PſalmusLXXVI
Expoſitio pſalmi.Ocē mea: inquit: ad dn̄m clamaui? Sed multi clamāt ad dominū ꝓ diuitijs acquirendis dāniſqꝫ deuitandis: ꝓ ſuoꝝ ſalutē: ꝓ ſtabilitate domꝰ ſue: ꝓ felicitate tꝑali: ꝓ dignitate ſeculari: poſtremo etiā ꝓ ipſa ſalutē corporis q̄ pr̄imoniū ē pauꝑis. Pro his atqꝫhmōi rebꝰ multi clamāt ad dn̄m: vix qͥſqͣꝫꝓpter ip̄m dn̄m: Facile qͥppe homī eſt qd̓libet deſiderare a dn̄o: ⁊ ip̄m dn̄m nō deſiderare: quaſi vero ſuauiꝰ eſſe poſſit qd̓ dat:qͣꝫ ip̄e qui dat. Quiſqͥs ergo ꝓ alia re qualibet clamat ad dn̄m: nōdū eſt tranſiliens.Hic vero trāſiliēs qͥd dicit? Uoce mea addn̄m clamaui. Et ne arbitrareris vocē ip̄iꝰqua clamauit ad dn̄m ꝓpter aliud emiſſāqͣꝫ ꝓpt̓ ip̄m dn̄m: ſecutꝰ ait. Et vox meaad deū: Emittit̉ enī vox qua clamemusad dn̄m: ⁊ ip̄a vox ad aliud eſt: nō ad deū.Ad hoc enī eſt vox: ꝓpter quod edit̉ vox.Iſte vero qͥ deū gratis amabat: qͥ volūtarie deo ſacrificabat: qui trāſilierat quicqͥdinfra ē: nihilqꝫ aliud ſupra ſe viderat: qͦ effunderet aīam ſuā: niſi ex quo ꝑ quē ⁊ in qͦcreatꝰ erat ad queꝫ clamauerat voce ſua:ad illū eē fecerat ip̄am vocē ſuā. Uox meainqͥt ad deū. Et nūquid ſine cauſa? Uidequid ſequitur. Etʸ attēdit mihi. Ueretūc tibi attēdit: qn̄ ip̄m q̄ris. nō qn̄ perip̄maliud queris. Dictū eſt de qͥbuſdā: clamauerūt: nec erat qui ſaluos faceret: ad dn̄mnec exaudiuit eos. Quare? Quia vox eorū nō ad dn̄m. Expͥmit hoc alio loco ſcriptura: vbi dicit de talibꝰ: dn̄m nō īuocauerūt. Ad illū clamare nō ceſſauerūt: ⁊ tn̄ dominū nō īuocauerūt. Quid eſt dn̄m nō inuocauerūt? Dn̄m in ſe nō vocauerūt: adcor ſuū dn̄m nō inuitauerūt: a dn̄o ſe habitari noluerūt. Et iō quid eiſ ꝯtigit? Ibi trepidauerūt timore vbi nō erat timor. Iō dererū pn̄tiū amiſſiōe tremuerūt: qm̄ nō erātpleni illo quē non īuocauerunt: nō gratisamauerūt: vt amiſſis tꝑalibꝰ rebꝰ poſſentdicere: ſic̄ dn̄o placuit: ita factū ē: ſit nomēdn̄i bn̄dictū. Ergo iſte: vox mea inquit addn̄m: ⁊ attēdit mihi. Doceat nos quō idfiat. In die tribulatiōis mee deūexquiſiui: Quis es qͥ hoc facis in die tribulatiōis tue? Uide qͥd exquiras. Si carcer fac̄ tribulationē: exire de carcere exqͥrꝭ:ſi febris fac̄ tribulationē: ſanitatē exqͥris: ſifames fac̄ tribulationē: ſaturitatē exqͥris: ſidāna faciūt tribulationē: lucrū exqͥris: ſi ꝑ
egrinatio fac̄ tribulationē ciuitatē tue carnis exqͥrꝭ. Et qͥd cūcta cōmemorē: aut qn̄cūcta cōmēorē? Uis eē trāſiliēs: ī die t̓bulatiōis tue deū exqͥre: nō ꝑ deum alid̓: ſꝫ ext̓bulatiōe deū: vt ad hͦ deꝰ remoueat tribulationē: vt ſecurꝰ ihereas deo. In die tribulatiōis mea deū exqͥſiui: n̄ alid̓ aliqͥd: ſꝫ deūexqͥſiui. Et quō exqͥſiſti? Manibꝰ meisnocteᶠ cora eo. Dic hͦ rurſus: videamꝰ:ītelligamꝰ: imitemur ſi poſſumꝰ. In die tribulatiōis tue qͥd exqͥſiſti? Deū. Quō exqͥſiſti? Manibꝰ meis. Qn̄ exquiſiſti? Nocte.Ubi exqͥſiſti? Corā eo. Et qͦ fructu exqͥſiſtiEt nō ſu deceptꝰ. Oīa gͦ videamꝰ frēſ:oīa ꝯſideremꝰ: oīa īt̓rogemꝰ: Et qͥd ſit t̓bulatio: ī qͣ iſte deū exqͥſiuit: ⁊ qͥd ſit manibꝰ inqͥrere deū: ⁊ qͥd ſit nocte: ⁊ qͥd ſit corā illo: ⁊ſeqͥt̉ qd̓ oēs ītelligūt: ⁊ n̄ ſū deceptꝰ. Quideſt enī: ⁊ nō ſū deceptꝰ? Inueni qd̓ q̄rebā.Tribulatio n̄ illa vl̓ illa cogitanda ē: etenīvnꝰ qͥſqꝫ nōdū trāſiliēſ: nōdū putat eē t̓bulationē: niſi q̄ acciderit huic vite ex aliqͦ triſti tꝑe. At v̓o ille trāſiliēs totā vitā iſtā tribulationē ſuā reputat. Hic enī amat patriam ſuꝑnā: vt t̓rena ꝑegrinatio: ip̄a ſit maxima t̓bulatio. Quo enī n̄ ſit t̓bulatio vitaiſta rogo vos? Quō n̄ fit tribulatio q̄ dictaē tota tēptatio: Habes ſcpͥtū in libro Iob.Nūqͥd nō tēptatio ē vitā hūana ſuꝑ traꝫ?Nūqͥd dixit: tēptat̉ vita hūana ſuꝑ terrā?Ip̄a vitā tēptatio ē. Si gͦ temꝑtatio: vtiqꝫr̓bulatio. In hac gͦ tribulatiōe: hͦ ē ī hac vita deū exqͥſiuit iſte trāſiliēs. Quō? Manibꝰ inqͥt meis. Quid ē manibꝰ meis? Opibus meis. Nō enī aliqͥd corporeū q̄rebat:vt ꝯtrectādo īueniret qḋ ꝑdiderat: vt manibꝰ q̄reret nūmū: auꝝ: argētū: veſtē: qͥcqͥdtale ē qd̓ māibꝰ teneri poſſit: qͣꝫqͣꝫ ⁊ ip̄e dūſnr̄ Ieſus chriſtꝰ voluit ſe manibꝰ inqͥri: qn̄dubitāti diſcipl̓o: cicatrices on̄dit. Sꝫ nūqͥd cū ille exclamaſſet tāgēs cicatrices vulneꝝ eiꝰ: dn̄s meꝰ ⁊ deꝰ meꝰ. Nōne audiuit:qꝛ vidiſti me credidiſti: btī qͥ n̄ vider̄t ⁊ credider̄t? Si gͦ ille manibꝰ q̄rēs chriſtū: hͦ audire meruit: vt opprobriū ei fuerit ita q̄ſiſſenos qͥ btī dicti ſumꝰ: qͥ n̄ vidimꝰ ⁊ credimꝰ.Quid gͦ; Ad nos n̄ ꝑtīet māibꝰ q̄re? Pertinet ſic̄ dixi oꝑbꝰ q̄re̓. Qn̄ h̓? Nocte. Quidſit nocte? In hͦ ſcl̓o. Nox enī ē an̄qͣꝫ effulgeat dies: in aduētu clarificato dn̄i nr̄i Ieſuchriſti. Nā vultꝭ vide̓ qꝛ nox ē? Niſi lucernā h̓ hr̄emꝰ: ī tenebrꝭ ꝑmaneremꝰ. Petruſenī dic̄: ⁊ nos hēmꝰ certiorē ꝓpheticū ẜmonē: cui bn̄facitꝭ ītēdētes: velut lucerne in
Alia lr̄a.ꝯce mea.
Alia lr̄sF intēdit.
Alia lr̄a.f ꝯtra eū.