PſalmusLXXV

mendā. Increpatio ſtrepitū habet: ſtrepitus exꝑgiſci ſolet hoīes facere. Tātū pondus eſt increpātꝭ dei: vt diceret: Ab increpatione tua deꝰ Iacob: dormitauerūt omnes qui aſcēderūt equos. Ecce quo ſomnō dormitauit ille pharao qui aſcendebatequos. Nō enī vigilauit in corde: qꝛ de increꝑatiōe durū cor habebat. Duritia eniꝫcordis obdormitio eſt. Rogo vos fratresmei: videte quō dormiunt qͥ ſonāte euāgelio: ⁊ amē ⁊ alleluia ꝑ totū orbē terrarū: adhuc vitā veterē nolūt dānare ⁊ ī nouā euigilare. Erat ſcpͥtura dei ī iudea: mō ꝑ totū orbē t̓raꝝ cantat̉. In illa vna gente dicebat̉deus vnꝰ: qui fecit oīa: eſſe adorandꝰ ⁊ colendus: mō ibi tacet̉ chriſtus. Reſurrexitchriſtus: irriſus eſt in cruce: ip̄am crucē ſuam in qua irriſus eſt: iā fixit in frōtibꝰ regū⁊ adhuc dormit̉. Magna ira dei frēs: melius nos eū audiuimꝰ qui dicit: Surge quidormis ⁊ exurge a mortuis: ⁊ illuminabitte chriſtꝰ. Sꝫ qui illū audiūt? Qui nō aſcēdūt equoſ. Qui ſūt qui nō aſcēdūt equoſ?Qui nō ſe iactāt ⁊ extollūt: quaſi in honoribꝰ ⁊ ptātibꝰ ſuis. Ab increpatione tua deus Iacob: dormitauerunt qui aſcēderuntequos. Tu terribilis es: ⁊ qͥs reſiſtet tibiᶠ tūc ab ira tua? Modo dormiunt ⁊ iratū nō ſentiūt: ſed vt dormirēt iratꝰeſt. Mō qd̓ dormientes nō ſentiūt: in fineſentiēt. Apparebit enī iudex viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ. Et qͣs r̄ſiſtet tibi tūc ab ira tua? Mōenī loquūt̉ qd̓ volūt: ⁊ diſputāt cōtra deū:⁊ dicūt: Qui ſūt chriſtiani: aut qͥs eſt chriſtus? Aut quales inepti qui credūt qd̓ nōvidēt: ⁊ dimittūt delitias quas vidēt: ⁊ ſequunt̉ fidē rerū que oculis ip̄oꝝ non exhibent̉? Dormitis ⁊ balatis: loquimī aduerſus deū: quātū poteſtis. Uſqꝫ quo peccatores dn̄e: vſqꝫ q̇ pctōres gloriabunt̉? Reſpōdēt ⁊ loq̄nt̉ iniqͥtatē. Qn̄ āt nēo rn̄det:⁊ nēo loqͥt̉: niſi qn̄ ſe in ſe ꝯuertet? Qn̄ ī ſeꝯuertēt dētes qͥbꝰ modo nos rodūt: quibꝰnos diſcerpūt irridēdo chriſtianos: ⁊ rep̄hēdēdo vitā ſctōꝝ. Tūc ſe in ſe ꝯuertent:cū illis eueniet qd̓ dicit̉ ī libro ſapiētie: Dicēt inter ſe penitētiā agētes: ⁊ ꝑ anguſtiaꝫſpūs gemēteſ: cū viderint gloriā ſctōꝝ: tūcdicēt: Hi ſūt quos aliqn̄ habuimꝰ in riſu.O qui multū dormiſtis: certe iā euigilatis⁊ in veſtrꝭ manibꝰ nihil īuenitis: Uidetisquō plenas habebant manꝰ gloria dei: qͦstanqͣꝫ pauꝑes irriſiſtis. Dicite ergo tūc vobis: qn̄ nō reſiſtitꝭ ire dei: nō manu: nō lin-

gua: nec verbo: nec cogitatione. Apparebit enī vobis manifeſtꝰ quē irridēdū putaſtis: cū vobis vēturꝰ nūciaret̉. Et quiddicēt? Ergo errauimꝰ a via veritatiſ: ⁊ iuſticie lumē nō luxit nobis: ⁊ ſol nō ortus eſtnobis. Quō iuſticie ſol oriet̉ dormiētibꝰ:Sꝫ ab ira ⁊ īcrepatiōe eiꝰ dormiuit. Hocforte dicturꝰ ē: ſꝫ meliꝰ ē nō aſcēdere equū:⁊ tn̄ ip̄i equos ſuos accuſabūt. Audi illosaccuſātes eqͦs ſuos in quibꝰ dormierunt.Ergo errauimꝰ inqͥt ſcpͥtura: a via v̓itatꝭ: ⁊iuſticie lumē nō luxit nobis: ⁊ ſol nō ortꝰ ēnobis. Quid nob̓ ꝓfuit ſuꝑbia: ⁊ diuitiaꝝiactātia qͥd ꝯtulit nob̓? Traſierūt oīa tāqͣꝫvmbra. Ergo vigilaſti aliqn̄: ſꝫ meliꝰ equūnō aſcēderes: vt tūc nō dormitares: qn̄ vigilare debuiſti: ⁊ audire vocē chriſti: vt illuminaret te chriſtꝰ. Tu t̓ribil̓ es ⁊ qͥs reſiſtet tibi extūc ab ira tua? Quid enī erit tc̄?De celoʳ iaculatꝰ es iudiciū: terraʸtimuit ⁊ quieuit. Que ſe modo turbat: q̄ mō lōqͥt̉: time̓ hꝫ in finē ⁊ qͥeſce̓: meliꝰ mō quieſceret vt in fine gauderet. Terra timuit ⁊ quieuit. Qn̄? Cū exurgeret in iudicioᶠ dominus: vt ſaluosfaceret omnesʳ mitesʸ corde. Quiſunt mites corde? Qui fremētes cqͦs nonaſcēderūt: ſed in humilitate ſua pctā ꝯfeſſiſūt. Ut ſaluos faceret omēs mites corde.Qm̄ cogitatio hoīs ꝯfitebit̉ tibi: ⁊ reliquie cogitatiōisˣ ſoleniacelebrabūt tibi. Prima cogitatio poſteriores reliquie cogitatiōis. Que eſt cogitatio prima? Un̄ incipimꝰ: bona illa cogtatio vn̄ incipies ꝯfiteri. Cōfeſſio adiūgetnos chriſto. Iā v̓o cōfeſſio ipſa: id eſt prima cogitatio: fac̄ in nob̓ reliqͥas cogitationis: ⁊ ip̄e reliqͥe cogitatōis ſolēnia celebrabūt tibi. Cogitatio hoīs ꝯfitebit̉ tibi: reliquie cogitatiōis ſolēnia celebrabunt tibi.Que ē cogitatio q̄ ꝯfitebit̉? Que dānat vitā priorē: cui diſplicet qd̓ eras vt ſis qd̓ nōeras: ip̄a ē prima cogitatio. Sꝫ qꝛ ſic debeſrecedere a pctīs pͥma cogitatione ꝯfeſſusdeo: vt nō tibi recedat de mēoria qꝛ pctōrfuiſti: ꝑ hͦ qd̓ pctōr fuiſti: ſolēnia celebrasdeo. Adhuc ītelligēdū ē. Prima cogitatioꝯfeſſionē hꝫ ⁊ receſſionē a vetere vita: ſedſi oblitꝰ fueris a quibꝰ pctīs liberatus ſis:nō agꝭ gr̄as liberatori: ⁊ nō celebras ſolēnia deo tuo. Ecce prima cogitatio ꝯfitensSauli apl̓i iā Pauli: qͥ pͥmo Saulꝰ fuit: qn̄audiuit vocē de celo cū ꝑſeq̄ret̉ chriſtū: etfureret in chriſtianos: ⁊ vellet vt vbicunqꝫ

Alia lr̄a.t ex tūc ira tua

Alia lr̄a.diem feſtumagēt tibi.

Alia lr̄a.f deus.r̄ māſuetos.r terre.

Alia lr̄a.fauditū feciſſif tremuit.