PſalmusLXXV

LXXV

iudea: cui dicit̉: Accedite ad eū ⁊ illūinamini: ⁊ vultus vr̄i nō erubeſcēt. Uultꝰ vr̄iiudei nō ꝯfundant̉: etenī audierunt ⁊ credider̄t: ⁊ facta ē eccl̓ia vera iudea: vbi notus chriſtꝰ qͥ homo eſt ex ſemīe Dauid deꝰſuꝑ Dauio¶ Expoſitio pſalmi.Otus in iudea deꝰ: in iſraelInmagnū nomē eiꝰ. Et de iſraelſic debemꝰ acciꝑe: quō de iudea:Quō illi nō ſūt veri iudei: ſic nec verꝰ iſrl̓.Quis enī dicit̉ iſrael? Uidēs deū. Et quōilli viderūt deū: int̓ quos ambulauit ī carne: ⁊ cū putāt hoīem occiderūt? Reſurgēille apparuit deus oībꝰ quibus ſe voluit demōſtrare. Illi ergo digni ſūt iſrael dici quimeruerūt chriſtū intelligere deuꝫ: in carnepoſitū: vt nō qd̓ videbat cōtēnerēt: ſed qd̓nō videbāt adorarēt: Nō viſuꝫ enī oculisgētes humili mēte ꝑceperūt illū quē nō videbāt: ⁊ vide tenuerūt. Proinde illi qͥ manibus tenuerūt occiderūt: qui fide tenuerūt adorauerūt. In iſrael magnū nomē eius. Uis eē iſrael? Illū attēde: de quo dn̄sait: Ecce vere iſraelita in quo dolus nō ē:Si verꝰ iſraelita eſt in quo dolus non eſt:doloſi ⁊ mēdaces nō ſūt vere iſraelite. Nōergo dicāt iſti: qm̄ apd̓ illoſ ē deꝰ: ⁊ magnūnomē eiꝰ ī iſrael: probent ſe iſraelitas ⁊ cōcedo ⁊ ego: qꝛ in iſrael magnū nomē eius.Et factꝰ eſt in pace locꝰ eiꝰ: ⁊ habitatio eiꝰ in ſyon. Rurſus ſyon quaſi patria ē iudeoꝝ: vera ſyon eccleſia ē chriſtianoꝝ. Interp̄tatio aūt noīm hebreorūſic nobis tradidit̉. Iuda ꝯfeſſio interp̄tat̉.Iſrael vidēs deū. Poſt iudeā iſrael: ſic h̓poſitū ē: Notꝰ ī iudea deꝰ: ī iſrael magnuꝫnomē eiꝰ. Deū vis videre? Priꝰ ꝯfitere tu:⁊ ſic in te ip̄o ſit locꝰ dei: qꝛ factꝰ eſt in pacelocus eiꝰ. Ꝙͣdiu enī nō cōfiteris pctā tuaqͦdāmō rixaris cū deo. Quō enī nō cū illolitigas: qͥ qd̓ illi diſplicet laudas? Punitille furē: tu furtū laudas. Punit ille ebrioſū: tu laudas ebrioſitatē. Litigas cū deo n̄feciſti illi locū ī corde tuo: qꝛ ī pace factꝰ ēlocꝰ eiꝰ. Et quō īcipis pacē hr̄e cū deo? Incipis illi in ꝯfeſſiōe. Pſalmi vox ē dicētis:Incipite dn̄o ī ꝯfeſſiōe. Quid eſt incipitedn̄o ī confeſſione? Incipite adiungi deo.Quō? Ut hoc vobis diſpliceat: quod ⁊ illidiſplicet. Diſplicet illi vitā tua mala: ſi placeat tibi: diſiūgeris ab illo: ſi diſpliceat tibiꝑ ꝯfeſſionē illi ꝯiungeris. Uide ex qͣnta ꝑte diſſimilis es: qn̄ vtiqꝫ ꝓpter ip̄am diſſi-

militudinē diſplices. Factꝰ es enī o homoad imaginē dei: ꝑ vitā vero ꝑuerſaꝫ ⁊ malā ꝑturbaſti in te: ⁊ exterminaſti ī te imagine cōditoris tui. Factꝰ diſſimilis: attendisī te ⁊ diſplices tibi: iaꝫ ex eo cepiſti ſimilisfieri: qꝛ hoc in te tibi diſplicet qd̓ diſplicet⁊ deo. Sꝫ quō ſū ſil̓is inqͥs deo: qn̄ adhucmihi diſpliceo? Ideo dictū ē īcipite. Incipite inqͥt dn̄o ī ꝯfeſſiōe: ꝑficerꝭ in pace. Adhuc enī habes aduerſū te bellū: Indicit̉ tibi bellū: nō ſolū aduerſus ſuggeſtiōes diaboli: aduerſus pͥncipe̓ ptātis aeriſ huiꝰ quioꝑat̉ in filijs diffidētie: aduerſus diabolū⁊ angelos eius ſpūalia nequicie: nō ſolumergo aduerſus ip̄os tibi bellū indicit̉: ſꝫ aduerſus teip̄m. Quō aduerſus teip̄m. Aduerſus tua ꝯſuetudinē malā: aduerſus vetuſtatem vite tue male: q̄ trahit te ad ſolita⁊ refrenat̉ a noua. Indicit̉ enī tibi q̄dā noua vitā: ⁊ tu vetꝰ es. Nouitatis gaudio ſuſpēderis: vetuſtatis onere p̄grauaris: Incipit tibi eſſe bellū aduerſus te: ſed ex quaparte diſplices iūgeris deo: ⁊ ex qua ꝑte iāiūgeris deo: idoneꝰ eris ad vincēdū te: qꝛille tecū eſt qui oīa ſuperat. Attēde qͥd dic̄Apl̓s: Mēte ſeruio legi dei: carne aūt legipeccati. Un̄ mēte? Quia diſplicet tibi vitatua mala. Un̄ carne? Quia nō deſunt ſuggeſtiōes ⁊ delectatiōes male: ſꝫ ex eo ꝙ mēte iūgerꝭ deo vincis: qd̓ ī te nō vult̓ ſequi.Preceſſiſti enī ex ꝑte: ⁊ ex parte tardaris.Trahe teip̄m ad illū qͥ te ſurſū tollit. Pondere quodā poteſtatis deprimeris: clama⁊ dic: Infelix ego homo: qͥs me lib̓abit decorpore mortis huiꝰ? Quis me liberabitab eo quo grauor? Corpꝰ enī qd̓ corrūpit̉aggrauat aīam. Quis gͦ liberabit? Gratia dei ꝑ Ieſum chriſtū dn̄m noſtrū. Quare aūt ꝑmittit̉: diu contra te litiges: donecabſorbeāt̉ oēs cupiditates male? Ut intelligas in te penā tuā. In te ex teip̄o eſt flagellū tuū: ſit rixa tua tecū. Sic vindicaturin rebellē aduerſus deū: vt ipſe ſibi ſit bellū: qui pacē noluit habere cū deo. Sed tene mēbra tua aduerſus ꝯcupiſcentias tuas malas. Surrexit ira: tene tu manū coniunctus deo. Potuit ſurgere: ſed nō īueītarma. Apud iram tuā impetus eſt: apd̓ tearma ſūt. Sit impetꝰ inermiſ: ⁊ diſcit iā nōſurgere qui fruſtra ſurrexit. Hoc aūt dicocariſſimi: ne forte qꝛ diximus: carne auteꝫlegi peccati: putetis cōſentiendū eſſe deſiderijs veſtris carnalibꝰ: ⁊ ſi nō poſſūt mō:niſi eſſe deſideria carnalia: nō eſt illis ꝯſen

P