PſalmusLXXVI
LXXVI
Anticipauerūt vigilias omnesi. finimici mei? Uigilauerūt ſuꝑ me omnes inimici mei. Plus me vigilauerūt: vigilando p̄occupauerunt me. Ubi nō muſcipulas ponūt? Nōne vigilias anticipauerūt omnes inimici mei? Qui ſunt enī iſtiinimici: niſi illi de quibꝰ dicit Apl̓s: nō eſtvobis colluctatio aduerſus carnem ⁊ ſanguinem: ſed aduerſus principatꝰ ⁊ poteſtates ⁊ rectores mundi tenebrarū harū: aduerſus ſpiritualia nequitie in celeſtibus.Ergo aduerſus diabolū: ⁊ angelos eius īimicitias exercemus. Rectores eos mundi dixit: quia ipſi regūt dilectores mundi.Nō enī regunt mundū: quaſi rectores ſintceli ⁊ terre: ſed mundū peccatores dic̄: Etmūdus eū non cognouit. Talē mundū illi regunt: qui nō cognoſcūt chriſtū: contrahos habemꝰ īimicitias ꝑpetuas. Deniqꝫquaſlibet habeas inimicitias aduerſus hominē: cogitas finire: ſiue illius ſatiſfactione: ſi ipſe te leſit: ſiue tua ſit ſi tu leſiſti: ſiuevtriuſqꝫ ſi vos īuicem leſiſtis: laboras ſatiſfacere ⁊ cōcordare: cū diabolo aūt ⁊ angelis eius nulla cōcordia eſt. Ipſi nob̓ inuidēt regnū celoꝝ: miteſcere omnino erganos nō poſſunt: quia anticipauerūt vigilias omnes inimici mei. Plus illi vigilauerūt ad decipiendū: qͣꝫ ego ad cuſtodiendūme. Anticipauerūt vigilias om̄es inimicimei. Quō enī non anticipauerunt vigilias: qui vbiqꝫ ſcandala: vbiqꝫ muſcipulaspoſuerūt? Tediū ineſt cordi: metuendumeſt ne abſorbeat triſticia leticiā: metuendūeſt ne garriendo deficiat ſpiritus tuꝰ. Anticipauerūt vigilias oēs inimici mei. Deniqꝫ in ipſa garrulitate dū loq̄ris: ⁊ ſecurloqueris: quanta plerūqꝫ īueniunt̉ que velint tenere inimici ⁊ reprehēdere: vnde velint etiā criminari ⁊ calūniari: hoc dixit: illud ſenſit: hoc locutus eſt. Quid faciat homo: niſi qd̓ ſequit̉? Conturbatus ſuꝫ⁊ nō ſum locutus. Conturbatus ergone in eiꝰ garrulitate inimici anticipātes vigilias calūnias quererēt: ⁊ īuenirent nō eſtlocutus: nūqͣꝫ tn̄ iſte tranſiliens ceſſaret inſe: ⁊ ſi forte a garrulitate ceſſauit qua ſubrepſerat ei de ipſa locutione placere hominibꝰ: nō tn̄ deſtitit: non ceſſauit vt conaretur ⁊ hoc ipſum tranſcēdere. Et quid dicit? Cogitaui dies antiquos: Iaiſte velut qui vapulauerat foriſ: tulit ſe intro: in ſecretario ſue mentis agit. Et quidibi agat dicat nobis: Cogitaui dies anti-
quos. Bene ē illi. Uidete que cogitat rogo vos. Intus eſt: apd̓ ſe cogitat dies antiquoſ: Nemo illi dicit: male dixiſti: nemoilli dicit: multū locutꝰ es: nemo ei dicit peruerſe ſenſiſti: ita ſit ei bene ſecum: adiuuetdeus: cogitet dies antiquos: ⁊ dicat nobiſin ipſo interiore cubiculo ſuo: quid egerit:quo ꝑuenerit: quid trāſilierit: vbi māſerit.ACogitaui dies antiquos. Etᶠ ānoꝝ eternoꝝ meor fui. Qui ſūt anni et̓ni? Magna cogitatio. Uidete qͥd ſibi vult iſta cogitatio: niſi magnū ſilentiū: ab omni forinſecus ſtrepitu: ab omni rerū humanaꝝ tumultū? Intꝰ reqͥeſcat: qͥ cogitare vult iſtosannos eternoſ. Nūquid āni in quibꝰ ſumꝰeterni ſūt: aut in quibꝰ fuerūt maiores noſtri: aut in quibꝰ futuri ſunt poſteri noſtriAbſit vt eterni exiſtiment̉. Quid enim dehis annis manet? Ecce loquēdo dicimushoc anno. Et qͥd tenemꝰ de hoc anno p̄tervnū diem in quo ſumꝰ? Nā ſuꝑiores diesanni hꝰ iā tranſier̄t: nec tenēt̉ futuri aūt nōdū venerūt: ī vno die ſumꝰ ⁊ dicimꝰ hͦ āno:īmo dic hodie: ſi aliqͥd vis p̄ſens dice̓. Nāde toto āno qͥd p̄ſens tenes? Quicqͥd de illo p̄teritū ē: iā nō ē: qͥcqͥd de illo futuꝝ ē nōdū ē. Quō hoc anno? Corrige locutionē.Hodie dic: verū dicis: hodie iā dicamuſ.Rurſus ⁊ hͦ attēde: cū hodie hͦ hore matutine tranſierūt: hore future nōdū venerūt.Et hͦ ergo corrige: hac hora dic. Et de iſtahora quid tenes? Momēta eiꝰ q̄dā iā trāſierūt: que futura ſūt nōdum venerūt: hocmom̄to dic. Quo mem̄to? Dū ſyllabaſ loquor: ſi duas ſyllabas dicā altera n̄ ſonat:niſi cū illa trāſierit. Ipſa deniqꝫ vna ſyllaba ſi duas lr̄as habeat: nō ſonat poſteriorlr̄a: niſi pͥor abierit. Quid ergo tenemꝰ dehis annis? Anni iſti mutabiles ſūt: āni et̄ni cogitādi ſūt: anni qui ſtāt: qͥ nō venientibus ⁊ abeūtibus diebus peragunt̉: annide quibꝰ alio loco ſcriptura dicit deo: Tuaūt idē ipſe es ⁊ anni tui nō deficiēt. Hosannos iſte trāſiliēs: nō in garrulitate forinſecus: ſed in ſilentio cogitauit. Et annorūeternoꝝ memor fui. Et meditatꝰ ſuꝫnocte cū corde meo: Nemo illi calumnioſus tendiculas verboꝝ requirit: in corde ſuo meditatus eſt. Barriebam: Ecce eſt illud garrire: obſerua iterū ne deficiat ſpiritus tuus. Nō inquit non ſic garriebam quaſi foris: alio modo nūc. Quomōnūc? Garriebam. Etˣ ſcrutabar ſpiritum meum. Si ſcrutetur iſte terram: vt
Alia lr̄a.rturbatus.
Alia lr̄a.toculi mei.
Alia lr̄a.fannos et̓uosin mētebui.
Alia lr̄a.f ſcopebā.
Alia lr̄a.f ⁊ exercitaba-