PſalmusLXXV
tiēdū: ꝓpterea nō dixit Apl̓s: Nō ſit peccatū in veſtro mortali corꝑe: nouit enī qͥaqͣꝫdiu mortale eſt: eſt ibi pctm̄. Sꝫ qͥd ait?Nō ergo regnet pctm̄ ī veſtro mortali corpore. Quid ē nō regnet? Ip̄e expoſuit: adobediendū inqͥt deſiderijs eiꝰ. Sūt deſideria: exiſtūt deſideria: nō tu obaudis deſiderijs tuis: nō ſeq̄ris ip̄a deſideria: nō illiſꝯſentis: eſt tibi pctm̄: ſꝫ amiſit regnū: qn̄ iānō in te regnat pctm̄: poſtea īimica nouiſſima deſtruet̉ mors. Quid enī nobis promittit̉: qm̄ dictū eſt: mēte ẜuio legi dei: carne aūt legi pctī? Audi ꝓmiſſionē: qꝛ n̄ ſemper erūt in carne deſideria illicita: Etenimr̄ſurget ⁊ mutabit̉: ⁊ cū mutata fuerit caroiſta mortalis in ſpirituale corpꝰ: iā null̓ cōcupiſcētijs ſecularibus: iam nullis terrenis delectationibus titillabit animaꝫ: necauertet a ꝯtēplatiōe dei. Fit gͦ ī ea qd̓ dicitApl̓s: Corpº quidē mortuū ē ꝓpt̓ pctm̄:ſp̄s aūt vita ē ꝓpt̓ iuſticiā. Si at qͥ ſuſcitauit Ieſū a mortuis habitat ī vobis: qͥ ſuſcitauit Ieſū a mortuis viuificabit ⁊ mortalia corꝑa vr̄a ꝓpter ſpiritū ſuū qui habitatin vobis. Uiuificatꝭ gͦ corꝑibus nr̄is: eritpax vera: vbi locus ē dei: ſꝫ p̄cedat ꝯfeſſio:Notus in iudea deus. Cōfitere gͦ prius iniſrael magnū nomē eius. Nōduꝫ vides inſpecie: vide ex fide: ⁊ fiet ī te qd̓ ſeqͥt̉. Et factus ē in pace locus eius: ⁊ habitatio eiusin ſyon. Syon interp̄tat̉ ꝯtēplatio. Quideſt ꝯtēplatio? Cōtēplabimur enī deū faciead faciē. Hec nob̓ ꝓmittit̉: ī quē mō nō vidētes credimus. Quō gaudebimus cumviderimus eū? Frēs ſi mō tātū gaudiuꝫ innobis facit ꝓmiſſio: quātū ē factura redditio? Reddet enī nobiſ qd̓ ꝓmiſit ſeip̄m: vtfacie ipſius ⁊ illiꝰ ꝯtēplatione gaudeamꝰ:⁊ nō aliquid aliud delectabit nos: qꝛ nihileſt meliꝰ illo qͥ fec̄ oīa q̄ delectāt. Factꝰ ē īpace locus eiꝰ ⁊ habitatio eiꝰ ī ſyon: id ē īꝯtēplatione quadā ⁊ ſpeculatione factaehabitatio eius in ſyō. Ibi cōfregitᶠ fotitudines arcuuꝫ ⁊ ſcutū ⁊ gladiū⁊ bellū. Ubi cōfregit; In illa pace eternaͣ: in illa pace ꝑfecta. Et mō frēs mei: quibn̄ crediderūt: vidēt qꝛ de ſe nō debēt p̄ſumere: ⁊ oēm potētiā minarū ſuaꝝ: ⁊ qͥcqͥdin eis acutuꝫ eſt ad nocēdū: ꝯfringūt illd̓:⁊ quicqͥd quaſi ꝓ magno hn̄t vn̄ ſe protegerēt tꝑaliter: ⁊ bellū qd̓ aduerſus deū defendēdo pctā ſuaˡ gerebāt: oīa hec ibi confringūt. Illuminas tu mirabilitera mōtibꝰ eternis: Qui ſūt mōtes eter
ni? Quos ip̄e fecit eternos? Qui ſūt mōteſmagni? Predicatores veritatis. Tu illuminās: ſed a mōtibꝰ et̓nis. Primi magnimōtes excipiūt lucē tuā: ⁊ a luce tua quaꝫſuſcipiūt mōteſ: veſtit̉ ⁊ t̓ra. Sꝫ illi magnimōtes exceperūt Apl̓i: tāqͣꝫ oriētis lumīspͥmordia exceperūt Apl̓i. Nūquid qd̓ acceperūt apud ſe retinuerūt? No. Ne diceret ⁊ illis: Serue neqͣꝫ ⁊ piger dares pecuniā meā nūmularijſ. Si gͦ qd̓ ſuſceper̄t: nōapud ſe retinuerūt: ſed oī orbi terrarū p̄dicauerūt: illuminās tu admirabilit̓ a montibꝰ eternis: quos et̓nos feciſti: ꝑ illos vitāeternā ⁊ ceteris ꝓmiſiſti. Illuminās tu admirabiliter a motibꝰ et̓nis. Magnifice cūpōdere dictū ē tu: ne putet aliqͥs ꝙ eū mōtes illuminēt. Ml̓ti enī putātes ꝙ ab ip̄ismōtibꝰ illuminarēt̉: fecerūt ſibi ꝑtes d̓ mōtibus: ⁊ ip̄os mōtes ꝯciderūt: ⁊ ipſi cōfracti ſūt. Neſcio qui ſibi fecerūt donatū: neſcio qui ſibi fecerūt Maximianū: neſcio qͥſibi fecerūt illū ⁊ illū. Quare cōputat ſalutē ſuā in hoībꝰ eſſe nō in deo? O homo venit ad te lux ꝑ mōtes: ſꝫ deꝰ te illuminat: nōmōs. Illuminās tu inqͥt: tu nō mōtes. Tuilluminas a mōtibꝰ quidē eternis: ſꝫ tu illuminas. Un̄ ⁊ in illo loco qͥd ait pſalmus?Leuaui oculos meos ī montes: vn̄ venietauxiliū mihi. Quid ergo? In mōtibꝰ ē ſpeſtua: ⁊ inde tibi veīet auxiliū. Remāſiſti inmōtibus: vide quid agas? Eſt aliqͥd ſupermōtes? Suꝑ mōtes eſt quē tremūt mōteſ.Leuaui inqͥt ocl̓os meos ī mōtes vn̄ veīetauxiliū mihi. Sꝫ qͥd ſeqͥt̉. Auxiliuꝫ meū adn̄o qͥ fec̄ celū ⁊ t̓rā. In mōtes qͥdē leuauioculos: qꝛ ꝑ mōtes mihi ſūt ſcripture mōſtrate: ſed ego cor habeo ī illo qui illumīatoēs mōtes. Ergo frēs hͦ ad hͦ dictū ē: ne qͥſqͣꝫ veſtrū velit ſpem ſuā ponere in hoīem.Tādiu eſt aliqͥd hō: qͣꝫdiu heret illi a qͦ factus eſt homo. Nā recedēs ab illo nihil eſthomo: ⁊ cū heres illis: tu ſic accipe cōſiliūꝑ hoīem: vt illū ꝯſideres qui illuminat hominē. Etenī ⁊ tu potes accedere ad illū: qͥtibi ꝑ hoīem loquit̉. Nō enī fecit illū accedere ad ſe: ⁊ te repellit. Et qui vere ſic acceſſit ad deū: vt in illo habitet deꝰ: diſplicent illi oēs qui in illo ponunt ſpem ſuam.Propterea datū eſt qd̓dam exempluꝫ cūipſos Apl̓os ſibi diuiſerunt ⁊ in ſciſmataierunt qui dicebant: ego ſum Pauli: egoapollo: ego cephe: id eſt Petri. Hos plangit Apl̓s: ⁊ dicit eis: Diuiſus ē chriſtꝰ? Etſe elegit quē apd̓ ip̄os cōtēneret. Nūquid
Alia lr̄apotētias.Alia lr̄a nō hꝫ.