PſalmusLXVI
LXVI
qd̓ fuderāt etiā bibere diſcerēt. Magnusibi fructꝰ: t̓ra dedit fructū ſuū: ⁊ magnumfructū ⁊ optimū fructum. Nūquid tra illaſola debuit dare fructū ſuū? Bn̄dicat noſdeꝰ deꝰ noſter bn̄dicat nos deꝰ. Adhuc benedicat: bn̄dictio enī ī ml̓tiplicatione ſoletmaxīe ⁊ ꝓprie intelligi. Probemꝰ hͦ ī Geneſi. Uideo oꝑa dei. Fec deꝰ lucē: ⁊ diuiſit deꝰ int̓ luceꝫ ⁊ tenebras: lucem vocauitdiē: ⁊ tenebras vocauit noctē. Nō dictū ē:bn̄dixit lucē: etenī eadē lux redit ⁊ alt̓natdiebꝰ. ac noctibꝰ. Uocauit celū firmam̄tūint̉ aqͣs ⁊ aqͣs: n̄ dixit bn̄dixit celū. Diſcreuit mare ab arida: ⁊ noīauit vtrūqꝫ: aridāt̓rā: ⁊ ꝯgregatōeꝫ aqͣꝝ mare: nec h̓ dictū ēbn̄dixit deꝰ: Uētū ē ad ea q̄ fecūditatꝭ habitura erāt ſemē: ⁊ ex aqͥs exiſtētia: ip̄a enīmaximā ml̓tiplicatiōis vbertatē hn̄t: ⁊ benedixit ea dn̄s dicēs: Creſcite ⁊ ml̓tiplicamini ⁊ replete aqͣs marꝭ: ⁊ volatilia ml̓tiplicēt̉ ſuꝑ t̓rā. Sic ⁊ cū oīa ſb̓iecit homī quēfecit ad imaginē ſuā: ſcpͥtū ē: ⁊ bn̄dixit eosdeꝰ dicēs: creſcite ⁊ ml̓tiplicamī ⁊ īplete faciē t̓re. Ergo bn̄dictio ꝓprie ad ml̓tiplicationē valet: ⁊ ad īplēdā faciē t̓re. Audi et īhͦ pſalmo: bn̄dicat nos deꝰ deꝰ nr̄: bn̄dicatnos deꝰ. Et qͦ valet iſta bn̄dictio? Et metuāt eū oēs fineſ terre. Ergo frēs meiſic abūdant̓ ī noīe chriſti bn̄dixit nos deꝰ:vt filijs ſuis īpleat vniuerſā faciē terre: adoptatꝭ ī regnū ſuū coheredibus vnigenitiſui. Unicū genuit: ⁊ vnū noluit: vnicū genuit inqͣꝫ ⁊ vnū eū noluit. Fecit eī frēs: ⁊ ſinō gignendo: tn̄ adoptādo fecit ei coheredes. Fec̄ eū ꝑticipē priꝰ mortalitatꝭ nr̄e: vtcrederemꝰ nos eē ꝑticipes diuītatꝭ eiꝰ. Attēdamꝰ p̄ciū nr̄m: p̄dicta ſūt oīa: exhibent̉oīa: agit euāgeliū ꝑ orbē t̓rarū: oīs laborhūani generꝭ ī hͦ tꝑe teſtimoniū dic̄: īplent̉oīa q̄ in ſcripturꝭ p̄dicta ſūt: ſic̄ vſqꝫ ad hodiernū diē oīa venerūt: ſic ⁊ q̄ reſtāt euentura ſūt. Timeamꝰ iudicij diē: vēturꝰ ē dominꝰ: qͥ veīt humil̓: veīet excelſus: qui veītiudicādꝰ veīet iudicaturꝰ. Agnoſcamꝰ humilē: vt nō expaueſcamꝰ exceſſū: amplectamur hūilē: vt deſideremꝰ excelſū. Deſiderātibꝰ enī ſe ꝓpitiꝰ veniet. Illi enī deſiderāt qui tenuer̄t fidē eius: ⁊ fecer̄t mādataeiꝰ. Nā ⁊ ſi nolumꝰ veīet. Uelimꝰ gͦ veīat:qꝛ veīet ⁊ ſi nolumꝰ. Quō velimꝰ vt veīat.Bn̄ viuēdo: bn̄ agēdo: p̄terita nos n̄ delectēt: pn̄tia nō nos teneāt: ne claudamꝰ aurē tāqͣꝫ de cauda: ne p̄mamꝰ aurē in terra:ne p̄teritis retardemur ab audiēdo: ne pre
ſētibꝰ īplicemur: ſꝫ ad futura meditādo. Extēdamª nos ī ea q̄ an̄ ſūt: obliuiſcamur p̄t̓ita. Et qd̓ mō laboramꝰ: ⁊ qd̓ mō gemimꝰ:qd̓ mō ſuſpiramꝰ: qd̓ modo loqͥmur: qd̓ exqͥntulacūqꝫ ꝑte ſentimꝰ ⁊ caꝑe non poſſumus: capiemꝰ: ꝑfruemur in reſurrectioneiuſtoꝝ. Renouabit̉ iuuētꝰ nr̄a ſic̄ aquila:tātūmō nos vetuſtatē nr̄am ad petra chriſtum cōteramus. Siue illa vera ſint frēs q̄dicūt̉ de ſerpēte: vel dicūt̉ de aquila: ſiueſit fama potius hoīm qͣꝫ veritas: veritas ētn̄ in ſcpͥturis: ⁊ nō ſine cā hͦ dixerūt ſcpͥture: nos qͥcqͥd illud ſignificat faciamuſ: ⁊ qͣꝫſit illud verū nō laboremus: Tu eſto talisvt vetuſtas tua renouari poſſit ſic̄ aquile: ⁊ſcias eam nō poſſe renouari: niſi vetuſtastua in petra ꝯtrita fuerit: id eſt niſi auxiliopetre: niſi auxilio chriſti: nō poteris renouari. Tu noli dulcedine preterite vite obſurdeſcere aduerſus verbū dei: noli p̄ſentibus rebꝰ ſic teneri ⁊ īpediri vt dicas: nōmihi vacat legere: nō mihi vacat audire:hoc aurē p̄mere in terra eſt. Tu gͦ talis noli eſſe: ſꝫ eſto talis qͣlis ꝯtra inuenis: id eſtvt p̄terita obliuiſcaris: in anteriora te extēdas: vt vetuſtatē tuā in petra ꝯteras: Et ſique tibi ſimilitudines date fuerit: ſi īueneris in ſcripturis crede: ſi non inueneris dici niſi fama: nec valde credas: res ipſa forte ita eſt: forte non eſt ita: tu ꝓfice tibi valeat ad ſalutem iſta ſimilitudo. Nō vis adiſtam ſimilitudinē: ꝑ aliā fac dum tamē facias. ⁊ ſecurus expecta regnum dei: ne rixetur tecū oratio tua. Tu enim chriſtianequādo dicis: adueniat regnū tuū: quomōdiciſ: adueniat regnū tuū? Excute cor tuūvide. Ecce veniat regnū tuuꝫ. clamat tibivenio: non times. Sepe diximus caritativeſtre: ⁊ predicare veritateꝫ nihil eſt: ſi cora lingua diſſentiat: ⁊ audire veritatem nihil eſt: ſi nō auditionē fructus ſequat̉. Deiſto loco quaſi ſublimiore loqͥmur ad vos:qͣꝫ ſimus aūt timore ſub pedibꝰ veſtris deuus nouerit qui propitius fit humilibꝰ: qꝛnon nos tam delectant voces laudantiū:qͣꝫ deuotio cōfitentiū/ ⁊ facta rectorū: ⁊ qͣꝫnon delectemur niſi ꝓfectibus veſtris: iniſtis laudibus ꝑiclitamur: ille nouerit qunos ab omnibꝰ ꝑiculis liberet: ⁊ nos vobiſcum ab omni temptatione ſaluatos in regno ſuo cognoſcere ⁊ coronare dignet̉.Explicit Tractatus de psͣ. LXXVI
I 5