euidētiſſimos īpios euidētiſſime